~ เช้าวันรุ่งขึ้น ~ วังหงส์ ~
ในที่สุดความลับก็ไม่มีในโลก การลักพาตัวคุณหนูแห่งวังหงส์ก็ล่วงรู้ถึงหูจางต้าเซิ่น เขาโกรธมากที่มีคนกล้ามาแตะต้องแก้วตาดวงใจของเขา แต่ที่โกรธกว่าคือ ลูกสาวปิดบัง
"ไปตามคุณหนูมา!" จางต้าเซิ่นออกคำสั่งกับลูกน้อง
ไม่นาน เยว่ซินก็เดินก้มหน้าก้มตามาพร้อมกับเหว่ยหยาง รู้แล้วว่าพ่อเรียกมาทำไม
"ทำไมเกิดเื่ใหญ่ขนาดนี้ไม่บอกพ่อ" จางต้าเซิ่นทำเสียงเข้ม
"หนูกลัวพ่อจะเป็ห่วง" เยว่ซินพูดเสียงอ่อย "อีกอย่างหนูก็ไม่เป็อะไรแล้ว เหว่ยหยางมาช่วยหนูไว้" เธอพูดต่อ
"นายหรอ?" จางต้าเซิ่นหันมองชายหนุ่มข้างกายลูกสาว
"ครับท่าน" เหว่ยหยางก้มหน้าลงนามเดิม
“พ่ออย่าดุเลยนะ ดูสิ หนูก็กลับมาครบ ไม่ได้รับอันตรายอะไรเลย” เยว่ซินรีบเดินเข้าไปหาผู้เป็พ่อ ก่อนจะสวมกอดแขนเขาแล้วซบศีรษะลงกับไหล่อย่างออดอ้อน รู้ดีว่าทุกครั้งที่เธอใช้ไม้นี้ ความโกรธของพ่อมักจะลดลงกว่าครึ่ง
ผู้เป็พ่อมองลูกสาวนิ่งๆ พยายามรักษาสีหน้าเคร่งขรึมเอาไว้ แม้แววตาจะอ่อนลง เขาถอนหายใจหนักๆ แล้วเอื้อมมือแตะศีรษะลูกสาวเบาๆ
“คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก” น้ำเสียงยังคงดุอยู่ แต่ความแข็งกร้าวลดลงมาก “ไปไหนต้องมีบอดี้การ์ดของพ่อไปด้วย เข้าใจไหม?”
เยว่ซินเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะทำปากยื่นเล็กน้อยอย่างไม่เห็นด้วย
“หนูมีเหว่ยหยางคนเดียวก็พอแล้วพ่อ” เธอเหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกล แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “บอดี้การ์ดพ่อเยอะ หนูอายคน”
เหว่ยหยางที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างถึงกับชะงักเล็กน้อย เมื่อจู่ๆ ตัวเองก็ถูกดึงเข้ามาอยู่กลางบทสนทนา เขามองเยว่ซินครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับมายืนตัวตรง สีหน้าจริงจังขึ้น
“คนเดียวจะไปสู้อะไรกับใครเขาได้” ผู้เป็พ่อหันมามองเหว่ยหยางั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็ห่วงลูกสาวมากกว่าจะดูถูกฝีมือของอีกฝ่าย
เหว่ยหยางสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นใจ
“ได้ครับ!” เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่ออย่างภาคภูมิใจ “ผมจบหลักสูตรการต่อสู้มาครับ”
เยว่ซินหันไปมองเขาทันที ดวงตาเป็ประกายคล้ายกำลังจะหัวเราะกับท่าทีจริงจังของเขา ขณะที่ผู้เป็พ่อกลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“อย่างนั้นเหรอ?” เขากอดอก พลางพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียด ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้อีกสองสามก้าว “อย่าหาว่าฉันไม่ไว้ใจฝีมือนายนะ” ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนไป ผู้เป็พ่อหยุดตรงหน้าเขา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ฉันต้องขอทดสอบนายก่อน” เขาเหลือบมองไปทางลูกสาวที่ยืนอยู่ด้านข้าง แล้วหันกลับมาสบตาเหว่ยหยางอีกครั้ง “ว่านายสามารถดูแลลูกสาวฉันได้หรือเปล่า” (ความคิดผู้เขียน : เอาแล้ววววว นี่มันเป็การทดสอบแบบใด๋? ทดสอบบอดี้การ์ด หรือ ทดสอบลูกเขยกันแน่นะ อิอิ)
เยว่ซินเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้าวออกมาหนึ่งก้าว “พ่อ…” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่ผู้เป็พ่อเพียงยกมือขึ้นเป็เชิงห้าม พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะบอกชัดเจนว่า เื่นี้เขาตัดสินใจแล้ว
ส่วนเหว่ยหยางกลับเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววตาเผยความมั่นใจอย่างไม่คิดจะถอย “ได้ครับ” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะผ่อนคลายไหล่
(ความคิดผู้เขียน : เตรียมพร้อมรับการทดสอบของว่าที่พ่อตาได้เลย ฮ่าๆๆ)
"แต่ยังไงก็ขอบใจนายมากนะที่ช่วยลูกสาวฉัน" จางต้าเซิ่นตบไหล่เหว่ยหยางเบาๆ
"ไม่เป็ไรครับ"
ไม่มีใครรู้ว่า... เหตุการณ์วันนั้นเป็เพียงละครฉากหนึ่ง และชายที่ถูกยกย่องว่าเป็ผู้ช่วยชีวิตคุณหนูจาง ก็คือผู้กำกับละครเื่นี้ทั้งหมด
ผู้เป็พ่อมองเหว่ยหยางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มบางๆ “งั้นก็ไปสนามฝึก”
“พ่อ!” เยว่ซินร้องขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้าง “ต้องถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ทำไม?” ผู้เป็พ่อเลิกคิ้ว “กลัวเหว่ยหยางแพ้หรือไง?”
“หนูไม่ได้กลัวสักหน่อย…” เยว่ซินตอบเสียงเบาลง พลางเหลือบมองชายหนุ่มข้างกายอย่างเป็ห่วง ก่อนจะกระซิบกับเขา
“ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนนะ พ่อฉันขึ้นชื่อว่าโหดมากเลยนะ”
เหว่ยหยางหันมามองเธอ ริมฝีปากยกขึ้นเป็รอยยิ้มบางๆ “คุณเป็ห่วงผมเหรอ?”
“ใครเป็ห่วงนายกัน!” เยว่ซินรีบหันหน้าหนี แก้มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างปิดไม่มิด “ฉันแค่… ไม่อยากให้พ่อทำร้ายนายจนใช้งานไม่ได้ต่างหาก”
เหว่ยหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้มลงกระซิบใกล้หูเธอ “ถ้าอย่างนั้น ผมจะพยายามไม่ทำให้คุณต้องเป็ห่วง”
“เหว่ยหยาง!” เสียงเรียกของผู้เป็พ่อดังขึ้นจากด้านหน้า ทำให้ทั้งคู่รีบแยกออกแทบจะพร้อมกัน
"ครับ / ค่ะ" เยว่ซินรีบเม้มปากทันที ก่อนจะถอยออกมาสองก้าว
~ สนามฝึก การต่อสู้แบบไม่ใช้อาวุธ ~
จางต้าเซิ่นยืนกอดอกอยู่ริมสนาม สายตานิ่งสนิทจับจ้องเหว่ยหยางไม่วางตา
ส่วนเยว่ซินยืนอยู่ไม่ไกลนัก สีหน้าเริ่มกังวลขึ้นเรื่อยๆ
“บททดสอบแรก” จางต้าเซิ่นเอ่ยขึ้นเรียบๆ “ห้าคน” เขาเหลือบตามองลูกน้องทั้งห้าที่ก้าวออกมา “จัดการ”
“ครับ!” ทั้งห้าคนขยับตัวทันที
เยว่ซินรีบหันไปมองพ่อ “พ่อ! ห้าคนเลยเหรอ?”
“แค่ห้าคนเอง” จางต้าเซิ่นตอบอย่างใจเย็น ก่อนจะหันกลับไปมองสนาม
“ถ้าเขาจะดูแลลูกสาวพ่อ อย่างน้อยต้องผ่านเื่แค่นี้ให้ได้”
เหว่ยหยางไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงถอดเสื้อคลุมออกแล้วยื่นให้เยว่ซินอย่างเบามือ เมื่อผืนผ้าหลุดพ้นจากร่างกาย ท่อนบนที่เคยถูกบดบังพลันปรากฏต่อสายตา แผ่นอกกว้าง ไหล่แข็งแรง และกล้ามเนื้อที่เรียงตัวอย่างพอดิบพอดี แน่นกระชับราวกับร่างกายทุกส่วนถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากการฝึกฝนอย่างหนัก กล้ามเนื้อบริเวณหัวไหล่และต้นแขนขยับตามทุกการเคลื่อนไหว ผิวที่ไม่ขาวมากเกินไป มีเหงื่อบางๆ เคลือบอยู่บนผิวกาย สะท้อนกับแสงจนเรือนร่างกำยำยิ่งดูน่ามอง ทว่าเหนือความสมบูรณ์แบบนั้นกลับมีรอยแผลเป็จางๆ กระจายอยู่ตามแผงอกและหัวไหล่ ร่องรอยจากการต่อสู้ในอดีตที่หลงเหลือไว้บนผิวราวกับตราประทับของวันเวลา ที่ไม่มีใครลบเลือนได้ แทนที่มันจะทำให้เขาดูดุดันเพียงอย่างเดียว กลับยิ่งขับให้เรือนร่างของชายหนุ่มมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด
ทุกเส้นแผลล้วนบอกว่าเขาเคยผ่านความเป็ความตายมานับครั้งไม่ถ้วน และยังยืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างสง่างาม
เยว่ซินชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอเผลอไล่จากหัวไหล่ลงมายังแผงอก ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าท้องที่แน่นกระชับอย่างลืมตัว ...ให้ตายเถอะ... เธอรีบเบือนหน้าหนี แต่ใบหูที่เริ่มแดงกลับทรยศเ้าของอย่างไม่ไว้หน้า
เหว่ยหยางเลิกคิ้ว มองปฏิกิริยาของเธออย่างรู้ทัน ริมฝีปากยกขึ้นเป็รอยยิ้มบางๆ “ช่วยถือให้ผมหน่อยครับ”
“นายจะสู้จริงๆ หรอ?”
“ผมรับปากพ่อคุณไว้แล้วนี่ครับ” เขายิ้มบางๆ ก่อนจะหันกลับไปยังชายทั้งห้า
“เข้ามาพร้อมกันได้เลย” สิ้นคำ ชายคนแรกพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว เขาเบี่ยงตัวหลบหมัด ก่อนจะจับข้อมืออีกฝ่ายแล้วใช้แรงส่งเหวี่ยงร่างไปกระแทกกับคนที่กำลังเข้ามาจากด้านข้าง อีกสามคนไม่เปิดโอกาสให้เขาตั้งตัว พุ่งเข้ามาพร้อมกัน เขาถอยเพียงก้าวเดียว ก่อนจะหมุนตัวหลบการโจมตี ใช้จังหวะที่คู่ต่อสู้เสียสมดุลสวนกลับอย่างแม่นยำ ไม่ถึงหนึ่งนาที ชายทั้งห้าคนก็ล้มลงกับพื้นทีละคน
เยว่ซินมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาเป็ประกาย “เก่งจัง…” เยว่ซินพูดเบาๆ มองไปทางเหว่ยหยาง ที่ตอนนี้กำลังมองมาที่เธอ เขาก็เหมือนจะอ่านปากเธอได้ เขายิ้มมุมปาก
จางต้าเซิ่นไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ เพียงยกมือขึ้นเล็กน้อย “รอบที่สอง” ชายอีกสิบคนเดินออกมาจากด้านข้างของสนาม
เยว่ซินถึงกับหันขวับไปมองพ่อ “สิบคน?!”
“เมื่อครู่เขาดูเหมือนยังไม่ได้ออกแรงมากเท่าไร” จางต้าเซิ่นตอบเรียบๆ “งั้นก็เพิ่มอีกหน่อย”
เหว่ยหยางมองชายทั้งสิบคนที่กำลังล้อมเข้ามา มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
“ดูเหมือนท่านจะไม่คิดจะให้ผมผ่านง่ายๆ เลยนะครับ” เหว่ยหยางหันไปพูดกับจางต้าเซิ่น
“ฉันไม่เคยบอกว่าจะให้ผ่านง่ายๆ สำหรับคนอื่นอาจจะไม่ยาก แต่สำหรับนาย... เป็ข้อยกเว้น” จางต้าเซิ่นตอบ "นายจะมาดูแลแก้วตาดวงใจของฉัน จะให้ผ่านง่ายๆคงไม่ได้ ถ้านายคิดว่าตัวเองปกป้องลูกสาวฉันได้ ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็น”
(ความคิดผู้เขียน : นี่มันเป็การทดสอบบอดี้การ์ดแน่นะ? ทำไมฟิลลิ่งมันเหมือนกำลังทดสอบลูกเขยยังไงก็ไม่รู้ สายตาเอย คำพูดเอย มันคือพูดกับลูกเขยชัดๆ)
การต่อสู้รุนแรงกว่าครั้งแรกอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสิบคนไม่ได้เข้ามาพร้อมกันอย่างไร้ระเบียบ พวกเขาแบ่งกันโจมตีจากหลายทิศทาง รู้จักปิดทางหนีและผลัดกันเข้าประชิด
เหว่ยหยางเริ่มจริงจังขึ้น เขาใช้ทั้งความเร็วและการอ่านจังหวะ หลบการโจมตีจากด้านหน้า ก่อนก้มตัวหลบหมัดจากด้านหลัง แล้วใช้ข้อศอกสวนกลับทันที
เสียงร่างกระแทกพื้นดังขึ้นเป็ระยะ หนึ่งคน สามคน ห้าคน… จนกระทั่งคนสุดท้ายล้มลง เขายืนนิ่งอยู่กลางสนาม หายใจแรงขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงยืนได้อย่างมั่นคง
เยว่ซินรีบเดินเข้าไปหา “นายเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” เธอยื่นน้ำดื่มให้เขา
“ไม่เป็ไรครับ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นมือมารับขวดน้ำจากเธอ ทว่าปลายนิ้วของเขากลับจงใจแตะผ่านหลังมือเธอช้าๆ ราวกับไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะเกี่ยวปลายนิ้วเธอไว้เพียงเสี้ยววินาทีแล้วจึงรับขวดน้ำไป
เยว่ซินชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที แต่ชายหนุ่มกลับทำเพียงเปิดฝาขวด ยกดื่มอย่างใจเย็น ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากเท่านั้น...ที่ทำให้เธอรู้ว่าเขาจงใจ
“นาย...”
เหว่ยหยางหันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาเ้าเล่ห์
เยว่ซินเม้มปากแน่น ก่อนจะหันหน้าหนี เดินไปข้างสนามเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนขึ้น... คนเ้าเล่ห์!
จางต้าเซิ่นเดินเข้าไปในสนาม บรรยากาศในห้องเงียบกริบ
ชายวัยกลางคนค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสามเม็ด แล้วพับแขนเสื้อขึ้นทีละข้าง
เยว่ซินเห็นดังนั้นก็ชะงัก “พ่อ…” เธอรู้ดีว่าฝีมือของพ่อเธออันตรายขนาดไหน ตอนนี้เริ่มเป็ห่วงเหว่ยหยางขึ้นมาแล้ว แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แค่ให้กำลังใจอยู่ข้างสนาม
จางต้าเซิ่นเดินเข้าสนามอย่างไม่รีบร้อน “รอบสุดท้าย”
เหว่ยหยางหรี่ตาลงเล็กน้อย ชายตรงหน้าดูไม่ได้มีรูปร่างกำยำเหมือนลูกน้องทั้งสิบคน ท่าทางก็ไม่ได้แสดงความดุดันออกมาแม้แต่น้อย แต่ทันทีที่จางต้าเซิ่นก้าวเข้ามาในระยะต่อสู้...
ความรู้สึกของเหว่ยหยางก็เปลี่ยนไปทันที สายตาของเขาเย็นลง ไม่ธรรมดา
ชายคนนี้ไม่ได้มีท่าทีเหมือนคนที่กำลังจะต่อสู้ แต่เหมือนคนที่เคยต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน
จางต้าเซิ่นหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
“พร้อมหรือยัง?” จางต้าเซิ่นมองเขานิ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น
ประโยคนี้ ทำให้เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพของพ่อเขาแล่นเข้ามา เหมือนมีพลังขับเคลื่อนบางอย่าง ที่เขาเก็บสะสมมากว่า 17 ปี การแก้แค้นควรจะจบลงในวันนี้ดีไหม?
“ไม่ต้องคิดว่าฉันเป็เ้านาย...ให้คิดว่าฉันคือคนที่ทำร้ายคนที่นายรัก”
ประโยคนั้นทำให้เหว่ยหยางชะงักไปในทันที ราวกับมีบางอย่างถูกกระชากขึ้นมา
ภาพชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นในหัว... ใบหน้าของพ่อที่จากไปเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ภาพสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะดับวูบ ความเ็ป ความสูญเสีย และความแค้นที่เขาแบกรับมาตลอดหลายปี 'จางต้าเซิ่น...' ชื่อที่เขาจดจำมาตลอดว่าเป็คนพรากชีวิตบิดาของเขาไป ตลอดสิบเจ็ดปี เขาเฝ้ารอวันนี้ วันที่จะได้ยืนอยู่ต่อหน้าคนที่เขาเชื่อว่าเป็ต้นเหตุของทุกสิ่ง และสะสางบัญชีที่ค้างคาให้จบลงด้วยมือของตัวเอง หัวใจของเขาเต้นหนักขึ้น หรือ...การแก้แค้นที่เขาเฝ้ารอมานานถึงสิบเจ็ดปี ควรจะจบลงในวันนี้ แต่แล้วภาพของเยว่ซินก็แล่นเข้ามาในความคิด รอยยิ้มของเธอ เสียงของเธอ แววตาที่มองเขา และเหนือสิ่งอื่นใด ชายตรงหน้าคือพ่อของเธอ มือที่กำแน่นค่อยๆ คลายออกเล็กน้อย
ความแค้นะโอยู่ในหัวว่า 'ลงมือเสียที' แต่หัวใจอีกด้านกลับถามว่า... ถ้าฆ่าเขา แล้วเยว่ซิน? เหว่ยหยางหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
ตลอดสิบเจ็ดปี เขาไม่เคยคิดลังเลถ้ามีโอกาสจะฆ่าจางต้าเซิ่น แต่วันนี้... เป็ครั้งแรกที่เขากลับลังเล เพราะศัตรูที่เขาเฝ้าตามหามาทั้งชีวิต ไม่ได้เป็เพียงคนที่เขาเกลียดที่สุดอีกต่อไป นั่นคือ...พ่อของผู้หญิงที่เขารัก เขายอมรับกับใจตัวเองแล้วว่ารักเยว่ซิน ความจริงคือรักมาั้แ่เด็กแล้ว
“ครับ” เหว่ยหยางตั้งท่า
ทันใดนั้นจางต้าเซิ่นก็พุ่งเข้ามา เร็วมาก เหว่ยหยางยกแขนขึ้นรับแรงปะทะ แต่แรงที่ส่งมาทำให้เขาถอยหลังไปถึงสองก้าว ดวงตาของเขาเบิกขึ้นเล็กน้อย แรงขนาดนี้เชียว?
ยังไม่ทันได้คิดต่อ หมัดอีกข้างก็พุ่งเข้ามา
เหว่ยหยางเอียงตัวหลบอย่างหวุดหวิด ก่อนจะสวนกลับ จางต้าเซิ่นหลบได้อย่างง่ายดาย
ทั้งสองแลกกระบวนท่ากันอย่างรวดเร็ว ไม่มีการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า ไม่มีท่าทางเกินจำเป็ ทุกหมัด ทุกก้าว และทุกการหลบหลีกล้วนแม่นยำ เหว่ยหยางเริ่มไม่ยิ้มอีกต่อไป
เหว่ยหยางถอยออกมาเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างละเอียด มวยจีน…ก็ไม่ใช่ ท่าหลบแบบนี้ก็ไม่ใช่การต่อสู้ทั่วไป เขากำลังพยายามอ่านรูปแบบการต่อสู้ของจางต้าเซิ่น แต่ยิ่งสู้... กลับยิ่งอ่านไม่ออก จางต้าเซิ่นเปลี่ยนจังหวะการโจมตีต่อเนื่อง ราวกับปรับวิธีตามคู่ต่อสู้ตรงหน้าได้ทันที หมัดหนึ่งพุ่งเข้ามา เหว่ยหยางปัดออก ก่อนหมุนตัวหมายจะล็อกแขน แต่จางต้าเซิ่นกลับพลิกข้อมือหลุดออกจากการจับ แล้วใช้ไหล่กระแทกเข้าที่อกของเขาอย่างแรง เขาถอยไปหลายก้าว เขายกมือแตะมุมปากที่มีเืซึมออกมาเล็กน้อย เป็ครั้งแรกั้แ่เริ่มการทดสอบ ที่เขารู้สึกว่า สถานการณ์ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของตัวเอง
จางต้าเซิ่นยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า “เป็อะไรไป?” น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
เหว่ยหยางเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากยกเป็รอยยิ้มบางๆ “เปล่าครับ” แต่ภายในใจกลับไม่ได้สงบนิ่งเหมือนสีหน้า 'จางต้าเซิ่น…' ฝีมือของเขาไม่ธรรมดา
ก่อนหน้านี้เหว่ยหยางเคยประเมินชายคนนี้ไว้แล้ว เขาวางแผนเอาไว้หลายขั้นตอน เข้าใกล้เยว่ซิน สร้างความไว้ใจ ทำให้ทุกอย่างเป็ไปตามแผน จากนั้นจึงค่อยลงมือในจังหวะที่เหมาะสม ทุกอย่างควรจะง่ายกว่านี้ แต่ตอนนี้… เขามองชายตรงหน้าอีกครั้ง และเริ่มเข้าใจว่า แผนที่เขาวางเอาไว้อาจไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด 'จางต้าเซิ่น' สมกับเป็เ้าพ่อวังหงส์แห่งฝั่งตะวันตก ไม่แปลกใจที่คุมลูกน้องกว่าพันคนได้ และไม่แปลกใจที่ไม่มีแก๊งไหนโค่นเขาได้ ยังยืนหยัดเป็เ้าพ่อวังหงส์มาได้ถึงสี่สิบปี การจะจัดการชายคนนี้ให้เป็ไปตามแผนเดิม… ดูเหมือนจะเริ่มยากขึ้นทุกที
เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังขึ้น ทั้งสองที่พุ่งเข้าหากัน หมัดปะทะกันกลางอากาศ
คราวนี้เหว่ยหยางเป็ฝ่ายรุกก่อน เขาอาศัยความเร็วและจังหวะที่แม่นยำ ซัดหมัดต่อเนื่องเข้าใส่จางต้าเซิ่นอย่างไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ทว่าจางต้าเซิ่นกลับรับทุกกระบวนท่าได้อย่างสงบนิ่ง ปัด ป้อง หลบ และสวนกลับ
ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเรียบง่ายจนแทบดูเหมือนไม่ได้ออกแรง แต่กลับแม่นยำจนน่าใ
เหว่ยหยางกัดฟัน เร่งความเร็วขึ้นอีก หมัดหนึ่งเฉียดใบหน้าจางต้าเซิ่นไปเพียงไม่กี่เิเ ก่อนที่ข้อมือของเขาจะถูกคว้าเอาไว้
“เร็วดี” จางต้าเซิ่นเอ่ยเพียงสั้นๆ วินาทีต่อมา เขาก็บิดข้อมือของเหว่ยหยาง ดึงร่างชายหนุ่มเข้าหาตัว ก่อนใช้ไหล่กระแทกเข้าที่หน้าอก จนเหว่ยหยางเสียหลักถอยหลังไปหลายก้าว
เหว่ยหยางไม่ยอมแพ้ เขาพุ่งกลับเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้เปลี่ยนจังหวะเป็เตะต่ำ ตามด้วยหมัดเข้าที่ลำตัว แต่จางต้าเซิ่นกลับอ่านทางออกทั้งหมด
ปึก! หมัดของเหว่ยหยางถูกปัดออก ก่อนที่ฝ่ามืออีกข้างจะหยุดอยู่ตรงลำคอของเขา แล้วทุ่มร่างแกร่งของเหว่ยหยางลงกับพื้นอย่างง่ายดาย
เหว่ยหยางนิ่งค้าง ดวงตาจับจ้องชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ... เขาแพ้ ไม่ใช่เพราะกำลังต่างกันเพียงเล็กน้อย แต่เพราะจางต้าเซิ่นมองเห็นทุกการเคลื่อนไหวของเขาราวกับอ่านออกทั้งหมด
และสิ่งที่ทำให้เหว่ยหยางยิ่งรู้สึกหนักอึ้งก็คือ... จางต้าเซิ่นยังไม่ได้ใช้กำลังเต็มที่เลย
“พอแล้ว” เสียงของจางต้าเซิ่นดังขึ้น ก่อนเขาจะลดมือลง
เหว่ยหยางนอนหอบอยู่บนพื้น รอยช้ำ และบาทแผล ปรากฏอยู่ตรงมุมปากและลำตัว มีรอยถลอกเล็กน้อยตามข้อนิ้ว เขายกมือเช็ดเืที่มุมปาก ก่อนมองจางต้าเซิ่น
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านข้างสนาม
“เหว่ยหยาง!” เยว่ซินวิ่งเข้ามาโดยไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง เธอคุกเข่าลงข้างกายเขาทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความใ “นายเป็ยังไงบ้าง?”
มือของเธอเอื้อมไปแตะใบหน้าของเขาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นเืตรงมุมปาก “เืออกด้วย…” น้ำเสียงของเธอเบาลงอย่างเห็นได้ชัด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความเป็ห่วง
เหว่ยหยางมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ “ไม่เป็ไร แค่แผลเล็กน้อย”
“แผลเล็กน้อยอะไรกัน?” เยว่ซินสวนกลับทันที เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมา แล้วค่อยๆ ซับเืตรงมุมปากให้เขา
"แผลแค่นี้ไม่เป็ไรหรอกลูก" จางต้าเซิ่นพูดขัดจังหวะหนุ่มสาว
"พ่ออ่ะ ทำเขาขนาดนี้ยังจะมาพูดอีก" เยว่ซินหันไปค้อนผู้เป็พ่อเบาๆ
ผู้เป็พ่อยิ้มเอ็นดูให้กับท่าทีลูกสาว เขาก็อายุขนาดนี้แล้ว ผ่านโลกมาก็มาก พอจะรู้ว่าความรู้สึกของลูกสาวที่มีต่อบอดี้การ์ดหนุ่มคนนี้ไม่ใช่แค่เ้านายลูกน้อง ถึงแม้เขาจะไม่ขัดขวาง แต่ก็ขอดูอยู่ห่างๆ
“ท่าน...ออมมือให้ผม?”
จางต้าเซิ่นไม่ได้ตอบในทันที ชายวัยกลางคนเพียงมองเขานิ่งๆ ก่อนเอ่ยว่า
“ถ้าฉันไม่ออมมือ ตอนนี้นายคงไม่ได้มานอนถามฉันอยู่ตรงนี้หรอก” "แต่ฉันยอมรับเลย ว่าฝีมือนายไม่ธรรมดา ทำแผลเสร็จแล้วมาหาฉันที่ห้องทำงาน"
คำตอบนั้นทำให้เหว่ยหยางกำหมัดแน่น ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็ความรู้สึกพ่ายแพ้ที่เขาไม่เคยชอบเลยแม้แต่น้อย ตลอดสิบเจ็ดปี เขาฝึกฝนตัวเองทุกวัน แต่เมื่อได้เผชิญหน้ากับคนที่เขาเชื่อว่าเป็ศัตรูมาตลอด กลับพบว่าระยะห่างระหว่างพวกเขายังมากกว่าที่คิด
จางต้าเซิ่นหันหลังเดินจากไป ก่อนหยุดแล้วเอ่ยโดยที่ไม่หันกลับมา “ไอ้ลูกชาย วันนี้นายยังไม่พร้อม”
คำพูดสั้นๆ ของจางต้าเซิ่นทำให้เหว่ยหยางนิ่งไป (ความคิดผู้เขียน : อะไรยังไง เรียกไอ้ลูกชาย คุณพ่อ!!!! เขามาเป็บอดี้การ์ดค่ะ ยังไม่ใช่ลูกเขย ก่อนจะเรียกไอ้ลูกชาย คุณพ่อช่วยให้เขายอมรับกับลูกสาวพ่อก่อนเถอะว่ารักนาง...)
เขาไม่ได้อธิบายอะไรต่อ ประโยคเมื่อครู่เป็เพียงการบอกความจริงจากสิ่งที่เห็นในสนาม
แต่สำหรับเหว่ยหยาง กลับไม่ใช่... ยังไม่พร้อม… เขาก้มมองกำปั้นของตัวเอง รอยถลอกและคราบเืยังติดอยู่ตามข้อนิ้ว วันนี้เขาสู้สุดกำลังแล้ว ทว่าต่อหน้าจางต้าเซิ่น เขากลับยังไม่อาจเรียกได้ว่าเป็คู่ต่อสู้ที่สูสีด้วยซ้ำ แล้วเขาจะเอาฝีมือจากที่ไหนไปแก้แค้น? ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในใจอย่างเงียบงัน เหว่ยหยางกำหมัดแน่นขึ้น ดูเหมือนว่า… ฝีมือของเขายังไม่ดีพอจริงๆ การแก้แค้นที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอด ไม่ใช่สิ่งที่อาศัยเพียงความแค้นและความกล้าถึงจะทำสำเร็จได้ เขายังต้องแข็งแกร่งกว่านี้
แข็งแกร่งจนถึงวันที่ไม่มีใครสามารถพูดกับเขาได้อีกว่า “นายยังไม่พร้อม”
พูดจบ จางต้าเซิ่นก็เดินจากไป ทิ้งให้เหว่ยหยางยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบ
~ คลินิกยังหงส์ ~ ห้องรักษา ~
“อยู่นิ่งๆ ให้ฉันทำแผล” เยว่ซินตีมือเหว่ยหยางเบาๆ ก่อนจะหยิบสำลีขึ้นมาเตรียมทายาให้เขา
เหว่ยหยางนั่งพิงเตียงอย่างว่าง่าย แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอไม่วาง
“ตรงนี้…” เยว่ซินแตะปลายนิ้วลงบนรอยช้ำบริเวณหน้าอกของเขา แล้วขมวดคิ้ว “เจ็บไหม?”
“นิดหน่อย”
เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนจะก้มลงใกล้รอยช้ำ “งั้นลองแบบนี้” ลมหายใจอุ่นๆ เป่าลงบนรอยช้ำเบาๆ จากนั้นริมฝีปากของเธอก็แตะลงบนผิวบริเวณนั้นอย่างแ่เบา
เหว่ยหยางชะงักไปทันที
เยว่ซินเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเป็ประกายซุกซนเล็กๆ “หายหรือยัง?”
เหว่ยหยางมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบหน้าตาย “พอคุณจูบ ก็หายเจ็บเลย”
“จริงเหรอ?”
“อืม” เยว่ซินหลุดยิ้ม ก่อนจะก้มมองรอยช้ำทั่วร่างของเขา “แต่รอยนายเยอะขนาดนี้…” เธอเงยหน้าขึ้น ถอนหายใจเหมือนกำลังลำบากใจ “ฉันคงต้องจูบจนปากเปื่อยเลยมั้ง”
ประโยคนั้นทำให้แววตาของเหว่ยหยางเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น…”
เขาเอนตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย “จูบตรงที่เจ็บที่สุดแล้วกัน”
เยว่ซินกะพริบตาปริบๆ “ตรงไหน?”
เหว่ยหยางยกนิ้วขึ้นช้าๆ ก่อนจะแตะริมฝีปากตัวเอง “ตรงนี้”
“…” เยว่ซินหน้าแดงขึ้นทันที นึกภาพจูบนั้นตอนอยู่ในห้องซ้อมยิงปืนขึ้นมา อยู่ดีๆก็มวนท้อง “นายนี่มัน…”
“ไหนๆ ก็จะรักษาให้แล้ว” เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังจนน่าโมโห แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเ้าเล่ห์ “ก็ให้ถึงที่สุดสิ อย่าลืมนะ พ่อคุณทำผมเป็ขนาดนี้”
"ไม่!” "ก็นายหาเื่เอง" เธอทำท่าจะลุกหนี แต่เหว่ยหยางกลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ดึงเธอเข้ามาหาตัว จังหวะเยว่ซินลงมานั่งตักเขาพอดี ทำให้หน้าเธอกับเขาอยู่ในระดับที่ใกล้กันมาก
“อะไร?”
เขาไม่ได้ตอบ เพียงมองเธอเงียบๆ แววตาที่หยอกล้อเมื่อครู่ค่อยๆ อ่อนลง
“ถ้าไม่อยากก็ไม่ต้อง…” เสียงของเขาเบาลง
เยว่ซินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองริมฝีปากของเขา แล้วเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบตา เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงขยับเข้าไปใกล้ ริมฝีปากของทั้งคู่แตะกันอย่างแ่เบา
ครั้งแรกเป็เพียงการแตะสั้นๆ ราวกับต่างฝ่ายต่างกำลังหยั่งเชิง แต่เมื่อไม่มีใครถอยออกไป ความใกล้ชิดนั้นกลับค่อยๆ ยืดยาวขึ้น
เหว่ยหยางหลับตาลง จูบครั้งนี้นุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เก็บซ่อนอยู่เนิ่นนาน ราวกับเพียงได้ัักันครั้งเดียวกลับไม่อาจทำให้ความคิดถึงที่สะสมอยู่ในใจจางหาย
เยว่ซินค่อยๆ ยกแขนทั้งสองโอบรอบตัวเขา ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามแผ่นหลังอย่างแ่เบา ก่อนจะเลื่อนขึ้นช้าๆ จนมือเล็กสอดเข้าไปตามเส้นผมของเขา
ัันั้นทำให้เหว่ยหยางชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ราวกับความอ่อนโยนจากปลายนิ้ว ทำให้กำแพงทั้งหมดที่เขาเคยสร้างขึ้นพังลง เขากระชับอ้อมแขนรอบตัวเธอมากขึ้น ดึงเธอเข้ามาใกล้จนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน จูบยังคงดำเนินต่อไปอย่างเชื่องช้า ทว่าความรู้สึกกลับชัดเจนขึ้นทุกขณะ
เยว่ซินเผลอขยุ้มเส้นผมของเขาเบาๆ ก่อนจะผละออกเพียงนิดเพื่อสูดลมหายใจ
ดวงตาของทั้งคู่สบกันในระยะใกล้ ไม่มีคำพูด มีเพียงแววตาที่บอกแทนทุกอย่าง
ความคิดถึง ความห่วงใย และความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างพยายามซ่อนไว้
เหว่ยหยางใช้นิ้วแตะแก้มของเธอเบาๆ แล้วโน้มหน้าผากเข้าหากัน “เยว่ซิน…” เสียงเรียกชื่อเธอแหบพร่า แ่เบา
เธอไม่ได้ตอบ เพียงหลับตาลงและยิ้มบางๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เขา
เขาผละออกเพียงชั่วลมหายใจ ก่อนจะกลับมาจูบเธออีกครั้งอย่างอ่อนโยนกว่าเดิม เหมือนคนที่เฝ้าตามหาบางสิ่งมานาน และในที่สุดก็ได้พบมันตรงหน้า มีเพียงลมหายใจที่สั่นไหว และความรู้สึกที่ค่อยๆ ส่งผ่านจากััหนึ่งไปสู่อีกััหนึ่ง
เยว่ซินหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับ่เวลานั้น เธอไม่รู้ว่าจูบนี้จะยาวนานเพียงใด รู้เพียงว่า… ในตอนที่เขาค่อยๆ ผละออก ทั้งสองยังคงอยู่ใกล้กันจนหน้าผากแตะกัน และไม่มีใครอยากเป็ฝ่ายถอยห่างไปก่อน ดวงตาของเหว่ยหยางยังคงจับจ้องเธอ
“เหว่ยหยาง…” เยว่ซินเรียกเขาอย่างแ่เบา ราวกับมีบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้นมากเกินกว่าจะเอ่ยออกมาเป็คำพูด
เยว่ซินเม้มริมฝีปากที่ยังสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหลบสายตา
เหว่ยหยางยกมือประคองท้ายทอยของเธออย่างอ่อนโยน สายตาทั้งสองคู่ประสานกัน เยว่ซินเผลอกำกางเกงของเขาแน่น ขาคนข้างล่าง เริ่มรู้สึกหน่วงตุบๆเบาๆ เขาเผลอเลียริมฝีปากตัวเอง เหมือนร่างกายกำลังกระหายน้ำ ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มไม่เป็จังหวะ เมื่อผละออกเพียงเล็กน้อย หน้าผากของทั้งสองยังคงแตะกันอยู่
เยว่ซินหลับตา ใบหน้าแดงจัด “นี่… นายไม่ได้เจ็บแล้วใช่ไหม?”
เหว่ยหยางยิ้มบางๆ ก่อนจะเม้มริมฝีปากตัวเองช้าๆ แล้วคลายออก “ยังเจ็บอยู่”
“ตรงไหน?”
เขาใช้นิ้วแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ พลางมองเธอด้วยแววตาเ้าเล่ห์ “เหมือนจะได้แผลใหม่…”
เยว่ซินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะเลื่อนลงไปมองริมฝีปากของเขา ภาพเมื่อครู่แล่นกลับเข้ามาในหัวทันที ตอนที่เธอเผลอกัดริมฝีปากเขา เพราะห้ามตัวเองไม่อยู่ ใบหน้าของเธอร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง “ฉัน…ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”
เหว่ยหยางเลิกคิ้ว “แต่เจ็บจริงนะ”
“ก็ใครใช้ให้นาย…” เธอหยุดพูดกะทันหัน "กัดลิ้นฉัน.." พูดเบาๆ (ความคิดผู้เขียน : อ๊ายยยย ยัยคุณหนู เธอพูดอะไรเนี่ย ลิ้นมันก็อยู่ในปากเธอ ถ้าเธอไม่แลบออกไป เขาจะกัดได้ไง)
เหว่ยหยางยิ่งยิ้มกว้างขึ้น "ก็ให้กัดคืนแล้วไง เธอไม่กัดเอง ไปกัดปากฉันแทน" (ความคิดผู้เขียน : เฮ้ยๆ เดี๋ยวนะ ขอทวนคำพูดนิดนึง ให้กัดคืนแล้วไม่กัด... ยัยคุณหนูไม่กัด แสดงว่า...อิตานี่เอาลิ้นเข้าไปป้อนนางเหมือนกัน แต่นางไม่ยอมกัด เลยไปกัดปากแทน โอ้ยยคู่นี้ ศีลเสมอกันเวอร์)
793
