หลังจากที่ประมือกับกับยอดยุทธเขตแดนผสานิญญา เด็กหนุ่มรับรู้ได้ว่าพลังกายของตนนั้นแม้นจะแข็งแกร่งแต่ก็ยังห่างกับเขตแดนผสานิญญาอยู่มาก
แม้นร่างกายของเขาจะแข็งแกร่ง แลมีพละกำลังมากกว่าในเขตแดนเดียวกันแต่กับเขตแดนผสานิญญาราวกับอยู่คนละโลก
เมื่ออยู่ที่เขตแดนผสานิญญาจะมีพละกำลังพื้นฐานอยู่ที่สามพันหกร้อยจิน แลทุกระดับขั้นจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสี่ร้อยจิน
มีเพียงสองทางที่เข้าคิดหนึ่งเน้นฝึกฝนกายาเป็หลัก สองเน้นฝึกฝนแลทะลวงขั้นพลังเฉกเช่นผู้อื่น
" แต่หากฝึกเช่นผู้อื่น ก็จะถูกกลืนกินเหมือนกับคนอื่น " ชิงหยางพึมพำ
เขาครุ่นคิดถึงคนที่ถูกเขาสังหารหลายคนแม้นจะมีขั้นพลังระดับสูง แต่ก็มิได้แข็งแกร่งจึงตกตายอย่างง่ายดายเมื่อปะทะกัน
แต่มีเพียงชายหนุ่มเขตแดนผสานิญญาที่มีพลังเทียบเท่ากับตน การประมือครานั้นแม้นตนจะเหนือกว่าเล็กน้อยแต่ก็มิอาจรับประกันได้ว่าจะชนะ
" หากทะลวงพลังไปยังเขตแดนผสานิญญา พละกำลังของข้าจะเพิ่มขึ้นเสมือนเขตแดนหล่อกายารึไม่รึจะเพิ่มขึ้นเฉกเช่นผู้อื่น " ชิงหยางพึมพำ
" รึว่าจะปิดผนึกขั้นฝึกเช่นเดิม เพื่อเพิ่มฐานพละกำลัง " ชิงหยางพึมพำ พลางครุ่นคิด
" แต่การฝึกที่ผ่านมา พละกำลังมิได้เพิ่มขึ้น " ชิงหยางพึมพำ พลางพยักหน้าช้าๆ
" ได้เวลาทะลวงขั้นพลังแล้ว " ชิงหยางพึมพำ พลางปลดผนึกกายา
" ครืนนน " ปราณพลังทั่วร่างพลันะเิออก สองหมัดของชิงหยางกำแน่น
" เวลานี้ข้ามีพละกำลังราวสามพันหกร้อยจินหากทะลวงขั้นพลังสำเร็จ ข้าน่าจะมีพละกำลังอยู่ที่สี่พันสองร้อยจิน " ชิงหยางพึมพำ
นั่นก็จะเทียบเท่ากับเขตแดนผสานิญญาระดับสอง " ชิงหยางพึมพำ
" เริ่ม " ชิงหยางเอ่ยออกมา แลเรียกโลหิตสัตว์อสูรระดับสองสูงสุดออกมาแลกลืนลงไปอย่างบ้าคลั่ง
" ครืนนน " พลังอันบ้าคลั่งะเิออกทั่วร่าง พลังที่แข็งกร้าวแลดุดันพุ่งทะยานถึงขีดสุด
" โฮกกกก " ชิงหยางร้องคำรามออกมาราวกับสัตว์อสูร ผิวกายทั่วร่างพลันแปรเปลี่ยนเป็หมองคล้ำ ดวงตาพลันแดงก่ำ
ชิงหยางเร่งเปิดใช้งานเคล็ดวิชาชิง์ เคล็ดวิชาชิง์เร่งเร้าสอดผสานปปราณพลังบ้าคลั่ง
เคล็ดวิชาชิง์แปรเปลี่ยนพลังที่แสนบ้าคลั่งให้กลายเป็อ่อนนุ่ม " ยอดเยี่ยม " ชิงหยางพึมพำ
เสมือนเคล็ดวิชาชิง์ล่วงรู้ว่าโลหิตของหมีหลังขาวตนนี้ จะเป็อันตรายต่อเด็กหนุ่มเคล็ดวิชาชิง์จึงเร่งปรับเปลี่ยนพลังอันบ้าคลั่งให้เป็อ่อนนุ่ม
สองสิ่งสอดผสานหมุนวนไปตามจุดชีพจรทั่วร่างจนครบทั้งสามสิบหกจุด แลหมุนวนจนครบเก้ารอบแลหลั่งไหลลงสู่ตันเถียน
" วู๊มมมมม " ตันเถียนพลันพริ้วไหวโบกสะบัด เร่งเร้าบีบรัดแลยืดขยาย
" ตูมมมม " พลันเกิดการะเิขึ้นที่ตันเถียน
" วู๊มมมม " รัศมีแรงะเิในตันเถียนพุ่งทะยานออกเป็ระลอกพริ้วไหว
ในขณะที่เ้าสำนักแลชายชราเหลาทะยานร่างมายังบ้านไม้ซุง " หือ " คิ้วของสองชราพลันพุ่งเข้าหากัน
" นี่มันสมควรเป็รัศมีพลังระดับเขตแดนผสานิญญาระดับสาม " เ้าสำนักพึมพำ
" ทั้งรัศมีพลังยังคมกริบแลชัดเจน " เ้าสำนักพึมพำ
" รัศมีพลังชัดเจนขนาดนี้ แสดงว่าเด็กชิงหยางมีเจตจำนงแห่งการต่อสู้ที่กล้าแกร่งยิ่ง " เ้าสำนักพึมพำ
" อย่างที่ท่านว่า สัตว์ประหลาดน้อย " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา
" หลังจากที่เด็กชิงหยางปรับสมดุลร่างกายแล้วเสร็จ เ้าควรพาไปเลือกภาระกิจ " เ้าสำนักเอ่ย
" อืม " ชายชราเหลาพยักหน้าช้าๆ
ใบหน้าของชายชราเหลาพลันเคร่งเครียดในทันใด เมื่อครุ่นคิดถึงการที่ชิงหยางต้องออกผจญภัยเพียงผู้เดียว
" อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด " ชายชราเหลาพึมพำ
ผ่านไปอีกสิบวัน
" ไอ้หนู เ้ามาอยู่ที่นี่สองเดือนแล้ว ได้เวลาที่เ้าต้องออกทำภาระกิจ " ชายชราเหลาเอ่ย
" อืม " ชิงหยางพยักหน้า
" ผู้าุโอย่ากังวล " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" เวลานี้ข้าพลังกายของข้าสามารถประมือกับเขตแดนผสานิญญาระดับสองได้แล้ว ทั้งหากรวมการโจมตีดัวยพลังปราณ ข้าจะสามารถประมือกับระดับสามได้ " ชิงหยางเอ่ยออกมาอย่างยิ้มแย้ม
ในใจของชิงหยางนั้นก็มิต่างกับชายชรา เพราะการออกไปยังนอกสำนักนั้นถือว่าเสี่ยงตายเป็อย่างยิ่ง แต่ก็ต้องตีหน้าระรื่นเข้าไว้ เพื่อให้ชายชราวางใจ
" ท่าร่างล่องทะยานข้าก็ฝึกฝนจนเสร็จสมบูรณ์แล้ว ทั้งเกราะเก่าแก่ของข้าอีก ทั้งข้ายังมีกระบี่สนิมเขรอะอีก " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ทั้งหมดที่ข้ามีเวลานี้ น่าจะทำให้ข้ารอดจากใต้ระดับััฟ้าดินได้ " ชิงหยางเอ่ย
" อืม " ชายชราพยักหน้าช้าๆ พลางสะบัดแหวนมิติของตน
" ข้าให้เ้า " ชายชราเหลายื่นแผ่นหยกชิ้นหนึ่งให้
" ผู้าุโนี่คือ " ชิงหยางเอ่ยถาม แลรับเอาแผ่นหยกมาดู
" นี่คือลักษณ์พิทักษ์ชีวิต " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา
" เป็เช่นใดรึขอรับ " ชิงหยางเอ่ยถาม
" ลักษณ์พิทักษ์ชีวิตนี้ หากเ้าต้องพบพานกับเื่ที่คอขาดบาดตายจงบีบมันให้แตก แลมันจะส่งเ้ากลับมาที่สำนัก " ชายชราเหลาเอ่ย
" อืม " ชิงหยางพยักหน้า พลางพลิกลักษณ์พิทักษ์ชีวิตกลับไปมา
" นี่คงเป็สมบัติล้ำค่าชีวิตของท่าน ข้ามิอาจรับได้ " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" เ้ารับไปเถิด ตัวเ้าสำคัญยิ่ง " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา
" ผู้าุโ อย่ากังวล ข้าเอาตัวรอดได้ " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" เ้ารับไปเถิด มันจะช่วยให้เ้ารอดชีวิตจากความตายได้ " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา
" ผู้าุโ หากท่านหวังดีต่อข้าจริง ท่านต้องปล่อยให้ข้าเผชิญทุกอย่างด้วยตนเอง " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ฮื่อห์ " ชายชราเหลาถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางเก็บลักษณ์พิทักษ์ชีวิตลงในแหวนมิติของตน
" เช่นนั้นแล้ว จงปลอดภัยกลับมา " ชายชราเหลาเอ่ย
" ขอรับ " ชิงหยางพยักหน้า
ชิงหยางเก็บข้าวของที่จำเป็ใส่แหวนมิติส่วนกระบี่สนิมเขรอะนั้น เขาใช้หนังของหมีหลังขาวถักทอเป็สายสะพาย แลใช้ผูกมัดกระบี่สนิมเขรอะแลสะพายไว้ที่หลัง
" เหตุใดเ้ามิเก็บไว้ที่แหวนมิติเหมือนเช่นเคย " ชายชราเหลาเอ่ยถาม
" ผู้าุโ ประสบการณ์ที่ต่อสู้กับไอ้หมอนั่นมันสอนข้า " ชิงหยางเอ่ยออกมา
ชายชราครุ่นคิดถึงวันนั้น วันที่เด็กหนุ่มถูกฟันที่ด้านหลัง " เ้าจึงคิดใช้กระบี่สนิมเขรอะของเ้าเป็เกราะป้องกันสินะ " ชายชราเหลาเอ่ย
" ใช่ " ชิงหยางพยักหน้า
" ผู้าุโข้าลาแล้ว " ชิงหยางผสานสองมือ แลเดินออกจากบ้านไม้ซุงมุ่งหน้าเข้ายังสำนักนอกอย่างรวดเร็ว
ราวกับตัวตลกเมื่อชิงหยางเดินเข้ามาในเขตสำนักนอก ผู้คนมากมายต่างชี้มือชี้ไม้มายังกระบี่ที่เต็มไปด้วยสนิม
" ช่างมิรู้อันใดเอาเสียเลย " ชิงหยางพึมพำ
เขามุ่งหน้าเดินไปยังตำหนักภาระกิจอย่างเร่งรีบ เพราะอยากจะออกไปผจญโลกกว้างเต็มที
วันๆได้แต่นั่งฟังชายชราเหลา เล่าเื่ราวของโลกภายนอกให้ฟัง ยิ่งฟังจิตใจของเด็กหนุ่มก็ยิ่งฟุ้งซ่านอยากไปพบเจอ
" คารวะผู้าุโ ข้าชิงหยาง เข้ารับภาระกิจ " ชิงหยางเอ่ยออกมาอย่างนอบน้อม
" ชิงหยาง " ชายชราที่นั่งอยู่ภายในห้องพึมพำ พลางเดินออกมาเพื่อดูเด็กหนุ่ม
" เวลานี้เ้าอยู่ที่เขตแดนหล่อกายาระดับเจ็ด " ชายชราผู้หนึ่งเอ่ยออกมา
" รวดเร็วยิ่งนัก นี่กี่เดือนกัน เ้าถึงกับทะลวงขั้นพลังได้หนึ่งขั้นย่อย " ชายชราเอ่ยถาม
" ขอรับ " ชิงหยางพยักหน้า
" เวลานี้มิมีภาระกิจเดี่ยว มีแต่ภาระกิจเป็กลุ่ม " ชายชราเอ่ย
" ภาระกิจใดขอรับ " ชิงหยางเอ่ยถาม
" สังหารหมาป่าโลหิตระดับสองสูงสุดหนึ่งฝูง " ชายชราเอ่ย
" หนึ่งฝูงกี่ตัวขอรับ " ชิงหยางเอ่ยถาม
" สิบสี่ตัว " ชายชราเอ่ย
" อืม " ชิงหยางพยักหน้าอย่างช้าๆ
" เ้าจะรับทำภาระกิจรึไม่ " ชายชราเอ่ยถาม
" ข้ารับ " ชิงหยางพยักหน้า
" เช่นนั้นแล้วเ้าก็ไปรออยู่ที่หน้าประตู ประเดี๋ยวจะมีรถม้ามารับเ้าออกไป " ชายชราเอ่ย
" ขอรับ " ชิงหยางพยักหน้า พลางรับเอาป้ายไม้ แลเดินออกจากตำหนักภาระกิจ
" ส่งข่าวไป " ชายชราเอ่ย
" ขอรับ " ศิษย์ผู้หนึ่งเร่งทะยานร่างออกจากตำหนักภาระกิจอยางรวดเร็ว
ชิงหยางยืนรออยู่ที่หน้าประตูครู่ใหญ่พลันสะท้านทั่วร่าง พลางผินกายมองยังรถม้าคันใหญ่ที่เคลื่อนเข้ามา
" จิตสังหารรุนแรงขนาดนี้ เห็นทีงานนี้มีหลั่งโลหิตเป็แน่ " ชิงหยางพึมพำ
" เ้าคือชิงหยาง " เสียงชายวัยกลางคนร้องออกมา
" ใช่ ข้าคือชิงหยาง " เด็กหนุ่มเอ่ย
" ขึ้นรถ " ชายวัยกลางคนเอ่ยออกมา
840
![[ฟรีจนจบ]ย้อนเวลา กลับชาติมาเกิดเป็นฮ่องเต้อีกครั้ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593840904_20048685.webp)
