ฟ้าส่งข้ามาเติมรัก

        "โอ๊ย ข้าไม่เคยกินอิ่มขนาดนี้มาก่อนเลย กับข้าวที่พี่สะใภ้ทำอร่อยทุกอย่างเลยขอรับ"

        เซียนย้งเปลี่ยนท่าที เขาพูดจากับเว่ยเหนียนเหยาอย่างอ่อนน้อมมากขึ้น หานตงมองเซียนย้งอย่างเหยียดหยาม ไหนเมื่อครู่เ๽้ายังไม่เชื่อถือเมียของข้า เหตุใดจึงเปลี่ยนใจง่ายดายเพียงนี้เล่า

        "นี่ก็มืดแล้ว ข้าว่าลูกเมียเ๽้าน่าจะกลับมาแล้วนะ"

        หานตงเอ่ยปากไล่กลายๆ เนื่องจากรู้ดีว่า วันนี้เมียของตนตรากตรำมาทั้งวัน

        "แล้วที่จะขึ้นเขาพรุ่งนี้"

        เซียนย้งกล่าวอย่างคาดหวัง ที่เขาอยากให้หานตงขึ้นไปด้วย เพราะหานตงเป็๲พรานป่าที่ชำนาญทางและล่าสัตว์เก่งเป็๲ที่หนึ่ง หากแต่ชายหนุ่มกับขึ้นเขานับครั้งได้ เนื่องจากเป็๲ห่วงบุตรชายทั้งสอง

        แต่ครั้งนี้เซียนย้งเห็นแล้วว่า เมียของหานตงดูแลเอาใจใส่บุตรชายเป็๲อย่างดี หานตงน่าจะขึ้นเขาล่าสัตว์ได้อย่างไร้กังวล

        หานตงเอ่ยปากให้ลูกชายทั้งสองเข้าไปนอนก่อน เนื่องจากเห็นว่าเด็กทั้งสองตาปรือจนจะหลับกลางอากาศอยู่แล้ว ก่อนจะเบือนมาสบตาเว่ยเหนียนเหยา เขาเห็นความกังวลและหวาดกลัวในตาคู่งาม ชายหนุ่มตัดสินใจ

        "ข้าคงไปด้วยไม่ได้ อาเหยาเพิ่งจะหายป่วย ซ้ำยังรับงานชิ้นใหญ่มาจากในเมือง ข้าต้องอยู่ช่วยนาง"

        "จริงๆ ข้าก็ไม่อยากขึ้นไป ตอนนี้ใกล้จะถึงหน้าหนาวแล้ว สัตว์ร้ายในป่าล้วนแต่ออกมาไล่ล่าเก็บเสบียงอาหาร หากแต่ที่บ้านข้า เกรงว่าพรุ่งนี้คงไม่มีอะไรจะกินแล้ว ที่วันนี้เมียข้ากลับไปบ้านเดิมมารดา ก็ด้วยจะไปขอหยิบยืมอาหารมาบางส่วน"

        เซียวย้งกล่าวขึ้นอย่างท้อแท้ ที่เขากล้าเล่าให้หานตงฟังไม่ใช่เพื่อขอความเห็นใจ แต่เพราะเขาไว้ใจว่าหานตงจะไม่นำไปเล่าให้ใครฟังต่อแน่นอน

        เว่ยเหนียนเหยารู้สึกเห็นใจชายหนุ่มตรงหน้ายิ่งนัก มองดูแล้วเขาน่าจะมีอายุประมาณสิบแปดสิบเก้าปีด้วยซ้ำ วัยขณะนี้ถ้าเป็๲ยุคปัจจุบันที่นางจากมา เป็๲วัยที่กำลังสดใส ไม่มีเ๱ื่๵๹ให้กังวลใจแท้ๆ

        หานตงก็รู้สึกสงสารเซียนย้งเป็๲อย่างมาก อีกทั้งหนี้บุญคุณในครั้งก่อนๆ ก็ยังไม่เคยตอบแทนชายหนุ่มตรงหน้าเลยสักครั้ง

        ชายหนุ่มลอบมองเว่ยเหนียนเหยาอย่างอึดอัดใจ ลูกผู้ชายยังไงบุญคุณก็ต้องทดแทน

        "ข้า....."

        "ข้าว่าเอาแบบนี้ดีกว่าเ๽้าค่ะท่านพี่"

        หญิงสาวเพียงคนเดียวรีบเอ่ยปาก นางเห็นสายตาของหานตงก็รู้ว่า ชายหนุ่มตรงหน้า น่าจะมีน้ำหนักในใจของสามีนางอยู่ไม่น้อย นางกลัวสามีจะรับปากขึ้นเขา คืบก็ป่าศอกก็ป่า นางไม่กล้าเอาความปลอดภัยของคนในครอบครัวมาล้อเล่นเป็๲แน่

        "เซียนย้ง พรุ่งนี้เ๽้าพาลูกและเมียเ๽้ามากินข้าวที่นี่ พอกินข้าวเสร็จ ข้ากับท่านพี่ จะพาเ๽้าไปเก็บผักป่ามาไว้กิน หลังจากที่เก็บผักป่าเสร็จแล้ว ข้าจะให้ท่านพี่พาเ๽้าไปลองจับปลา ส่วนวิธีการทำข้าจะสอนเมียเ๽้าอีกที ข้ารับรองได้ว่าหากพวกเ๽้าไม่เลือกกิน ตลอดทั้งฤดูหนาวพวกเ๽้าไม่ อดยากแน่นอน"

        หานตงมองเว่ยเหนียนเหยาอย่างตกตะลึง เขาไม่คิดว่านางจะใจกว้าง ถึงกับบอกที่มาของแหล่งอาหารและวิธีการทำให้กับผู้อื่น

        หานตงมองสบตากับคนตรงหน้าอย่างขอบคุณ ก่อนจะเอ่ยกับเซียนย้งอย่างตัดบท

        "เอาอย่างที่พี่สะใภ้เ๽้าว่า พรุ่งนี้เ๽้ามาหาข้าตอนต้นยามเฉิน ก็แล้วกัน"

        เซียนย้งถอนใจอย่างยอมจำนน จริงๆ แล้วเขาไม่อยากเอาตัวเองและครอบครัวมาเป็๲ภาระของอีกฝ่าย แต่ครั้นจะขึ้นเขาไปคนเดียว เมียของเขาก็ไม่ยินยอมเสียอีก

        "ขอบคุณพี่หานตง ขอบคุณพี่สะใภ้งั้นข้าขอตัวก่อน"

        "เดี๋ยวๆ เ๽้ารอข้าสักครู่"

        หญิงสาวรีบวิ่งเข้าครัว กลับออกมาอีกทีก็มีหม้อหิ้วใบกลางติดมือมาด้วย

        "น้ำซุปนี้ หากไปถึงบ้านก็ให้เมียเ๽้าอุ่นเสียหน่อย กินขนาดร้อนๆ จะได้หลับสบาย"

        เซียนย้งน้อมตัวลงอีกครั้ง ในตาคลอวับไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตัน

        หลังจากส่งแขกจากไปแล้ว หานตงก็รีบไล่นางไปอาบน้ำ เกรงว่ามืดกว่านี้น้ำจะเย็นจนอาบไม่ได้ เมื่อหญิงสาวกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้ง บ้านก็เงียบสงบอย่างทุกคืนที่ผ่านมา

        หญิงสาวเดินเข้าห้องนอนอย่างคุ้นเคย หากแต่สายตากลับเห็นร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนเตียงเสียก่อน

        "ท่านพี่ ท่านมีธุระ อันใดหรือเ๽้าคะ"

        ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างเ๽้าเล่ห์

        "เมื่อครู่พี่เข้าไปดูในห้องนอนลูก ตอนนี้พวกลูกๆ นอนกันจนเต็มเตียงไปหมด พี่เลยต้องมาอาศัยนอนกับเ๽้าด้วยคน เ๽้าคงจะไม่ใจดำไล่พี่ใช่หรือไม่"

        ฮือ.....คำว่าพี่ก็มา อ้า... อีกเสียงนุ่มนุ่ม หน้าหล่อหล่อ ที่ออดอ้อนนางอีก เชิญนอนเลยเ๽้าค่ะท่านพี่ ท่านจะนอนข้างในนอนข้างนอก หรือแม้แต่จะนอนบนตัวข้า ข้าก็ยินดีเ๽้าค่ะ โอ๊ย หื่นไปอีกเรา

หญิงสาวคิดไปหน้าแดงไป

        "ข้า ข้า ไม่ขัดข้องเ๯้าค่ะ"

        หญิงสาวจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็รีบขึ้นไปบนที่นอน ที่สามีจัดเตรียมไว้ให้ ก่อนจะห่มผ้าและหลับตาลง ชายหนุ่มเดินไปดับตะเกียง ก่อนจะนอนลงเคียงข้างผู้เป็๞ภรรยา ชายหนุ่มนอนมองร่างงามที่หลับตา แต่ร่างกายเกร็งไปเสียทุกส่วน

        เขาพลิกร่างงามเข้ามากอดไว้ ก่อนจะรู้สึกถึงแรงสั่นที่มาจากร่างในอ้อมกอด

        "อาเหยาเป็๞เ๯้าตอนนี้ดีที่สุดแล้ว นอนเสียเถิด พี่จะรอจนกว่าเ๯้าเต็มใจ"

ความอบอุ่นของพ่อ ยากเกินจะห้ามใจ

ฝากน้องย้ง ไว้ในอ้อมใจของบรรดาแม่ยก อีกสักคนนะเ๯้าคะ