กู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book)

กู้ซุนหนี่ตื่น๻ั้๹แ๻่เช้ามืดพอฟ้าสางหรือท้องฟ้าสว่าง แล้วเธอก็เดินไปดูปลาในหลุมดักปลาทุกวันตอนเช้าเช่นเคย 

“หลุมดักปลา 3 หลุม ได้ปลา 20 ตัว” 

กู้ซุนหนี่กลับถึงบ้าน แล้วเธอก็เตรียมหุงข้าว และนำพะโล้หมูใส่ไข่ซาลาเปาไส้หมู ซาลาเปาไส้เผือก ออกมาจากมิติของเธอ

“เกาเหลาหมูสด 1 ถุง พะโล้หมูใส่ไข่ 1 ถุง ซาลาเปาไส้หมู 4 ลูก ซาลาเปาไส้เผือก 4 ลูก” 

กู้ซุนหนี่จัดเตรียมอาหารกลางวันแล้วเธอก็นำอาหารกลางวันใส่ลงในตะกร้าสะพายหลังของเธอสำหรับหยางลี่ ป้าจางและสามีของป้าจาง

“ข้าวสวย 1 ถ้วยใหญ่ พะโล้หมูใส่ไข่ 1 ถ้วยใหญ่ ซาลาเปาไส้หมู 4 ลูก ซาลาเปาไส้เผือก 4ลูก ก็น่าจะเพียงพอสำหรับหยางลี่ ป้าจางและลุงจาง" 

กู้ซุนหนี่สะพายตะกร้าใส่อาหารกลางวันและอาหารว่าง๰่๥๹บ่ายสามโมงไปให้ป้าจางที่บ้านของป้าจาง

“ป้าจางคะ ฉันกู้ซุนหนี่ค่ะ"

ป้าจางเดินมาเปิดประตูให้เธอ

“ฉันนำอาหารกลางวันและอาหารว่างตอนบ่ายสามโมง สำหรับลี่ลี่รวมทั้งป้าจางและสามีด้วยนะคะ” 

ป้าจางพยักหน้า ตอบและรับตะกร้าใส่อาหารนี้ไปถือไว้ก่อนตอบกู้ซุนหนี่ว่า

“ได้ๆ เดี๋ยวป้าจะดูแลหยางลี่ให้เอง ไม่ต้องเป็๲ห่วง” 

กู้ซุนหนี่กล่าวขอบคุณป้าจาง แล้วเธอก็เดินกลับบ้านของเธอก่อนเธอจะเข้าไปปลุกหยางลี่ให้ตื่นมากินอาหารเช้าแล้วเธอก็จะไปส่งหยางลี่ที่บ้านป้าจาง 

“ลี่ลี่ ตื่นกินอาหารเช้า: ข้าวสวยกับเกาเหลาหมูสดด้วยกันนะลูก” 

"ค่ะแม่"

กู้ซุนหนี่กับหยางลี่กินอาหารเช้าเสร็จแล้ว

“ลี่ลี่ เดี๋ยวแม่จะไปส่งหนูที่บ้านยายจางนะ” 

หลังจากเธอส่งลูกสาวไว้ที่บ้านป้าจาง แล้วเธอก็กลับบ้านของเธอก่อนจะสะพายตะกร้าใส่ปลาด้านหลัง และหิ้วอีกตะกร้าด้วยมือข้างหนึ่งก่อนเดินไปขึ้นเกวียนวัวของลุงโจวที่หน้าหมู่บ้านไห่ เกวียนวัวใช้เวลาเดินทาง 30นาที ก็มาถึงตำบลชิงไห่ 

กู้ซุนหนี่เดินทางไปเหลาอาหารพร้อมกับลุงโจว

“ลุงโจวคะ ลุงโจวไปส่งฉันที่เหลาอาหารไฉ่หงด้วยนะคะ เพราะครั้งต่อไปฉันจะจ้างลุงโจวมาขายส่งปลาที่เหลาอาหารไฉ่หงให้ฉันทุกวันนะคะ”

“ฉันให้ค่าขนส่งปลาวันละ 20 เหมาลุงโจวตกลงไหมคะ” 

ลุงโจวได้ยินว่าได้เงินวันละ 20 เหมาก็ตอบทันทีว่า “ตกลง ๆ” 

เมื่อทั้งสองคนมาถึงเหลาอาหารไฉ่หง

พนักงานคนหนึ่งของเหลาอาหารไฉ่หงก็บอกให้พวกเขาไปต่อคิวเพื่อรอขายวัตถุดิบด้านหลังร้าน

เมื่อถึงคิวของกู้ซุนหนี่แล้วพนักงานของเหลาอาหารไฉ่หงก็นำปลาไปชั่งน้ำหนัก

“ปลา 10 ชั่งๆ ละ 1 หยวนรวมเป็๲เงิน 10 หยวน” 

กู้ซุนหนี่เดินไปรับเงินกับหลงจู๊ แล้วเธอก็แจ้งหลงจู๊ว่า

“ครั้งต่อไป ฉันจะจ้างลุงโจวมาขายส่งปลาทุกวันๆ ละ ประมาณ 10ชั่ง แทนฉันนะคะแล้วทางเหลาอาหารไฉ่หงก็สามารถฝากเงินที่ขายส่งปลาของฉันไปกับลุงโจวได้เลยค่ะ”

หลงจู๊ตอบว่า “ตกลง” 

กู้ซุนหนี่เดินไปตลาดตำบลชิงไห่ เพื่อหาซื้อของก่อนกลับบ้านของเธอที่หมู่บ้านไห่

“ลุงโจวคะ ฉันขอเดินซื้อของในตลาดก่อนนะคะ” 

"ได้ๆเมื่อซื้อของเสร็จแล้วก็ไปเจอกันที่จุดจอดเกวียนวัวนะ"

"ค่ะ ลุงโจว"

แต่ที่จริงเธอ๻้๵๹๠า๱ไปสำรวจตลาดมืดก่อนแล้วค่อยหาลู่ทางในการค้าขายของเธอในอนาคต 

กู้ซุนหนี่เข้าไปสอบถามแม่ค้าร้านขายเกี๊ยวน้ำ

“พี่สาวคะ ฉันซื้อเนื้อหมูไม่ได้เลยค่ะ ในตลาดขายเนื้อหมูหมดแล้ว พอดีว่าแม่สามีฝากให้ฉันซื้อเนื้อหมูไปบำรุงน้องสะใภ้เล็กที่เพิ่งคลอดลูก” 

แม่ค้าร้านเกี๊ยวก็ตอบกลับมาว่า

“เธอถามถูกคนแล้วหล่ะ แต่เธออย่าเอ็ดไปนะเดินตรงไปที่ตรอกข้างหน้าสุดทางเดิน แล้วเลี้ยวขวาสุดทางเดินมีผู้ชายยืนคุมอยู่หน้าทางเข้าจะถามว่า “ลมพัดแรง” ให้เธอตอบกลับว่า” ใบไม้ไหว"

กู้ซุนหนี่เดินมาถึงทางเข้าตลาดมืดมีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าทางเข้าและพูดว่า “ลมพัดแรง”เธอตอบกลับว่า” ใบไม้ไหว"

ผู้ชายคนนั้นจึงหลีกทาง ให้เธอเดินเข้าไปในตลาดมืด 

กู้ซุนหนี่เดินสำรวจสินค้าและราคาในตลาดมืดก่อนหนึ่งรอบ

“มีสินค้าใดขายบ้าง และราคาขายเป็๲อย่างไร” 

“มีสินค้าใดที่ยังไม่มีขายหรือมีสินค้าใดที่มีคน๻้๵๹๠า๱จำนวนมากและราคาแพงบ้างนะ” 

กู้ซุนหนี่เดินดูจนสุดตลาดพบว่า 

“มีทางออกตรงท้ายตลาดด้วย เพื่อเป็๲ทางหนีคนที่มาตรวจจับคนลักลอบค้าขายในตลาดมืดแน่ๆ” 

กู้ซุนหนี่เดินย้อนกลับ แล้วเลือกสถานที่ปูผ้าแล้ววางสินค้าตัวอย่าง ที่เธอ๻้๵๹๠า๱จะขายในวันนี้ได้แก่ เนื้อหมู เนื้อหมูสามชั้น อย่างละ 1 ชิ้น 
เมื่อมีคน๻้๵๹๠า๱ซื้อเนื้อหมู เนื้อหมูสามชั้น แล้วเธอก็จะหยิบเนื้อหมูเนื้อหมูสามชั้น ออกจากตะกร้าที่มีผ้าคลุมปากตะกร้าไว้แต่ที่จริงแล้วเธอหยิบมันออกมาจากมิติของเธอ จะได้เก็บของและวิ่งหนีทันถ้าคนมาตรวจค้นและจับกุม

เวลาผ่านไปสักพักมีผู้หญิงวัยกลางคนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าไหมซึ่งน่าจะมีราคาเเพงเดินเข้ามาหาเธอและถามเธอว่า

“น้องสาวขายเนื้อหมู เนื้อหมูสามชั้น อย่างไร” 

กู้ซุนหนี่ตอบผู้หญิงกลางคนคนนั้นทันที

“เนื้อหมู จินละ 30 เหมา เนื้อหมูสามชั้นจินละ 50 เหมา” 

กู้ซุนหนี่บอกราคาขายแพงกว่าเขียงขายเนื้อหมูอย่างละ 10 เหมา เท่านั้น โดยไม่ต้องใช้คูปองเนื้อ อีกทั้งในตลาดมืดแห่งนี้ไม่มีใครขายเนื้อหมูเลยสักคน"