“ท่านพ่อบ้าน นายน้อยสามกลับมาแล้ว” เด็กรับใช้คนนึ่งพูดกับชายวัยกลางคนวัยสี่สิบกว่าๆ ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ปรับเอน
หยางชิงลุกขึ้นยืนทันที: "เ้าบอกว่าไอ้ขี้แพ้นั่นกลับมาแล้วเหรอ?"
“ใช่แล้วท่านพ่อบ้าน”
"เ้าทำร้ายลูกชายข้า แต่เ้ากล้ากลับมาจริง ๆ ถ้าข้าไม่ได้ฆ้่ามัน ก็อย่าเรียกข้าว่าหยางชิง" หยางชิงพ่อบ้านทุบโต๊ะ จนโต๊ะแตกเป็เสี่ยง ๆ ทันที
นักศิลปะการต่อสู้ได้บรรลุถึงระดับความสมบูรณ์แบบขั้นสูงสุดแล้ว ใครจะไปคิดว่าพ่อบ้านตัวน้อยจะสามารถบรรลุถึงระดับความสมบูรณ์แบบขั้นสูงสุดในศิลปะการต่อสู้ได้จริง ๆ และอีกแค่ก้าวเดียวก็จะสามารถเข้าสู่อาณาจักรแห่งาาการต่อสู้ได้
"ใครน่ะ?" หยางเหล่ยเดิมทีกำลังฝึกฝนอยู่ แต่ประสาทััของเขากลับไวมาก ตราบใดที่มีคนระดับต่ำกว่าระดับจอมยุทธ์ก้าวเข้ามาในลานบ้าน เขาก็จะสามารถรับรู้ได้
"หยางชิง?" หยางเหลยลืมตาขึ้น หยางชิงผู้นี้คือบิดาของหยางสยง หยางสยงถูกเขาตัดหัวในวันนั้น และไม่พบศพ แต่หยางสยงมาที่ลานบ้านของเขาในวันนั้น เขาจึงน่าสงสัยที่สุด หยางเหลยก็รู้ว่าหยางชิงจะไม่ยอมลามือ แต่เขาไม่คิดว่าเขาจะมาเร็วขนาดนี้
"พ่อบ้าน เ้ามาที่นี่ทำไม? มาที่นี่เพื่อรับเงินเดือนข้าหรือ? กล้าดียังไงมารบกวนบัตเลอร์เื่เล็กๆ น้อยๆ แบบนี้? ข้ารู้สึกดีใจจริงๆ"
"หยางเหลย เ้าฆ่าลูกชายข้า วันนี้ข้าจะลงโทษเ้าด้วยชีวิตของเ้า"
ทันทีที่หยางชิงเห็นหยางเหล่ย หยางชิงก็เต็มไปด้วยความโกรธและความเกลียดชัง ความเกลียดชังต่อการฆาตกรรมลูกชายของเขานั้นมหาศาล หยางเซียงเป็ลูกชายคนเดียวของเขา แม้ว่าพร์ของเขาจะไม่ดีนัก แต่เขาก็เป็แก้วตาดวงใจของเขา ในเมื่อเขาเองก็สูญเสียความอุดมสมบูรณ์ไปนานแล้ว เขาจะปล่อยให้ความตายอันน่าเศร้าของลูกชายไม่ได้รับการแก้ไขได้อย่างไร ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็ลูกชายคนที่สามของกษัตริย์เว่ยอู่ แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งเขาจากการแก้แค้นได้ ยิ่งไปกว่านั้น หยางเหล่ยยังเป็ลูกนอกสมรสที่ไร้ค่า ลูกชายนอกสมรสที่กษัตริย์เว่ยอู่ไม่เห็นค่า
"ตลกสิ้นดี! ลูกชายเ้าตายแล้ว เ้ากลับโยนความผิดมาให้ข้า เ้ากล้าดียังไง? ข้าเป็เ้านาย ส่วนเ้าเป็ทาส เ้าคิดจะรังแกเ้านายโดยใช้ทาสของเ้าหรือไง?" หยางเหลยะโเสียงดัง
"นายท่านอะไร ทาสใครกัน? แกก็แค่เศษขยะ ยังอยากเป็นายท่านอีกหรือ" หยางชิงมองหยางเหลยอย่างอยากจะกินเนื้อและดื่มเื "ไปฆ่ามันให้ข้าซะ"
ข้ารับใช้ทั้งสี่รีบรุดเข้าประชิดทันที พลังฝึกฝนของพวกเขาก็ไม่ได้อ่อนแอเช่นกัน ผู้ที่อ่อนแอที่สุดได้ฝึกฝนพลังชี่ขั้นที่เก้า ส่วนผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดได้ฝึกฝนถึงขั้นนักรบขั้นที่สี่ ในความคิดของหยางชิง หยางเหลยผู้ไร้ค่าไม่มีที่ว่างให้ต่อต้านเลย แต่ความจริงกลับทำให้เขาตกตะลึง
หยางเหล่ยต่อยคนรับใช้ทั้งสี่ทีละคน จนทุกคนล้มลงกับพื้น ร้องไห้ไม่หยุด หนึ่งในนั้นกลอกตาจนเป็ลม
“เ้าไม่ใช่คนไร้ค่าเหรอ?”
"เสียเวลา เสียเวลา" หยางเหลยมองเขาอย่างเ็า "ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นก็อย่ามาโทษข้าที่หยาบคาย"
แม้หยางเล่ยจะอยากฆ่าหยางชิงมากเพียงใด แต่เขาก็รู้ว่าหยางชิงเป็มือขวาของหญิงชราตงฟางไฉ่หยู หากเขาฆ่าหยางชิงตอนนี้ ปัญหาจะยิ่งบานปลาย และปัญหาในตระกูลหยางก็จะยิ่งยากลำบาก
"ข้าไม่คิดเลยว่าเ้า ไอ้สารเลว จะซ่อนตัวได้แเีถึงเพียงนี้ เ้าจัดการพวกมันทั้งสี่ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ถ้าหากข้าจำไม่ผิด พลังการฝึกฝนของเ้าน่าจะอยู่ในระดับสุดยอดนักรบ" หยางชิงไม่กลัวและเดินเข้ามาใกล้ "แต่ถึงจะถึงระดับสุดยอดนักรบ เ้าก็ต้องตาย"
"ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ผู้สมบูรณ์แบบงั้นหรือ?" หยางเหลยตกตะลึง หยางชิงตรงหน้าเขานั้นได้บรรลุถึงขั้นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ผู้สมบูรณ์แบบแล้ว แม้แต่แม่บ้านยังซ่อนมันไว้ได้อย่างแเี การต่อสู้ครั้งนี้คงยากลำบากนัก โชคดีที่เขาสำเร็จการฝึกผสมสามสังหารแล้ว ไม่เช่นนั้นคงไม่มีโอกาสชนะ
"จิ๊ จิ๊ ข้าไม่คาดคิดมาก่อนว่าท่านชายสามผู้ไร้ค่าของเราจะมองเห็นการฝึกฝนของข้าได้ ไม่เลวเลย ไม่เลวเลยสักนิด แต่เ้าก็ยังต้องตายอยู่ในมือข้า ใครบอกให้เ้าฆ่าลูกชายข้า" ดวงตาของหยางชิงแดงก่ำ เจตนาฆ่าอันเ็ายังคงฉายออกมาจากเขา
“ใครบางคนจากนิกายปีศาจเหรอ?”
เมื่อเห็นเช่นนี้ หยางเหล่ยก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ ชายชราผู้นี้แท้จริงแล้วคือผู้ฝึกตนอสูร นี่มันน่าลำบากใจจริงๆ ศิษย์ฝึกตนผู้บรรลุถึงขั้นสมบูรณ์สูงสุดได้ทำให้หยางเหล่ยปวดหัวไปแล้ว เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าชายผู้นี้จะเป็ผู้ฝึกตนอสูร ผู้ฝึกตนอสูรแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปมาก และพลังต่อสู้ของพวกเขามักจะมากกว่านักรบทั่วไปถึงสองเท่า
กล่าวอีกนัยหนึ่ง หยางเหลยต้องเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้สองคนที่บรรลุถึงขั้นสมบูรณ์แบบอันยิ่งใหญ่ คนหนึ่งทำให้หยางเหลยคร่ำครวญในใจ และตอนนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับอีกสองคน ซึ่งทำให้หยางเหลยรู้สึกวิตกกังวลอย่างมาก
"ตาย."
แสงสีแดงวาบขึ้นในดวงตาของหยางชิง และเขาก็ปล่อยหมัดออกไปอย่างแปลกประหลาด และแสงสีดำก็พุ่งตรงเข้าที่ใบหน้าของหยางเล่ย
หยางเหลยตกตะลึงเมื่อรู้ว่าแสงสีดำนี้ทรงพลังเพียงใด หากโดนมันเข้า เขาอาจตายหรือาเ็ได้
"ลมและเมฆฆ่า"
หลังจากหลบการโจมตี แสงสีดำพุ่งเข้าใส่เฉียงและหายไปทันที หยางเหลยเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากทันที
"เก่งมาก ข้าไม่คิดว่าเ้าจะหลบการโจมตีของข้าได้ แต่นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น" หยางชิงยื่นมือขวาออกไปเป็รูปกรงเล็บอินทรี นิ้วทั้งห้าของเขาเปล่งแสงสีดำจางๆ ออกมา
"กรงเล็บแห่งโลกใต้พิภพ"
"ไอ้เวร!" หยางเหลยอยากจะสบถออกมา ท่าทางนี้ช่างแปลกประหลาดและวิปริตเหลือเกิน เขารีบหลบ แต่ก็ยังสายเกินไปเสียแล้ว พลังฉีก็กัดกินหน้าอกเขาจนเจ็บ
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กำมีดเฟิงหยินไว้ในมือแน่น และมีประกายแสงวาบในดวงตาของเขา
"รวมการสังหารสามครั้งเป็หนึ่ง ฆ่าพวกมันเพื่อข้า"
แสงสีขาววาบขึ้น และมีเสียง "พัฟ" หยางชิงก็ถูกโจมตี
หยางเหลยถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าคราวนี้เขาโจมตีถูกเป้าหมายแล้ว และถ้าเขาไม่ตาย เขาคงได้รับาเ็สาหัส
"เอ่อ... ข้าไม่คิดว่าเ้าจะทำร้ายข้าได้ ไอ้สารเลวนี่ ฮ่าฮ่า เ้ายังเป็อัจฉริยะอยู่เลย ข้าไม่คิดว่าโลกจะตัดสินเ้าผิดไป แต่ถึงแม้ว่าเ้าจะเป็อัจฉริยะ? เ้าก็ยังต้องตายอยู่ดี อัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้จะต้องถูกบีบคอตายในเปลโดยข้า" หยางชิงลุกขึ้นยืน การโจมตีของหยางเหล่ยไม่ได้ฆ่าเขา มีเืขึ้นที่มุมปาก ใบหน้าของเขาดูน่าสะพรึงกลัว
ไอ้โรคจิตประเภทไหนกัน? หยางเหล่ยมองเขาด้วยความสิ้นหวัง เขาไม่คาดคิดว่าแม้แต่ท่าไม้ตายอันแข็งแกร่งที่สุดก็ไม่สามารถทำร้ายเขาได้อย่างสาหัส คราวนี้เขาจะตายที่นี่หรือ? ถ้าไป๋ซูเจินไม่หลับไปเสียก่อน ด้วยพลังยุทธอันมหาศาลของนาง การรับมือกับหยางชิงคงง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก
ขณะที่หยางเหลยรู้สึกสิ้นหวัง ก็ได้ยินเสียงร้องแห่งความสิ้นหวังดังขึ้น: "เ้าสัตว์ประหลาดที่กล้าหาญ เ้ากล้าทำสิ่งที่อวดดีเช่นนั้นในวังขององค์ชายผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างไร"
หยางเหลยเงยหน้าขึ้นมองและเห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีม่วงกำลังเดินมาหาเขา
“พี่สาวคนที่สอง”
"น้องชาย เ้ากลับมาแล้ว” หยางเยว่มองหยางเหลยด้วยความประหลาดใจในดวงตาของนาง
“ใช่” หยางเหลยพยักหน้า “ข้าขอโทษที่ทำให้พี่รองกังวล”
"พ่อบ้าน ทำไมเป็เ้าล่ะ เ้าช่างกล้านัก ไม่เพียงแต่ฝึกฝนวิชาอสูรเท่านั้น แต่ยังกล้าทรยศด้วย" เมื่อเห็นว่าปีศาจร้ายคือพ่อบ้านหยางชิง หยางเยว่ก็ะโออกมาด้วยความโกรธ
"ฮ่าๆๆ ั้แ่ข้าถูกเปิดโปงแล้ว พวกเ้าและน้องชายของเ้าต้องตายทั้งคู่" หยางชิงเลียริมฝีปาก ดวงตาของเขาเป็ประกายด้วยความดุร้าย
สีหน้าของหยางเยว่เคร่งขรึม นางขวางหยางเหลยไว้ด้านหลังแล้วพูดว่า "น้องชาย ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังข้า ข้าจะจัดการเขาเอง"
17K
