"อ้าว ปูเจ๊กตี้ นั่งสัปหงกไม่ได้นะ" แพทย์หญิงแอ็ปเปิ้ลผมประบ่าสีเทา แต่ใบหน้าเธอมีรอยกระและแทบจะขี้เหร่ โดนดูถูกมาร้อยพันหมื่นแสนล้านชาติว่าเธอจะสอบคณะแพทย์ศาสตร์ไม่ได้ แต่เธอทำให้เห็นแล้วว่าเธอทำได้ เพื่อนก็ยังไม่เชื่อและก็ยังไม่มีใครเชื่อเหมือนจงใจเพื่อเธอ
เซียนสะลึมสะลือ "หวัดดียัยเปิ้ล แอ็ปเปิ้ลเน่า" แล้วเซียนก็จะหลับต่อแต่แอ็ปเปิ้ลล็อคคออย่างแรง เอาเข็มฉีดยาทิ่มคอ "จ๊าก อีเปิ้ล นอกจากไม่สวยแล้วยังเล่นบ้าอะไร"
"ใจร้าย มาว่าไม่สวยแต่ฉันก็เป็หมอได้ ออ ปูเจ๊กตี้ ฉันพบคนๆนึงที่จะให้ปูเจ๊กตี้โดยเฉพาะเลยล่ะ" แอ็ปเปิ้ลเหยาะเท้าไปยังมุมห้อง004 เรียกชายวัยผู้ใหญ่มีเส้นผมสี่ห้าเส้นโดดเด่นที่ไม่ทราบอายุ เธอเอาพวงมาลัยมะกอกไปคล้องคอเขาแล้วลากเขามาวางที่นั่งข้างๆเซียน
"ลาก่อนนะครับ ผมชื่อชาตรี" ชายคนนี้ใช้ลาก่อนแทนสวัสดี เขามาแปลกๆ กิ้งก่าบนหัวชายแปลกๆปลิวออกไป ก้อนกรวดหลายก้อนพยายามมากระทบหัวชายแปลกๆ "สัตว์ที่ผมชอบคือผักชี"
"อีเปิ้ล ไอ้นี่มันปัญญาอ่อนนี่หว่า" เซียนเริ่มรู้สึกแล้ว
"เขาไม่ได้เป็อย่างนั้นสมบูรณ์นะ ถ้าคุยกับเขามากๆ"
เซียนไม่อยากคุยแต่ต้องคุยอะไร ทุกวันนี้มีเื่ประหลาดเกิดมากมาย ชายคนนี้ได้รับการดูแลโดยแอ็ปเปิ้ลแพทย์หญิงเชี่ยวชาญด้านปัญญามนุษย์ วันหนึ่งแอ็ปเปิ้ลเตะชาตรีและจับขมับปูเจ๊กตี้ส่งให้สถาบันการทดสอบการศึกษา ปูเจ๊กตี้เป็หมอปรึกษาสังเกตคะแนนตัวเองได้ 85 ใน 100 แล้วมาระบายใส่แอ็ปเปิ้ลเล็กน้อย เธอให้เซียนดูคะแนนชาตรีได้ 150 เซียนรู้สึกไม่มีทางยอมรับผลการตรวจแน่นอนแสนล้านเปอร์เซนต์ ไม่อยากเชื่อใครปัญญาอ่อนกว่า
"ถ้าคุณจะทานข้าวเมื่อไหร่ คุณสวมหมวกนะครับ" ชาตรีเหมือนจะเป็คนไม่ควรได้ 150 เกิน 100
"ชาตรีคนเก่ง ทานข้าว" แอ็ปเปิ้ลส่งเสียงสัญญาณเวลา
"มะหมะ มะมะหม่ำๆ"ชาตรีคลานออกไป
"สายัณห์กลับชาติมาเกิด" เซียนไม่มีะไรจะพูด ไม่รู้ชายคนนี้ปัญญาอ่อนจริงหรือไม่
ตูม ข้างนอกก็เหมือนเดิม
9K
