เสวี่ยอี้ หมอยาเปี่ยมรัก

ความชุลมุนวุ่นวายของผู้คนที่เดินกันขวักไขว่และร้านค้าที่ตั้งอยู่เรียงรายตามท้องถนนทั้งสองข้างทางด้านนอกวังเสวี่ยอี้เปรียบเสมือนนกน้อยที่ออกมาโลดแล่นนอกกรงทอง สีหน้าและแววตาของเสวี่ยอี้ดูมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด' ถานเอ้อร์... ข้าอยากไปร้านสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในย่านนี้' เสวี่ยอี้เอ่ยถาม' ถานเอ้อร์จะลองไปหาดู...รอสักพักนะเ๯้าคะคุณหนู' ถานเอ้อร์พูดเสร็จแล้วเดินไปถามชาวบ้านที่อยู่ระแวกใกล้ๆ' ข้าว่าถานเอ้อร์ต้องไปนานแน่ๆ ... ข้าไปหาดูเครื่องประดับดีกว่า' เสวี่ยอี้คิดในใจแล้วเดินไปยังร้านเครื่องประดับที่อยู่ตรงกันข้าม'อันนี้ก็สวย...อันนั้นก็สวย ข้าเลือกไม่ถูกจริงๆ '' แม่ค้า ท่านว่า...ข้าเหมาะกับอันใดหรือ'' ข้าว่าท่านใส่สีไหนก็สวยเ๯้าค่ะ'เสวี่ยอี้ยิ้มกรุ้มกริ่ม พลางยกปิ่นผมมาลองเทียบกันทั้งคู่ในระหว่างนั้นมีเสียงดังโวกเวกโวยวายด้านนอกของร้าน เสวี่ยอี้จึงเดินออกไปดู พบว่ามีชายหนุ่มผู้หนึ่งนอนสลบอยู่ ผู้คนต่างเกี่ยงกันช่วยเหลือชายผู้นี้ เพราะคิดว่าเป็๞โรคร้าย เสวี่ยอี้เห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไปสำรวจดูเสวี่ยอี้เริ่มต้นจากจับชีพจรและใช้นิ้วมือเช็คลมหายใจของชายหนุ่ม' ชายผู้นี้ยังไม่ตายนี่' เสวี่ยอี้คิดในใจเสวี่ยอี้ค้นหายาสมุนไพรที่พกติดตัวในกระเป๋ามาชนิดหนึ่งและนำไปป้อนให้ชายหนุ่มกินสักพักชายหนุ่มผู้นั้น หายใจเฮือกแรงและตื่นขึ้นมาทันที พลางจ้องมองเสวี่ยอี้อย่างสงสัย' เ๯้านอนสงบแน่นิ่งอยู่บนท้องถนน ข้าตรวจสอบดูแล้วท่านมิเป็๞อะไรมาก แค่หน้ามืด ข้าเลยช่วยเหลือท่าน' เสวี่ยอี้กล่าว' ข้าขอบพระคุณแม่นาง...หากแต่แม่นางให้ข้ากินอะไรไปหรือ' ชายผู้นั้นพูดพลางพยุงตัวลุกขึ้นยืน' ครอบครัวข้าเปิดโรงหมอและยาสมุนไพรตัวนี้ถูกปรุงจากตำรับตำราของตระกูลข้า เ๯้าวางใจได้'เสวี่ยอี้ตอบอย่างภาคภูมิใจ' หากเป็๞เช่นนั้น วันนี้ข้าคงโชคดีนัก'' ไม่เป็๞ไร...ข้าเต็มใจ'' ว่าแต่...แม่นางมีชื่อแซ่อันใดหรือ'' ข้า "เสวี่ยอี้" ท่านคือ...'' ข้า... เอ่อ... ข้า...'' ตอนนี้สมองท่านเลอะเลือนแล้วหรือ' เสวี่ยอี้เผลอหัวเราะออกมา' คงอย่างนั้นกระมังแม่นางเสวี่ยอี้' ชายหนุ่มยิ้มแย้ม 'อ้อ...ข้าคือ"ฟ่านเจี้ยน"' ฟ่านเจี้ยน' เสวี่ยอี้พูดตาม' แม่นางเสวี่ยอี้...ข้าจะได้พบท่านอีกหรือไม่ เผื่ออาการของข้ากำเริบขึ้นอีก'' ข้าจะให้ยาสมุนไพรขวดนี้กับท่านคงช่วยท่านได้นานพอสมควรเลย'เสวี่ยอี้ยื่นขวดยาสมุนไพรให้ฟ่านเจี้ยน' ข้ารู้สึกว่า...ข้ามีอาการอย่างอื่นแทรกซ้อนด้วย ท่านเต็มใจรักษาข้าหรือไม่'เสวี่ยอี้ครุ่นคิดสักพัก' ถ้าอย่างนั้น...อีก 7 วัน มารอข้าที่หน้าร้านเครื่องประดับตอนยามสาย ข้าจะมาตรวจดูท่านอีกรอบ' เสวี่ยอี้กล่าว' แม่นางช่างมีน้ำใจกับข้ายิ่งนัก' ฟ่านเจี้ยนโค้งคำนับ' เอาละๆ ถึงเวลาข้ากลับแล้ว ท่านดูแลตัวเองด้วย'' ฟ่านเจี้ยน...ขอบพระทัยแม่นาง'เสวี่ยอี้ยิ้มรับและเดินกลับไปยังจุดนัดพบเดิมที่นัดไว้กับถานเอ้อร์' คุณหนู...ท่านหายไปไหนมา ข้านึกว่าท่านตกอยู่ในอันตราย' ถานเอ้อร์ถามอย่างกระวนกระวาย' ข้าแค่ดูเครื่องประดับมา เ๯้าจะกังวลเกินไปแล้ว'' ข้า... ฮื่อออ' ถานเอ้อร์พูดพลางร้องไห้ออกมา ' ข้าเป็๞ห่วงท่าน'' โถ่...ถานเอ้อร์ ข้าก็อยู่แล้วนี่ไง เ๯้าขี้แย๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่กัน' เสวี่ยอี้พยายามปลอบ ' นี่... อันนี้ข้าให้เ๯้า' เสวี่ยอี้ยื่นปิ่นปักผมประดับมุกสีขาวที่ซื้อมาจากร้านเครื่องประดับให้ถานเอ้อร์' คุณหนูให้ข้าจริงหรือ' ถานเอ้อร์ประหลาดใจพลางเอามือเช็ดน้ำตา' จริงสิ...หรือเ๯้าไม่อยากได้'' ข้าอยากได้เ๯้าค่ะ...ถานเอ้อร์ขอบพระทัยคุณหนู' ถานเอ้อร์เปลี่ยนสีหน้าจากโศกเศร้าเป็๞ยิ้มร่าเริงในทันที' ข้าเหนื่อยแล้ว...วันนี้เรากลับจวนกันเถอะ ครั้งหน้าเราค่อยไปร้านสมุนไพรกัน'' เ๯้าค่ะ' ถานเอ้อร์ตอบรับอีกฟากหนึ่งของจวนอ๋อง' ข้าเห็นนายหญิงเสวี่ยอี้พูดคุยเจรจากับชายผู้หนึ่งกลางตลาดขอรับท่านอ๋อง' ซือมิ่งกล่าวตามที่เห็นจากที่ห่างไกล' เป็๞อย่างที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด เสวี่ยอี้...นางช่างกล้านัก ทำแบบนี้กับข้าได้อย่างไร' อ๋องแปดแสดงท่าทางโกรธอย่างลืมตัว' หากว่านางกลับมา...เ๯้าไปบอกนางด้วย ว่าข้าให้มาหาที่เรือน'' ขอรับท่านอ๋อง' ซือมิ่งตอบรับ