หญิงสาววัยเเรกเเย้มอย่างน้ำมนต์กำลังขับรถเข้าบ้านด้วยความสบายใจ หลังจากที่น้ำมนต์ไปส่งช่อแก้วที่บ้าน เธอก็รีบตรงกลับบ้านทันทีเพราะวันนี้เธอมีบางสิ่งบางอย่างที่จะต้องทำ หลังจากที่รถเข้าสู่พื้นที่จอดน้ำมนต์ก็รีบเดินเข้าบ้านไปในทันที…
"กลับมาแล้วค่ะ!!..แม่!?..ไปไหนอ่ะ…หรือว่าจะไปตลาด?" น้ำมนต์เดินตามหาแม่ทั่วบ้านเเต่ก็ไม่พบ เธอจึงคิดว่าแม่ของเธอคงไปตลาด อีกเดี๋ยวก็คงกลับ น้ำมนต์รีบตรงขึ้นไปบนห้องเพื่อจัดการเปิดคอมพิวเตอร์ตัวโปรดของเธอขึ้นมาและนำสิ่งที่เธอจดไว้ในสมุดมาเรียบเรียงเป็นิยายตอนใหม่ เธอตั้งใจใช้สำนวนที่อ่านเข้าใจง่ายและถ่ายทอดอารมณ์ของตัวเอกเป็สำคัญ เพื่อให้ผู้อ่านรู้สึกคล้อยตามไปกับเส้นเื่
"บุคคลิกของนายปอร์โต้ อืม??..เป็คนกวนประสาท ชอบหาเื่คนอื่นเป็งานอดิเรก เห้ย!นี่พระเอกของนิยายฉันจะมีนิสัยแบบนี้จริงๆหรอเนี้ย!! ไม่สิน้ำมนต์ ตอนนี้เธอกำลังเขียนนิยายแนวใหม่ บางทีผู้ชายที่มีบุคลลิกต่ำๆเลวๆ มันอาจจะถูกจริตผู้อ่านก็ได้ ม่ะ!ลองดู!! เขาก้าวลงจากรถเก๋งสีขาวคันหรู สองฟากฝั่งห้อมล้อมไปด้วยสาวสวย…." น้ำมนต์ตั้งใจหยิบคาแรคเตอร์ของปอร์โต้มาเขียนเป็นิยายพร้อมกับบรรยายลักษณะท่าทางของเขาอย่างตรงไปตรงมา เธอรู้สึกหัวเเล่นและเขียนไปได้เรื่อยๆจนกระทั่งเสียงท้องของเธอมันร้องสั่งให้เธอหยุดเขียน จ๊อกๆ!!
"โอ้ยหิวจังเลย..กี่โมงละเนี้ย..หกโมงเย็น!! โอ้ยตายแล้วไม่ได้ลงไปช่วยแม่ทำกับข้าวเลย ป่านนี้ไม่งอนตุ๊บป่องไปแล้วหรอเนี้ย ไม่ได้ละ!รีบลงไปดูแม่หน่อยดีกว่าเผื่อจะมีอะไรให้ช่วย.." น้ำมนต์รีบจัดการเซฟไฟล์นิยายแล้วปิดคอมเพื่อจะลงไปช่วยเเม่เธอทำงานบ้านเหมือนปกติทุกวัน น้ำมนต์เดินลงบันไดมาด้วยความแปลกใจเพราะไฟข้างล่างยังไม่เปิดเลยซักดวง มันมืดและเงียบกริบราวกับไม่มีใครอยู่เลย เธอมองไปนอกหน้าต่างเพื่อจะดูว่าไฟบ้านอื่นดับไหม ผลสรุปคือรอบๆบริเวณนั้นมีบ้านเธอดับอยู่หลังเดียว ด้วยความเอ่ะใจเธอจึงเดินไปที่สวิตช์ไฟ แกร่ก!! กึ่ก!!
"อ้าว!..ก็เปิดได้นี่นาแล้วทำไม?..หรือว่าแม่จะยังไม่กลับ นี่มันก็หกโมงละ..แปลกๆ..ชักเริ่มเป็ห่วงแล้วสิ เอามือถือไปด้วยรึป่าวนะ?" น้ำมนต์เดินขึ้นไปหยิบมือถือบนบ้านเพื่อจะโทรออกหาแม่ วินาทีนั้นเองเธอก็ได้เห็นอะไรบางอย่างผ่านทางหน้าต่างขณะที่เธอเดินขึ้นบันไดไปเอามือถือ เธอแปลกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เห็นเเต่ก็ไม่ได้คิดอะไร เธอเลือกที่จะไม่สนใจและเดินไปหยิบมือถือเพื่อโทรตามแม่ของเธอให้กลับบ้าน
"อืม?..หายไปไหนนะ มืดค่ำแล้วยังไม่กลับบ้านอีก รับสายสิแม่!!" น้ำมนต์ชักใจคอไม่ดีเมื่อเธอโทรเข้ามือถือแม่ติดเเต่ไม่มีคนรับ เสียงเพลงจากมือถือดังมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ มันก้องกังวาลท่ามกลางความเงียบและความมืดมิด ไม่มีใครสามารถรถรับสายได้เพราะเ้าของเบอร์นั้นได้เดินทางไปสู่ภพหน้าแล้ว น้ำมนต์เริ่มเป็ห่วงแม่ขึ้นมา เธอจึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะออกไปตามหาเเม่ข้างนอก เธอทำทุกอย่างด้วยความรีบร้อนใจ ครั้นเมื่อเปิดประตูหน้าบ้านออกไป เธอก็ได้พบกับคนกลุ่มนึง
"คุณน้ำมนต์ ใช่ไหมครับ
"ชะ..ใช่ค่ะ…พวกคุณเป็ใคร มีธุระอะไร?"
"เชิญครับคุณหนู!!…"
"คุณหนู?" น้ำมนต์ยืนทำหน้าเหวอเมื่อจู่ๆคนกลุ่มนั้นก็เรียกผู้หญิงอีกคนหนึ่งให้เข้ามา โดยพวกเขาเรียกเธอว่าคุณหนู ซึ่งน้ำมนต์ไม่เคยเจอหน้าผู้หญิงคนนั้นมาก่อน เเว๊บแรกที่น้ำมนต์ได้เห็นหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็มองออกในทันทีว่าเธอเป็คนที่มีเสน่ห์มาก ท่วงท่าในการเดินบวกกับหุ่นที่เซ็กซี่สุดๆแล้ว ทำเอาน้ำมนต์จ้องเธอตาไม่กระพริบเลย
"ยูเองหรอที่ชื่อน้ำมนต์ อืม..น่ารักจริงๆด้วย หน้าเหมือนตุ๊กตาเลยอ่ะ นี่..ช่วยมากับฉันหน่อยสิ"
"ไปไหน? พวกคุณเป็ใคร แล้วทำไมฉันต้องไปกับพวกคุณด้วย?"
"บ้าน่ะ! นี่เธอไม่รู้จักฉันจริงๆหรอ ฉัน..ปาร์ตี้ไง!!" น้ำมนต์นิ่งไปซักพักก่อนจะส่ายหัวไปมาเพื่อจะยืนยันให้เเน่ใจว่าเธอไม่รู้จักคนตรงหน้าจริงๆ…ปาร์ตี้ถึงกับทรุดเมื่อเธอเพิ่งจะพบคนที่ไม่รู้จักเธอเป็ครั้งเเรก เพราะตลอดเวลาเธอจะออกงานคู่กับพ่อ ปอร์โต้ตลอด ดังนั้นเธอจะเป็ที่รู้จักดีในนามของพี่สาวที่แสนดีของปอร์โต้หรือลูกสาวคนสวยมากความสามารถของนักธุรกิจชื่อดังอย่างภูมินนั่นเอง
"เอาเถอะ! เดี๋ยวต่อไปเธอก็จะรู้จักฉันเอง มากับฉันสิ!"
"ฉันไปกับพวกคุณไม่ได้ ฉันต้องรีบไปตามหาแม่ของฉัน ตอนนี้แม่ของฉันเค้า…"
"แม่เธออยู่ที่บ้านของฉัน…"
"....???บ้านของใครนะ?…"
"โอ้ย!ฉันรู้สึกเสียเซลฟ์มากเธอรู้ไหม งั้นเอางี้ เธอรู้จักคุณภูมิน อัครบดีไหม?"
"รู้จัก..แล้วเขามาเกี่ยวอะไรกับเื่นี้?"
"นั่นคุณพ่อของฉันเอง ฉันชื่อปาร์ตี้เป็พี่สาวคนเดียวของปอร์โต้ เธอคงรู้จักปอร์โต้สินะ เพราะดูจากชุดนักเรียนของเธอเเล้ว มันก็ดูจะเหมือนๆกับของน้องชายฉันเลย ฮึ?"
"ใช่..รู้จักค่ะ แล้วทำไมแม่มนต์ถึงได้ไปอยู่ที่บ้านของคุณปาร์ตี้ละคะ หรือว่าแม่จะไป…."
"เรียกฉันว่าพี่ก็ได้ พี่ตี้ไงแบบที่ปอร์โต้เรียก..ส่วนเื่แม่เธอน่ะ เดี๋ยวพ่อฉันจะคุยกับเธอเอง เอาเป็ว่าตอนนี้เธอไปกับฉันก่อนดีกว่า ฉันยืนตรงนี้นานๆไม่ได้ ยุงจะหามฉันไปกินซะก่อน เด็กๆ..ขึ้นไปช่วยน้ำมนต์เก็บของไป"
"เดี๋ยวนะคะ..เก็บของ..ไปไหนคะ?"
"อ้าวก็เพิ่งบอกไปว่า ไปบ้านฉันไง"
"มนต์เเค่จะไปรับแม่ ไม่ได้จะไปค้างนะคะ!"
"เอาน่ะ..เดี๋ยวไปถึงเธอก็จะรู้เอง อย่าถามมากเดี๋ยวฉันตอบไม่เหมือนเดิม ไปเร็ว..ยุงจะดูดเืฉันหมดตัวแล้วเนี้ย เดี๋ยวไปรอที่รถละกันเสร็จแล้วตามมานะ ยุงบ้านเธอนี่ดุจริงๆ นี่ยุงหรือเเวมไพร์เนี้ย ดูดเืเก่งชนิดเเชมป์โลก เห้อ!! อ่อ..เอาเเต่ของที่จำเป็ล่ะ..ห้ามขนมาทั้งบ้านเพราะรถฉันจะไม่พอใส่ของเธอ!" น้ำมนต์ยังคงงงๆกับคำพูดของปาร์ตี้เพราะจู่ๆปาร์ตี้ก็เดินเข้ามาบอกให้น้ำมนต์เก็บของออกจากบ้านตัวเองแล้วจะพาไปที่บ้านของเขา เธอรู้สึกเหวอนิดๆเเต่ก็ต้องทำตามเพราะเธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเเม่เธอไปทำอะไรที่บ้านหลังนั้น น้ำมนต์เดินขึ้นชั้นสอง เธอเก็บเอาเสื้อผ้าสองชุด พร้อมกับพับโน๊ตบุ๊คของเธอใส่กระเป๋าไปด้วย เผื่อว่าระหว่างที่ไปอยู่บ้านนั้น เธออาจจะคิดอะไรออก..ลูกน้องที่ปาร์ตี้พามาจัดการปิดประตูทุกบานของบ้านและล็อคอย่างเเน่นหนา บางส่วนช่วยน้ำมนต์เก็บของเล็กๆน้อยๆใช้เวลาประมาณ 30 นาที น้ำมนต์ก็ได้ออกมาจากบ้านพร้อมกับกระเป๋าเป้หนึ่งใบ เธอเดินทำหน้างงๆมาที่รถ ในใจก็อยากรู้ความจริงเเต่อีกใจก็รู้แปลกและกล้าๆกลัวๆ..
"โอเค..เก็บของจำเป็หมดละนะ?"
"ค่ะ"
"งั้นก็ขึ้นมาสิ..จะได้กลับบ้านซักที ป่านนี้คุณพ่อคงรอเธอแล้วล่ะ"
"ค่ะ" น้ำมนต์พาร่างกายที่เต็มไปด้วยคำว่างงและกลัวของเธอก้าวขึ้นบนรถ เธอเดินผ่านปาร์ตี้ไปนั่งเบาะหลังสุดของรถตู้ ในใจยังรู้สึกแปลกๆเพราะเธอว่ามันกะทันหันเกินไป อยู่ดีๆเธอก็เริ่มกลัวคนในรถขึ้นมาเพราะข่าวแก๊งจับเด็กทุกวันนี้มันเริ่มชุกชุมมากแล้ว
"ออกรถละนะ!"
"เอ่อเดี๋ยวค่ะ!..พอดีมนต์ลืมของอ่ะค่ะ ขอลงไปเอาแปปนึงได้ไหมคะ ของสำคัญมากๆเลยค่ะ"
"แล้วค่อยไปซื้อเอาใหม่ได้ไหม?"
"ไม่ได้จริงๆค่ะ มันสำคัญมาก พอดีว่ามันเป็ของที่พ่อให้มนต์ไว้ก่อนที่ท่านจะเสียน่ะค่ะ"
"โอเค..นิกเกียร์!..ไปเปิดประตูให้น้ำมนต์หน่อยเธอจะไปเอาของ"
"ครับ!"
"เอ่อจริงๆมนต์ขับมอเตอร์ไซค์ตามไปก็ได้นะคะ พี่ปาร์ตี้จะได้ไม่ต้องรอนานน่ะค่ะ จะได้ไม่เสียเวลาพี่น่ะค่ะ"
"ไม่เสียเวลาหรอก พี่รอได้…เเต่เอ้ะ? ทำไมน้ำมนต์หน้าซีดแปลกๆไม่สบายรึป่าวจ้ะ?"
"ป่ะ เปล่าค่ะ มนต์เเค่รู้สึกว่า…อึบฟู่ว!!! เอาตรงๆนะคะมนต์กลัวว่าพวกคุณจะเป็แก๊งจับเด็กและมนต์ก็ไม่สบายใจที่จะนั่งรถไปกับพวกคุณ ถ้าแม่ของมนต์อยู่ที่นั่นจริงๆ มนต์ขอขับรถไปรับแม่เองดีกว่าค่ะ!!" ปาร์ตี้กับคนบนรถถึงกับอึ้งเมื่อจู่ๆน้ำมนต์ก็ร่ายคำพูดอันยาวเหยียดออกมา หลังจากที่เธอะโลงไปพ้นรถตู้ได้แล้ว เธอก็ทำท่าเหมือนจะล้วงมือถือมาโทรเเจ้งตำรวจ เเต่ทว่า…
"นี่จ่ะ…ดูซิว่า ฉันใช่คนของตระกูลอัครบดีไหม?"
"ประภาตา อัครบดี…"
"อืม..เธอเป็คนแปลกหน้าคนแรกที่พี่ยอมให้ดูบัตรประชาชนเลยนะ ทีนี้เชื่อใจพี่ได้รึยัง..อีกอย่างนะ..หน้าตาสวยๆอย่างพี่นี่หรอ จะเป็แก๊งค้ามนุษย์ ดูหนังมากไปป่ะเนี้ย? อ่อ..เธอคงไม่คิดว่าฉันแลอมบัตรประชาชนขึ้นมาด้วยหรอกนะ!"
"หืม!!!" เสียงกระหึ่มจากการซุบซิบของคนบนรถทำให้ปาร์ตี้ต้องรีบหันไปทำตาถลนใส่
"ฉันได้ยินนะ! เดี๋ยวแม่ม!ก็ไล่ให้เดินกลับเลยนิ พวกเเกเนี้ย!! สรุปเอายังไง ถ้ายังยืนยันที่จะขับรถตามไป พี่ก็ไม่ขัด.."
"งั้นมนต์ขอขับรถตามไปละกันค่ะ เสื้อผ้าพวกนั้นมนต์ก็…"
"เอาไว้ในรถนี่แหละ ขับรถตามหลังมาก็พอ ขันติ!..ออกรถเลย!! เจอกันที่บ้านนะจ้ะ…ยัยน้องสาวขี้ระเเวง!!" คำทักทายและรอยยิ้มของปาร์ตี้มันชวนให้น้ำมนต์ขนลุกอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเพราะลึกๆแล้ว เธอยังคงไม่ไว้ใจคนบนรถนั้น น้ำมนต์รีบเดินกลับเข้าบ้านไปจูงมอเตอร์ไซค์ออกมาจากโรงรถ แล้วขับตามรถของปาร์ตี้ไป ขณะที่กำลังขับรถไปเธอก็เเอบคิดในใจว่า ทำไมเเม่ของเธอจะต้องไปที่บ้านหลังนั้นและไปทำอะไรกันเเน่….
20K
