[แจ้งเตือน:ไวรัสกำลังกลายพันธุ์ คุณจะกลายเป็ผีดิบในอีก 1นาที 15วินาที]
ชินมองไปยังแทบแจ้งเตือนด้วยสีหน้าหมองคล่ำ เวลานี้เขา้ามากที่สุดคือ ให้เวลามันหมดไปไวๆ เขาไม่อยากตายแบบยังมีสติแบบนี้มันน่ากลัว เขายอมรับว่าตัวเองนั้นกลัวความตาย แต่จะไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็คนขี้ขลาด
กรรรจ์
เสียงดังประชิดเขามาข้างหลังหูของเขา ชินหลบไปด้านข้างด้วยสัญชาตญาณที่ยังคงเหลืออยู่ จากนั้นจึงเหวียงแขนซ้ายไปด้านหลัง เขาขว้าหูของมันไว้และกระชากมันไปด้านหน้าด้วยแรงของผีดิบ ต้องขอบคุณมันจริงๆที่ทำให้เขาสามารถทำอะไรแบบนี้ได้ บวกกับเ้าสิงโตดำที่ได้รับาเ็มาอย่างหนัก และยังคงอยู่ในระหว่างการวิวัฒนาการ
ชินทำมันสำเร็จแต่เขาก็ถูกกัดเขามี่หัวไหล่ด้วยเหมือนกัน เสียงกระดูกถูกบดด้วยแรงกันของสิงโตแต่ก็ไม่เป็ไรเพราะตอนนี้หัวไหล่ของเขาไม่มีความรู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว "เวรเอ้ย ไอ้หมาน้อยแกกะจะกัดไม่ปล่อยเลยใช้มั้ย ฮ่าๆๆๆๆ"
"ได้ซี๊ ฉันก็รู้สึกหิวแล้วเหมือนกัน งั้นก็ตายไปพร้อมกันนี้แหละ" ชินกัดเขาไปที่ดวงตาของสิงโตดำอย่างแรงเสียงดัง ฉึก จนมันส่งเสียงครางผ่านลำคอออกมาด้วยความเ็ป
ร่าง หนึ่งคน หนึ่งสัตว์ ไม่สามารถประครองจังหวะการลงพื้นได้อีกต่อไป ทั้งคู่เสียหลักและพุ่งตกไปยังหน้าผาสูงหลายร้อยเมตร ชินกอดรัดคอของสิงโตดำไว้แน่นโดยสัญญชาตญาณของผีดิบ เขากัดครั้งที่สองไปที่คอของมันอย่างแรง ตอนนี้เชื้อไวรัสได้กลืนกินผ่านหัวใจและเริ่มรามขึ้นมายังสมองของเขาแล้ว
เสียงเนื้อกระทบพื้นดัง ตูม สะนั่นหวั่นไหวทั้งคู่ตกลงมาจากความสูงหลายร้อยเมตรกระแทกลงพื้นดินด้านล่างเต็มแรง ด้วยความสูงระดับนี้ ต่อให้แม้แต่รถยนต์หุ้มเกราะที่ทำจากเหล็กทั้งคันตกลงมายังเละไม่เป็ชิ้น แต่ถึงแม้ว่ารถจะแข็งแกร่งยังไงก็ไม่อาจเทียบกันเื่ของน้ำหนักได้ในข้อนี้
สิงโตดำกับชินล่วงลงมาจากที่สูงด้วยน้ำหนักรวมกันที่หนักกว่า300กิโลกรัม ชินกอดรัดต่อสู้กับสิงโตดำกลางอากาศ และใช้มันเป็เบาะเนื้อลองรับแรงกระแทก ผลรับไม่ต้องบอกก็รู้
กระดูกทั้งร่างของสิงโตดำแตกละเอียดิัฉีกขาดเกือบทั้งตัว สภาพของมันตอนนี่เละเป็แตงโมนอนจมอยู่กลางสระเืภายใต้ร่างของชิน สภาพของชินนั้นไม่ต่างกันเท่าไหร่ นอกจากแผลตรงหัวไหล่ที่เหวอะหวะจากการกัดของสิงโตดำแล้วแขนซ้ายกับขาทั้งสองข้างหักไปหลายท่อนจนผิดรูป แต่ที่น่าประหลาดใจคือเขายังไม่หมดสติ
ตอนนี้ตาขาวของเขาเริ่มแดงก่ำมันเต็มไปด้วยเส้นเื ดวงตาเริ่มเหลือกขึ้นฟ้า สายตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหายเื อาจเป็เพราะผลบังคับของไวรัสก็เป็ได้จึงทำให้เขายังคงมีสติอยู่จนถึงตอนนี้ เวลาของเขาใกล้หมดลงแล้ว เหลืออีกเพียงไม่กี่วินาที
ชินแทบไม่อาจคงสติของตัวเองได้อีกต่อไป เขาไม่รู้เลยว่าตัวเขานั้นกำลังทำอะไรอยู่ รู้เพียงแค่ว่าหัวและกรามของเขามันเคลื่อนไหวขยับไปมาอย่างเอาเป็เอาตายนั้นคือสิ่งเดียวที่เขารู้สึก ชินปล่อยมันไปตามสัญาชาตญาณของผีดิบ พยายามปล่อยสติให้หลุดลอยไปตามเวลาที่กำลังจะหมดลง
[แจ้งเตือน:ไวรัสกำลังกลายพันธุ์ คุณจะกลายเป็ผีดิบในอีก 0นาที 2วินาที]
ทว่าภายใต้จิตสำนึกที่มีแต่ความมืดมิด เขาที่กำลังมองเวลาชีวิตที่กำลังจะหมดลงนั้น มันกลับหยุดลง และมีข้อความเด้งรัวมากกว่าสี่บรรทัดแจ้งเตือนขึ้นมาในจิตสำนึกที่มืดมิดของเขา
[แจ้งเตือน:คุณได้ฆ่าราชันแห่งป่าที่กำลังวิวัฒนาการ]
[แจ้งเตือน:คุณได้กินเืเนื้อและหัวใจของราชันแห่งป่า]
[แจ้งเตือน:การกลายพันธุ์ของคุณ99% หยุดลง]
[แจ้งเตือน:คุณเข้าสู่เงื่อนไข การกลายพันธุ์แบบพิเศษ หลอมรวมหัวใจ(หัวใจแห่งทรราช)]
..
.
"..! หัวใจแห่งทรราช?" ในระหว่่างที่ชินกำลังตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นั้น ความรู้สึกของร่างกลายเริ่มกลับคืนมาอีกครั้งร่างกายที่เสียหายยับเยินเริ่มซ่อมแซมตัวเองกระดูกทุกชิ้นเริ่มกับมาผสานเข้าที่ด้วยความเร็ว จนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เพียงไม่ถึง10นาทีความรู้สึกทั้งหมดก็กลับคืนมาแล้วแต่าแยังคงอยู่ในขั้นตอนของการซ่อมแซมตัวเองอยู่ ชินมองไปที่ร่างกายของตัวเองและผบว่าิัของเขาแต่เดิมที่เคยเป็คนผิวขาว ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปเป็สีแทนแทบทั้งหมดแล้ว และกระบวนการนี้ยังคงคืบคลานไปอย่างต่อเนื่อง
นั้นไม่ใช้สิ่งเดียวที่น่าใ อ่อร่าที่เหมือนควันสีดำจางๆ ที่เคยเห็นบนร่างของสิงโตดำ ตอนนี้มันมาปรากฏอยู่บนร่างกายของเขาแทน ไม่นานนักกระบวนการซ่อมแซมของระบบก็เสร็จสิ้นลงพร้อมกับิัที่กลายเป็สีแทนอย่างสมบูญ
[แจ้งเตือน: หลอมรวมการกลายพันธุ์เสร็จสิ้น]
[ ยินดีต้อนรับสู่กฏบัญญัติแห่งขุมนรก]
[ เผ่าพันธุ์มนุษย์ ]
ทักษะ:: หัวใจแห่งทรราช(0/300)
อำนาจ::(ไม่มี)(-/-)
ระดับวิวัฒนาการ:: ระดับ1
พลังกาย:: 40 (+5%)
ความเร็ว::40 (+5%)
ป้องกันกายภาพ::20 (+5%)
พลังแห่งอำนาจ:: 0
ป้องกันอำนาจ::10
[ทักษะติดตัวหัวใจแห่งทรราช:เพิ่มอำนาจทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับความสามารถทางกายภาพ +5%]
ชินมองดูข้อความตรงหน้าด้วยความนิ่งงัน เขาไม่สามารถเข้าใจได้อย่างสมบูญว่ามันคืออะไร เขากำลังจะกลายเป็ซอมบี้แต่แล้วเขาก็ฟื้นกลับมาอีกครั้ง 'นี่! คงต้องขอบใจกับความกระหายเืของผีดิบในตัวฉันใช่ไหม?'
เขาไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น โชคดีที่เขาเป็คนมีไหวพริบที่ดีจึงพอเดาได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น อยู่ๆหัวใจของเขาก็เต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อมองเห็นหัวข้อบรรทัดของข้อความทั้งหมด เขาไม่ได้ทันสังเกตมันเลย ชินรู้สึกมีความสุขมากเมื่อเห็นคำว่า เผ่าพันธุ์มนุษย์ 'ฉันยังไม่ตาย ฉันไม่ใช้ผีดิบหรือตัวประหลาด ฉันยังเป็มนุษย์'
"ฉันยังมีโอกาศแก้ตัว ฉันยังมีโอกาศได้เจอพวกเขา พ่อแม่ของฉัน"
ไม่นานเขาก็ได้สติขึ้นมาจากเสียงร้องคำรามที่ดังเหมือนกับสัตว์ร้าย เสียงมันใกล้ดข้ามาเลื่อยๆ จนเห็นได้ชัดว่ามันคือฝูงซ่อมบี้ ชินมองไปรอบๆและเห็นว่าที่แห่งนี้คือสถานีพักผ่อนของนักท่องเที่ยว จึงไม่แปลกเลยที่จะมีซอมบี้อยู่ที่นี้มากกว่าสัตว์ป่าที่กลายพันธุ์
เมื่อตรวจสอบดูจนแน่ใจ เขาจึงหันไปทางซอมบี้ที่คืบคลานใกล้เข้ามา สิ่งที่แปลกไปคือมันมีข้อความสีแดงแจ้งเตือนบนหัวของพวกมันที่มีจำนวนมากกว่า 20ตัว
[ผีดิบระดับ1] [ผีดิบระดับ1]
[ผีดิบระดับ1] [ผีดิบระดับ1]
[ผีดิบระดับ1]
[ผีดิบระดับ1]
...
..
.
*หากพบคำผิดหรือมีขอแนะนำ โปรดอย่าลังเลที่จะแจ้งให้ทราบด้วยนะครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานครับ