“ลองใจข้า? ยั่วยวน? หลอกลวง?” รัชทายาททำหน้าไม่เข้าใจ
ปิงปิงใกับคำว่ายั่วยวนแต่ก็ยังตีหน้านิ่ง หวังลึกๆ ว่ารัชทายาทคงมิได้มีอะไรกับหวังปิงปิงคนเก่า ก่อนที่ิญญานางจะเข้าร่างนี้ “เ้าค่ะ แต่ท่านก็มิได้แตะเนื้อต้องตัวข้ามิใช่รึเ้าคะ”
“ผู้ใดจะแตะต้องเ้าสตรีไร้ยางอาย”
‘อ่อ รอดไป’ “นั่นอย่างไร เพราะท่านเป็คนดีข้าจึงหยุดการลองใจทุกอย่างเอาไว้เพียงเท่านั้นและถอยห่างออกมาเพื่อช่วยกิจการในสกุลข้า หลังจากนี้ฝากดูแลมิ่งลี่ด้วยนะเ้าคะ นางน่าสงสารมากเพราะข้าคงไปหานางบ่อยๆ มิได้อีกแล้ว” หันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่อยากจะมองรัชทายาทผู้ต่อว่านางยั่วยวนเขา แม้มันอาจจะเคยเป็ความจริงก็เถอะ
ยามนี้ในหัวของรัชทายาทมีแต่คำว่า ‘หยุดการลองใจ’ นั่นหมายความว่าที่นางเอาสิ่งของมาให้ มาพูดจาเกี้ยวตนนั่นคือนางเพียง ลองใจ?ใบหน้าบุรุษรูปงามแดงก่ำ ใจหนึ่งสั่งให้ตะคอกใส่นางว่า เ้ากล้าหลอกลวงข้ารึ!!แต่ผลมันคงจะกลายเป็ว่าเขาอยากให้นางมารักชอบ ซึ่งมันไม่ใช่แน่ อีกใจหนึ่งสั่งให้ตอบนางไปว่า ดีแล้ว ข้าก็มิได้อยากให้เ้าเข้ามาวุ่นวายกับข้าเช่นกัน แต่เหตุใดมันจึงกล่าวได้ไม่เต็มปาก “อืม” นั่นคือคำที่ตอบออกไป
๑-------------------๑
สามวันต่อมา
หวังปิงปิงเดินทางไปยังโรงเตี๊ยมสิบทิศตามนัดหมายของเยี่ยนมิ่งลี่ที่ส่งสาวใช้มาบอกนางเมื่อเย็นวาน วันนี้นางอยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนลวดลายดอกซากุระ ชุดตัวในสีขาวเหมือนเคย ใบหน้าแต่งแต้มสีชมพูจางๆ เหมาะสมกับวัย ผมหน้าม้ากรุยกรายอยู่บนหน้าผากไม่หนามาก ทรงผมยังคงมัดขึ้นครึ่งศรีษะและผูกโบว์ลวดลายตุ๊กตาน่ารักที่ได้มาจากต่างแดน ทุกอย่างก้าวล้วนถูกจ้องมองส่งผลให้สาวใช้อย่างอาเปาเดินเชิดหน้าตามติดคุณหนูไปอย่างภูมิใจที่คุณหนูนั้นหันกลับมาเป็ตัวของตัวเองไม่ตามติดรัชทายาทอีก
“ดูคุณชายร้านผ้าสิเ้าคะคุณหนู”
หวังปิงปิงมองตามที่อาเปาบอกและพบกับบุรุษผอมบางถือพัดยิ้มละลายใจส่งมาให้ ใจนางแอบตื่นเต้นเล็กน้อยที่มีบุรุษลอบส่งสายตา แต่ก็อย่างว่า ‘ไม่ใช่สเปก’ ก็คือยังไม่ใช่ ใดใดคือนางยังไม่คิดถึงเื่ออกเรือนในตอนนี้ แม้ในชาติเก่าจะไม่เคยถูกรักแต่ในชาตินี้นั้นแตกต่าง นางมั่นใจว่าตนนั้นสามารถหาคู่ครองได้ไม่ยากเพราะนางงดงามและผอมลงต่างจากชาติเก่าที่อ้วนกลมบวกกับตอนนี้นางยังสนุกกับการค้าขายของสกุลหวังมากเป็พิเศษ “คนผู้นี้เคยส่งแม่สื่อไปที่สกุลเราหรือไม่”
“เคยสิเ้าคะ แต่คุณหนูไล่เขาไป”
^^ “จริงรึ” ยิ้มในหน้า “เช่นนั้นก็ช่างเขาเถอะ รีบเดินเร็วเข้าอาเปาถ้าข้าคุยกับมิ่งลี่จบแล้วข้าจะไปท่าเรือหาพี่หลีปิน” เห็นว่าวันนี้มีสินค้าจากต่างแดนมาพร้อมกับล่าม นางมั่นใจว่าต้องเป็สินค้าของฝรั่ง...อิอิ นางสนใจน้ำหอมด้วยล่ะ
“เ้าค่ะ”
ทั้งสองคนเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมเพื่อพบกับมิ่งลี่ โดยปิงปิงเองก็ได้พบกับอีกฝ่ายเป็ครั้งแรกั้แ่มาอยู่ในร่างนี้ มิ่งลี่ช่างดูเรียบร้อยงดงามเหมือนสตรีในห้องหอแต่ยังคงขาดเสน่ห์บางอย่างที่ตอบไม่ได้และมันมิใช่เื่ของนางซึ่งเป็เพียงเพื่อนนางเอกเท่านั้น สนทนากันไปไม่นานปิงปิงก็เข้าเื่โดยนางได้สอบถามอีกฝ่ายว่า วันนี้คือวันที่สหายนัดพบกับรัชทายาทใช่หรือไม่และคำตอบที่ได้รับกลับมาคือไม่ได้นัดไว้เนื่องจากรัชทายาทมู่หรงหลานกำลังฝึกวรยุทธ์อย่างหนัก พระองค์ทรงสั่งองครักษ์มาบอกมิ่งลี่เมื่อสี่วันก่อนว่าไม่สามารถมาตามนัดได้จนกว่างานประลองจะจบลง
“ที่ข้านัดเ้ามานั้นเป็เพราะเื่ที่รัชทายาทกำลังจะเข้าร่วมงานประลองยุทธ์เลื่อนขั้นของขุนนางน้อยใหญ่ในวังหลวงนี่ล่ะ พระองค์บอกกับข้าว่า งานนี้บุคคลภายนอกสามารถเข้าไปดูชมได้ ข้าจึงอยากจะชวนเ้าไปเป็เพื่อน” ยิ้มใส่สหายที่ไม่พบหน้ากันร่วมเดือน เห็นได้ชัดว่าปิงปิงงามขึ้น
หวังปิงปิงนึกย้อนไปถึงสามวันก่อนหน้าที่รัชทายาทไปหานางถึงท่าเรือ อีกฝ่ายมิได้ชวนนางเพราะนางมิใช่คนรักของเขา แต่ถ้าจะถามว่านางอยากไปดูหรือไม่...นางอยากไปแต่มิได้อยากดูรัชทายาทนะ นางไปเพราะอยากเห็นวังหลวงต่างหากเล่า! “ย่อมได้ ข้าจะไปเป็เพื่อนเ้าเอง งานประลองยุทธ์จะมีเมื่อใด”
“อีกสามวันหลังจากนี้”
ปิงปิงพยักหน้ารับทราบ “เช่นนั้นข้าจะเอารถม้าไปรับเ้าในยามซื่อ (09.00) แต่งชุดสวยๆ ไว้รอข้าเล่า” ยิ้มใส่สหายที่แต่งหน้าไม่เข้ากับชุด “ข้าต้องรีบกลับแล้ว” ลุกขึ้นโดยมีอาเปาพยุงก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินคำถามของสหาย
“่นี้เ้าหายไปไหนมารึปิงปิง”
‘หืม? นั่นหมายความว่ารัชทายาทไปหานางแต่มิได้ไปบอกมิ่งลี่สินะว่านางจะอยู่ช่วยงานของที่บ้านและจะไม่ออกมาเจอกับทั้งคู่อีกแล้วโดยไม่จำเป็’ “่นี้ข้าอยู่ช่วยพี่ใหญ่ตรวจสินค้าที่ท่าเรือ อาจจะไม่ได้ไปหาเ้าอีกนาน แต่ไม่ต้องห่วง หากเ้ากับรัชทายาทสมรสกัน ข้าจะไปร่วมงานแน่นอน”
เยี่ยนมิ่งลี่ยิ้มเขินอาย “เ้ากล่าวเกินไปแล้ว รัชทายาทยังมิได้ขอสมรสพระราชทานจะไปมีงานมงคลได้อย่างไร”
หวังปิงปิงยิ้มจริงใจให้กับอีกฝ่าย “อีกไม่นานหรอกเ้าจะได้สมรสกับเขาแน่” ตามที่นางเคยอ่านในหนังสือนิยายเื่รัชทายาททวงรัก ดูเหมือนไม่น่าจะเกินปีนี้ฝ่ายบุรุษจะส่งสมรสพระราชทานไปถึงบ้านมิ่งลี่แน่นอนและหลังจากนั้นตัวประกอบเช่นนางก็จบ ฮึ!! เสียอารมณ์
ผู้ถูกแซวบิดซ้ายบิดขวาเอียงอายอยู่ตรงนั้นจนสหายเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป ‘นางเองก็อยากออกเรือน ติดอยู่ที่ว่ารัชทายาทยังไม่เอ่ยออกมาสักทีน่ะสิ’ นางจึงต้องรอทั้งๆ ที่ทุกวันนี้มีแม่สื่อมาทาบทามนางที่บ้านไม่เว้นแต่ละวัน หากบิดาไม่เห็นว่ารัชทายาทมาร่วมงานปักปิ่นของนางในวันนั้น นางคงไม่รอดถูกจับแต่งงานออกไปแล้ว ‘ต่างกับปิงปิงที่บิดามารดามิเคยบังคับนางเลย บุตรฮูหยินกับบุตรอนุ ความเป็อยู่ช่างต่างกันนัก’
1K
