ตอนที่ 4 (6)
หงเซี่ยนพยักหน้า “ตำนานกล่าวว่า ดวงเนตรย้อนแสงนั้นสามารถมองเห็นอดีตที่แท้จริงได้ แต่ว่ามันก็มีอยู่แค่ในตำนานโบราณเท่านั้น พันหมื่นปีมานี้ ไม่มีเทพเซียนหรือภูตผีปีศาจตนไหนสามารถสืบเสาะได้เลย”
เจี่ยนอินตัวสั่นสะท้าน มองหงเซี่ยนอย่างขลาดกลัว “ผู้าุโหง วันหน้าโปรดอย่าให้ผมไปััคนหรือปีศาจตัวอื่นอีกได้ไหมครับ ความรู้สึกแบบนั้นมันน่ากลัวมากจริงๆ มันเหมือนกับบุคลิกของผมแตกแยก ฆ่าคนด้วยมือของตัวเองไปพลาง และมองดูตัวเองฆ่าคนไปพลาง”
“ฉันจำเป็ต้องยืนยันคุณสมบัติที่แท้จริงของนาย” ขณะที่หงเซี่ยนพูด มือก็ยื่นไปััเส้นผมที่ชี้ขึ้นนั่นของเจี่ยนอินอย่างควบคุมไม่ได้ ในเวลานี้เจี่ยนอินผู้ซึ่งดื่มชาสงบใจหมดแล้วก็กลับมามีสติอีกครั้ง จึงหดไหล่หนีจากเงื้อมมือมารของหงเซี่ยนโดยไม่รู้ตัว
มือของหงเซี่ยนที่ยื่นออกมาแข็งทื่อทันควัน!
เมื่อถูกถอยหลบ อารมณ์ก็พลันไม่ดีทันที!
ใบหน้าของหงเซี่ยนเปลี่ยนเป็บูดบึ้งแล้ว ดวงตาก็หรี่ลง และส่องแสงสีแดงจางๆ ออกมา
กลิ่นอายปีศาจเอ่อล้นออกมา อากาศภายในห้องพลันหยุด เจี่ยนอินที่มีร่างกายของมนุษย์หายใจไม่ออกในทันที สีหน้าค่อยๆ ซีดขาว
“นายกลัวฉันเหรอ” หงเซี่ยนถาม
เจี่ยนอินพยักหน้าก่อน แต่พอสังเกตเห็นว่ารูม่านตาของหงเซี่ยนค่อยๆ หดเป็แนวตั้ง ก็ส่ายหัวทันที “ผู้าุโหง คุณก็รู้ว่าผมเป็มนุษย์ และก็ไม่มีความทรงจำ...จะกลัวก็เป็เื่ปกติ ไม่กลัวสิถึงจะแปลก ผมไม่อยากโกหกคุณ…”
หงเซี่ยนไม่พอใจคำอธิบายของเจี่ยนอินมาก แม้การพูดความจริงจะเป็เื่ดี แต่ความจริงก็มักจะทำร้ายจิตใจผู้คนอยู่เสมอ
“ฉันแก่มากเหรอ” จู่ๆ หงเซี่ยนก็ถามขึ้นมา
“ฮะ” เจี่ยนอินชะงัก
ทันใดนั้นหงเซี่ยนก็ยื่นมือออกมาแล้วตบไปบนหน้าผากของเจี่ยนอิน รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแปะติดอยู่บนหน้าผาก เจี่ยนอินจึงเหลือบขึ้นไปมองจนตาเข
ท่าทางที่แปลกประหลาดนี้ทำให้หงเซี่ยนรู้สึกอีกครั้งว่าเขาน่ารักอย่างอธิบายไม่ถูก
เจี่ยนอินหยิบสิ่งของที่อยู่บนหน้าผากลงมา แล้วพบว่ามันคือบัตรประจำตัวประชาชน
เจี่ยนอินมองมันอย่างละเอียด โอ้...วันเดือนปีเกิด...เดี๋ยวก่อนนะ! เจี่ยนอินเงยหน้าขึ้นมาอย่างแรงจนคอแทบหลุด “เอ๋ ผู้าุโหง! ปีนี้คุณอายุยี่สิบสองงั้นเหรอครับ”
หงเซี่ยนที่กำลังกอดอกอยู่นั้น แม้ว่าบนตัวจะสวมชุดสูทชั้นสูงที่ตัดเย็บด้วยมือ แต่เท้ากลับสวมรองเท้าแตะสำหรับใส่ในบ้าน แถมยังเป็รองเท้าแตะแพนด้าสีดำขาวอีกด้วย!
“อืม!” หงเซี่ยนหรือที่ทั่วไปเรียกขานกันว่าพี่หง ขานตอบอย่างคูลๆ
“นี่เป็ของปลอมหรือเปล่าครับ ถ้าปีศาจระดับสูงมาที่โลกมนุษย์ ล้วนต้องมีสักใบอะไรงี้” เจี่ยนอินสับสน
“ฉันมีกายมนุษย์ จุติลงมาเกิดใหม่ในโลกมนุษย์ ตอนนี้จึงเป็มนุษย์” หงเซี่ยนกล่าว “บัตรประจำตัวประชาชนเป็ของจริง เลิกเรียกฉันว่าผู้าุโหงได้แล้ว ฉันยังไม่แก่”
‘เพียงแต่ก่อนกลับชาติมาเกิดนั้นมีประสบการณ์มากเกินไป และมีชีวิตมาไม่รู้กี่พันปีแล้วเท่านั้นเอง’
แต่คำพูดนี้ไม่รู้ว่าทำไม หงเซี่ยนไม่อยากจะพูดมันออกมา
คนหนึ่งสิบแปด ส่วนอีกคนหลายพันปี ได้ยินมาว่าบนโลกมนุษย์นั้นมีช่องว่างระหว่างวัยทุกๆ สิบปี หลายพันปีนี่มันห่างกันตั้งเท่าไร อยากจะเข้าถึงเ้าหนูน้อยตรงหน้าเช่นนี้ ก็ห่างเกินไปหน่อยจริงๆ!
ยิ่งคิดมากเท่าไร ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น หงเซี่ยนหน้าตึง ก่อนจะหมุนตัวแล้วก้าวเท้าที่สวมรองเท้าแตะแพนด้าจากไป
“อ๊ะ...” เจี่ยนอินรีบยื่นบัตรประจำตัวประชาชนในมือไปให้อย่างรวดเร็ว แต่หงเซี่ยนไม่แม้แต่จะมองเลยด้วยซ้ำ ปล่อยให้เจี่ยนอินถือบัตรประจำตัวประชาชนใบนั้นอยู่อย่างนั้น
“ผู้าุโหง!” เจี่ยนอินะโ ปัดผ้านวมออกแล้ววิ่งลงจากเตียงไป
แต่เมื่อเขาไล่ตามออกไป ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาหลังของหงเซี่ยนแล้ว ความสามารถในการหายตัวในชั่วพริบตานี้ มีแต่ปีศาจเท่านั้นถึงจะมี!
แค่พริบตาเดียวหงเซี่ยนก็หายไปไม่เห็นเงาแล้ว ทำให้เจี่ยนอินตัวลีบแบนเหมือนกับลูกบอลยางรั่ว
“โกรธซะแล้ว…” เจี่ยนอินพูดอย่างนึกเสียใจ
แต่เพราะโกรธเป็ จึงรู้สึกเหมือนกับว่าก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นแล้ว
ได้พบกับปีศาจที่ยิ้มปากฉีกถึงรูหูอย่างมีความสุขไปพลาง กินคนไปพลางติดต่อกันสองครั้ง กับหงเซี่ยนที่ไม่พอใจอะไรก็แสดงออกมาแบบนี้ ยังให้ความรู้สึกใกล้ชิดกับมนุษย์มากกว่าอีก
“บิดา กวนเย่ว์ มารดา หงจูจู...ที่แท้ก็เป็มนุษย์จริงๆ เหรอเนี่ย!” เจี่ยนอินมองดูบัตรประจำตัวประชาชนใบนั้นอย่างละเอียด พลิกมันซ้ำไปซ้ำมา ตรวจสอบลายน้ำกับตราสัญลักษณ์ป้องกันการปลอมแปลง แล้วก็รูปติดบัตรข้างบนด้วย
รูปถ่ายบนบัตรประจำตัวประชาชนนั้นเคร่งขรึมและเ็า แต่เมื่อนึกถึงท่าทางที่จากไปอย่างโกรธเคืองของหงเซี่ยนเมื่อกี้นี้...
“อายุยี่สิบสอง อายุยี่สิบสองปี” เจี่ยนอินพึมพำ “แต่ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนอายุยี่สิบสองสักนิดเลยจริงๆ!”
25K
