บ้านปลอดภัยของเรนอยู่ในย่านช่างฝีมือของเมืองชายแดน ตรอกแคบ บ้านติดกัน กลิ่นไม้และโลหะที่ถูกตีขึ้นรูปอยู่ในอากาศ
บ้านหลังที่เรนพาไปดูธรรมดามาก หน้าต่างไม้สองบาน ประตูสีน้ำตาลซีดจาง ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าต่างจากบ้านข้างๆ เลย
แต่เมื่อเรนเปิดประตูและเราเดินเข้าไป ข้างในต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
ผนังด้านในบุด้วยวัสดุที่ดูดซับเสียง ประตูชั้นสองเป็โลหะ หน้าต่างมีฟิล์มบางๆ เคลือบไว้ ฉันไม่รู้ว่าทำจากอะไรแต่ [ กระจกมืด ] บอกว่ามันลดสัญญาณ Crest ที่ผ่านออกไปได้บางส่วน
"แกเตรียมที่นี่ไว้นานแล้ว" ฉันพูด ไม่ใช่คำถาม
"ก่อนออกมาจาก Vael" เรนตอบ "ฉันรู้ว่าวันหนึ่งจะต้องใช้"
ซาอัลเดินดูรอบห้อง ยกคิ้ว "เตรียมพร้อมดีจัง"
"ฉันรอดชีวิตมาได้เพราะเตรียมพร้อมเสมอ" เรนพูดเสียงเรียบ แล้วก็เดินไปที่ตู้ยาเพื่อดูแลแผลของซาอัล
— ✦ —
ค่ำวันนั้น เรนนั่งบอกแผน
"เราจะอยู่ที่นี่สองวัน" เขาพูด "ฉันต้องติดต่อคนที่รู้จักใน Vael ก่อน เพื่อหาเส้นทางเข้าเมืองหลวงที่ปลอดภัยกว่า"
"คนที่รู้จักคือใคร" ซาอัลถาม
"คนที่ฉันไว้ใจ"
"นั่นไม่ใช่คำตอบ"
เรนมองซาอัล "ฉันรู้ ฉันแค่ยังไม่พร้อมบอก"
ซาอัลหายใจออก แต่ไม่กด มิวาก็เงียบ
ฉันไม่พูดอะไร เพราะ [ กระจกมืด ] บอกว่าเรนพูดความจริง ทุกคำ แต่บอกน้อยกว่าที่รู้
มีความต่างระหว่างการไม่โกหกกับการบอกทุกอย่าง
— ✦ —
คืนนั้น ฉันตื่นขึ้นมาตอนตีสองเพราะได้ยินเสียงเบาๆ
เสียงกระดาษ
ฉันไม่ขยับ แค่หายใจสม่ำเสมอ เปิดตาเพียงครึ่งเดียว
เรนนั่งอยู่ที่โต๊ะในมุมห้อง เขียนอะไรบางอย่างบนกระดาษแผ่นเล็ก [ กระจกมืด ] วิเคราะห์: เขาไม่รู้ว่าฉันตื่น เขากำลังเขียนรหัส ไม่ใช่ภาษาธรรมดา
ฉันดูต่อ
เรนพับกระดาษเป็สี่ส่วน เดินไปที่หน้าต่าง เปิดออกเพียงนิ้วเดียว แล้วเสียบกระดาษเข้าไปในช่องแคบๆ ระหว่างวงกบ
ปิดหน้าต่าง กลับมานอน
ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสองนาที
ฉันหลับตาอีกครั้ง
[ กระจกมืด ] ประมวลผลสิ่งที่เห็น: เรนส่งข้อความถึงใครบางคนในเมือง มีคนที่รอรับข้อความอยู่ภายนอก
ฉันไม่ตัดสินว่าเป็การทรยศหรือไม่ ยังไม่มีข้อมูลพอ
แต่ฉันบันทึกไว้
เช้าวันต่อมา เมื่อเรนบอกว่า "ติดต่อคนที่รู้จักได้แล้ว เราออกได้พรุ่งนี้"ฉันพยักหน้าและไม่พูดถึงสิ่งที่เห็นเมื่อคืนยังไม่ถึงเวลา
— จบตอนที่ 16 —