เซียนปรสิตกิ่งไม้สองตนรุกคืบเข้ามาหาสมปอง ฝูงด้วงส่วนใหญ่กำลังกัดกินเด็กสามคนทำให้ ด้วงที่บินอยู่มีจำนวนน้อยลง แต่ก็กัดเสื้อผ้าเขาขาดแหว่งเป็ริ้ว ๆ หอกสั้นในมือควงเป็กังหันอยู่เบื้องหน้า
สมปองมองเด็กทั้งสองแล้วฉวยไม้ฟืนที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา
ฟืนท่อนนี้ยังไม่ไฟติดอยู่ ทุกคนโดดลงจากหน้าผาไปแล้ว เซียนปรสิตกิ่งไม้หนึ่งกิ่งเข้าประชิดสมปองจากด้านหลัง สมปองเหวี่ยงไม้ฟืนใส่แล้วดึงดาบสั้นแยกออกจากหอกฟันเฉียงขึ้น
สมปองเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนเซียนปรสิตกิ่งไม้ที่เดิมเป็มนุษย์มีสติปัญญาแต่ปรสิตที่ควบคุมปฏิกิริยาตอบสนองเชื่องช้ากว่า นึกว่าสมปองจะฟาดซ้ำด้วยหอกสั้นจึงยกมือขึ้นป้องกัน
เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธ คมดาบตัดท่อนแขนขาดออกจากกัน สมปองเบี่ยงตัวหลบเืแต่ไม่มีเื ปรากฎเส้นสีขาวคล้ายรากเคลื่อนไหวในาแดึงแขนที่ขาดเข้าหากัน สมปองหมุนตัวกวาดดาบสั้นผ่านกึ่งกลางร่างกายของเซียนปรสิตกิ่งไม้อีกครั้งก่อนถอยฉากออกไปด้วยความรวดเร็ว
หน้าท้องมนุษย์กิ่งไม้เปิดออก ไม่มีเืพุ่งออกมามีเพียงรากเป็เส้นสีขาวยื่นยั้วเยี้ยออกมาอย่างน่ากลัว แขนที่โดนสมปองตัดขาดโดนรากสีขาวดึงกลับเข้าไปเชื่อมต่อจนปิดสนิทเหมือนเดิม หน้าท้องก็เช่นกัน
สมปองถึงกับอับจนปัญญา ต้องล่าถอยออกมา เขาหมุนตัวกลับเตรียมวิ่งไปที่หน้าผา
"เข่อเจี้ยนรีบมา"
"จะไปแล้ว"
"ระวัง" เยว่ิกรีดร้องด้วยความใ
"จะหนีไปไหน"
เซียนปรสิตกิ่งไม้สองกิ่งยื่นมือออกมาคว้าแขนเสื้อของสมปองไว้ได้ สมปองโดนเหวี่ยงกลับหลังลอยไปกระแทกกับลานหิน หลี่ซุนกับเยว่ิตั้งท่าเตรียมช่วยสมปองหากพลาดพลั้ง
หลงซินพยายามเกลี้ยกล่อมเ้าอ้วนที่กลัวความสูงสองคนที่ยังรีรออยู่ ไม่ยอมะโ “พวกเ้าอยากตายที่นี่หรืออย่างไร”
“มันสูงมาก ท่านแน่ใจเหรอ ข้ากลัว ข้าจะรอผู้เฒ่ากลับมา ฮือ ๆ”
หลี่ซุนเริ่มร้อนใจ พอเห็นสมปองลุกขึ้นได้ค่อยใจชื้น สมปองประกอบดาบสั้นเข้ากับหอก แรงกระแทกทำให้เขาจุก จึงยืดตัวได้ไม่เต็มที่
"พี่หลงซิน ข้ากลัว ข้าไม่โดด" เด็กอ้วนยังไม่ยอมะโหลงซินพยายามฉุดดึง หมินซานก็ขัดขืนไว้ หลี่ซุนบอกให้เยว่ิคอยเสริมอยู่ริมหน้าผา เขาจะออกไปช่วยสมปองจัดการกับมนุษย์กิ่งไม้
“พี่หลงซินท่านต้องเร็วหน่อย” หลี่ซุนบอกหลงซิน
หลี่ซุนเก็บฟืนติดไฟที่ร่วงอยู่บนพื้นใกล้ ๆ เหวี่ยงไปที่เซียนปรสิตกิ่งไม้หนึ่งกิ่งไม้ไม่ให้มันเข้าไปใกล้สมปอง ด้วงตัวจิ๋วเหมือนกินซากเด็กจนหมดเริ่มบินขึ้นมา สมปองกำลังรับมือกับเซียนปรสิตกิ่งไม้สองกิ่งอย่างกินแรง การโจมตีของมันไม่รุนแรงแต่รวดเร็วจนปราณที่สะสมในจุดตันเถียนใกล้จะหมดลง
หอกสั้นฟาดโดนกิ่งไม้บนศีรษะเซียนปรสิตกิ่งไม้ด้วยความบังเอิญ ทำให้มันเกิดอาการชะงักงั้นครู่หนึ่ง สมปองฉวยโอกาศฉากหลบออกมาแล้ววิ่งตรงไปที่หน้าผา หลี่ซุนกับเยว่ิเห็นสมปองเผ่นมาก็กระโจนลอยออกไปกลางอากาศ
"รีบไป ไม่งั้นตายหมดแน่" สมปองตวาดใส่เด็กอ้วนทั้งสอง หลงซินใช้แรงทั้งหมดโอบเอวเด็กทั้งสองลากโถมออกจากหน้าผาไปพร้อมกับหลี่ซุน สมปองมาถึงติด ๆ กำลังจะกระโจนออกไปมือของเซียนปรสิตกิ่งไม้หนึ่งกิ่งพอดีเคลื่อนเข้ามาคว้าเข้าที่คอเสื้อของสมปองก่อนที่เขาจะโผออกจากหน้าผา
หลี่ซุนะโออกไปแล้ว จังหวะนั้นเขาหมุนตัวกลับมาเห็นสมปองถูกคว้าคอเสื้อไว้ก็ใสุดขีดร้องสุดเสียง
"เข่อเจี้ยน"
แส้เส้นหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากเยว่ิที่ค้างกลางอากาศอยู่ด้านล่าง สมปองตวัดขาขึ้นข้ามศีรษะ แส้ฟาดเข้าที่แขนเซียนปริสิตกิ่งไม้หนึ่งกิ่งด้วยความแรงจนแขนของมันขาดออกจากกัน แรงสะท้อนส่งเยว่ิร่วงลิ่วลงไปไม่สามารถช่วยเหลือสมปองได้อีก
แขนเซียนปรสิตกิ่งไม้มีรากสีขาวยึดออกมายึดมือที่คว้าคอเสื้อสมปองออย่างรวดเร็ว ดาบสั้นถูกแยกออกจากหอกตอนตวัดขา สมปองอาศัยคมดาบเฉือนผ่านแขนตรงรอยเดิมที่โดนแส้ฟาด รากสีขาวที่กำลังเชื่อมต่อแขนเข้าด้วยกันถูกคมดาบตัดขาด
การตวัดขาหมุนข้ามศีรษะของสมปองครบรอบหนึ่งพอดี จึงยื่นเท้าแตะกิ่งไม้บนศีรษะเซียนปรสิตกิ่งไม้ถีบส่งตัวพุ่งห่างออกไปลอยลิ่วออกกลางอากาศ ห่างจากหน้าผามากกว่าเดิม
การเฉือนรากสีขาวสร้างความเ็ปให้กับเซียนปรสิตกิ่งไม้มันไม่ทันร้องก็โดนเท้าของสมปองถีบตรงจุดอ่อนของมัน หลังจากชะงักงั้นไปครู่หนึ่งก็กรีดร้องด้วยเ็ปและโมโห
คล้ายได้รับการปลดปล่อย การลอยอยู่กลางอากาศเป็ความฝันของมนุษย์โดยทั่วไป เขาเคยะโจากแท่นะโของนักกีฬาะโน้ำชั้นบนสุด ระยะเวลาจากชั้นบนสุดจนัักับน้ำเป็่เวลาที่ยาวนานมาก การะโหน้าผาของเจคอบมนุษย์หมาป่าในเื่ทไวไลท์ที่พา เบลล่า สวอน ไปร่วมพิธีเป็ผู้ใหญ่ หน้าผานั้นไม่ได้สูงมาก แต่มุมมองของสมปองขณะนี้กลับไม่เห็นพื้นน้ำ ข้างล่างตัวเขามีเมฆจาง ๆ บังอยู่ เขาคาดคะเนในใจว่าหน้าผานี้คงสูงหลายร้อยจ้าง แต่ไม่ว่าอย่างไรการลงน้ำต้องพิจารณาจากความเร็วและน้ำหนักของร่างกาย
สมปองมีความสูงของเด็กสิบสองปี น้ำหนักก็เพียงหกสิบจิ่นเท่านั้น คงพุ่งลงลึกไม่เกินห้าจ้าง แต่ความสูงจะทำให้เกิดความเร็ว ยิ่งใกล้ผิวน้ำเท่าไหร่ก็ยิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น เขาท่อง “นะโมตัสสะ” ในใจตามความเคยชิน
ตอนหนีจากยอดยุทธ์ชุดดำยังไม่ระทึกใจขนาดนี้
เขาคิดหาวิธีชะลอความเร็วจึงคว่ำตัวลงกางแขนออกให้กว้างที่สุด พยายามทบทวนคลิปดิ่งพสุธาที่เคยดู ความเร็วในการร่วงเริ่มช้าลง แต่ความเสียวตรงท้องน้อยยังไม่หายไป
“หน้าผานี้สูงจริง ๆ” เขาคิด สมปองทดลองตีลังกา หมุนได้สองสามครั้งก็ต้องหยุดเพราะเวียนหัว แต่การเวียนหัวไม่ใช่เื่ที่สมปองวิตก เงาสีเทาสองจุดกำลังตามเขาลงมาจากข้างบน ข้างหลังยังมีเงาดำจาง ๆ กลุ่มใหญ่ตามมาด้วย
สมปองแตกตื่นจนควบคุมท่าชะลอตัวไว้ไม่อยู่ นาทีนี้เขาแทบจะแหวกว่ายอากาศเร่งลงน้ำให้เร็วกว่าเดิม เงาดำกลุ่มใหญ่ซึ่งสันนิษฐานได้เลยว่าเป็ด้วงปรสิตแน่นอน เซียนปรสิตกิ่งไม้ถึงกับะโหน้าผาตามลงมา
หมอกจางหายไป สมปองเห็นเด็กกำลังเคลื่อนที่ไปหาฝั่ง หลีซุนเพิ่งลงถึงน้ำตามหลังเยว่ิติด ๆ หลงซินกำลังลากเด็กอ้วยทั้งสองเข้าฝั่ง
สมปองกลับลำตัวเอาศีรษะดิ่งลงวางแนวลำตัวเป็เส้นตรง ความเร็วเพิ่มขึ้นจนทิ้งห่างเงาดำออกไปอีกสามสิบจ้าง ใกล้ถึงน้ำสมปองหมุนลำตัวเอาเท้าลงมือกุมจมูกและกึ่งกลางลำตัว เสียบลงน้ำดังฉึบ
หากเป็การแข่งขันะโน้ำ นับว่าทำคะแนนลงน้ำได้ดีเยี่ยม หลี่ซุนลงน้ำมาก่อนแต่เขาไม่วางใจจึงพยุงตัวรออยู่กลางน้ำ
ร่างของสมปองพุ่งทะลุผิวน้ำลงไปเกือบสิบห้าจ้าง เทียบกับการะโจากแท่นะโชั้นบนสุดยังลึกกว่า โชคดีที่ฝึกปราณสำเร็จ ทำให้กลั้นหายใจอยู่ในน้ำได้นานกว่าปกติ เขาไม่โผล่ขึ้นทันทีแต่ดำน้ำห่างออกไปอีก่หนึ่งก่อนโผล่ขึ้นมา
“รีบไป พวกมันตามลงมาแล้ว” สมปองะโบอกหลี่ซุนที่ลอยคอรออยู่ใกล้ ๆ
“พี่หลงซินนำทางไปที่ประตูหมู่บ้านแล้ว”
“พี่หลี่ท่านรีบไปที่ประตูเวทก่อน ข้ามีทักษะทางน้ำอยู่บ้างจะกันสองเซียนปรสิตกิ่งไม้ไว้” สมปองร้องบอก
ห่างออกไปข้างหลังเกือบสามสิบจ้างเสียงกระทบน้ำดังขึ้น สมปองไม่ได้กังวลกับเซียนปรสิตกิ่งไม้ แต่กังวลกับหมอกสีดำที่ตามลงมามากกว่า
858
![[ฟรีจนจบ]ย้อนเวลา กลับชาติมาเกิดเป็นฮ่องเต้อีกครั้ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593840904_20048685.webp)
