บทที่ 18 อารมณ์บางอย่างในกระแสเืกระตุ้นเขา
ขนลุกชันทั่วร่างของฉือฮวนเมื่อเธอเห็นเทศกิจเดินผ่านท้ายซอย ข้อนิ้วที่จับแฮนด์นั้นเยียบเย็นและซีดขาว
ทันใดนั้นลมหายใจน่าสะอิดสะเอียนก็ลอบโผล่มาจากด้านหลัง และเสียงของเฉิงจื่อเฉียนก็ดังขึ้น
“ขอแค่คุณตามผมมา ผมสัญญาว่าจะไม่แจ้งความคุณ”
ฉือฮวนมองไปที่เฉิงจื่อเฉียนอย่างเคียดแค้น
ใน่เวลาวิกฤต คำขู่ของเฉิงจื่อเฉียนยิ่งทำให้ใบหน้าเขาดูน่าเกลียดขึ้น ตอนนี้ฉือฮวนรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจถูกต้องแล้ว
เมื่อมองเฉิงจื่อเฉียนที่กำลังพอใจ ฉือฮวนก็ระบายยิ้ม
"คุณยิ้มอะไร?"
เฉิงจื่อเฉียนขมวดคิ้ว
“คุณอยากแจ้งความจับฉันใช่ไหม เอาเลย!”
ฉือฮวนผลักเฉิงจื่อเฉียนเต็มแรง!
เฉิงจื่อเฉียนล้มลงกับพื้นอย่างน่าอับอาย เขารีบลุกขึ้นยืนอีกครั้ง สายตาประสานกัน แต่เสียงกลับเงียบขรึม “ทำอะไรของคุณเนี่ย?”
“ผมแค่ข่มขู่คุณ ผมจะกล้าแจ้งความเื่คุณได้ยังไง?”
“ฮวนฮวน ผมชอบคุณมาก ขอร้องละ รีบหย่ากับสืออวี่ไป๋เถอะ สินสอดที่คุณเรียกร้องมาแทบเป็ไปไม่ได้เลย คุณเองก็รู้ถึงสถานการณ์ของครอบครัวผมดี แล้วจะหามันมาจากไหนได้?”
“หาไม่ได้ก็เลยใช้วิธีบังคับและหลอกล่อโดยไม่สนวิธีการอย่างนั้นเหรอ?”
ฉือฮวนถามอย่างเ็า
“เ้าหน้าที่เทศกิจกำลังลาดตระเวนอยู่ที่นี่ คุณแน่ใจนะว่า้าถ่วงเวลาไว้จนฉันถูกเจอตัวและเข้าคุก?”
สำหรับแผนการตอนนี้ เธอต้องแก้วิกฤตเฉพาะหน้าให้ได้เสียก่อน
ดวงตาของเฉิงจื่อเฉียนฉายแววเหมือนเพิ่งนึกออก จากนั้นเขาก็หลีกทางให้ ฉือฮวนจึงปั่นรถสามล้อออกไปอย่างรวดเร็ว
เธอปั่นรถสามล้อเร็วขึ้น แต่เฉิงจื่อเฉียนกลับไล่ตามติดเหมือนขนมโก๋อ่อนเหนียวหนึบที่ไม่อาจสลัดออกได้
ราวกับเขาต้องทำให้แน่ใจว่าเธอจะไม่กล้าสร้างปัญหา พร้อมกับสารภาพความรู้สึกขณะไล่ตามเธอไปด้วย
“บอกผมได้ไหมว่าทำไมจู่ ๆ คุณถึงเปลี่ยนใจ”
ทำไมน่ะเหรอ? เพราะฉันไม่อยากโง่อีกแล้ว!
“เมื่อก่อนคุณไม่ชอบสืออวี่ไป๋ไม่ใช่เหรอ? คุณคิดว่าการขายเสื้อผ้าในที่สาธารณะมันน่าอาย แล้วทำไมถึงตามเขามา”
ขายเสื้อผ้าจะน่าอับอายได้อย่างไร ที่น่าอายคือพวกเกาะผู้หญิงกินแบบคุณนั่นแหละ เฉิงจื่อเฉียน!
ฉือฮวนด่าเฉิงจื่อเฉียนในใจมาครู่ใหญ่แล้ว แต่ไม่ได้พูดออกไปสักคำ กลับเร่งปั่นรถสามล้อต่อไป โดยหวังว่าจะทิ้งระยะห่างจากอีกฝ่ายไปได้ไกล ๆ
“ฮวนฮวน ทำไมคุณไม่พูดอะไรเลย?”
เฉิงจื่อเฉียนเริ่มหายใจไม่ทันหลังจากวิ่งมาได้ระยะหนึ่ง เขาคุกเข่าและหอบอยู่ตรงจุดนั้น แต่ไม่ลืมที่จะะโบอกเธอ
“ฉือฮวน รอผมด้วย!”
ฉือฮวนเมินเขา พร้อมเร่งปั่นรถสามล้อให้ไวขึ้น
ไม่นานด้านหลังฉือฮวนก็มองไม่เห็นเงาของเฉิงจื่อเฉียนแล้ว เธอยิ่งปั่นรถให้เร็วขึ้นอีก
ตอนนี้สินค้าจำนวนหนึ่งบนรถสามล้อก็เหมือนกับะเิ ซึ่งอาจก่อให้เกิดอันตรายร้ายแรงได้ตลอดเวลา
เธอไม่ยอม และจะไม่มีวันปล่อยให้โศกนาฏกรรมในชาติก่อนเกิดขึ้นอีก
…
ขณะที่ฉือฮวนกำลังหลบหนีไปตามตรอกซอกซอย สืออวี่ไป๋ก็มองหาเธอตามซอยต่าง ๆ โดยมีสือเยี่ยนอยู่ในอ้อมแขน
เพราะอย่างนี้ละ พวกเราถึงต้องลงโทษยัยป้านั่น
สือเยี่ยนขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเป็กังวล น้ำตาเม็ดกลมโตหยดลงบนไหล่สืออวี่ไป๋
“พ่อครับ ผมไม่อยากให้แม่ติดคุก แม่ไม่ใช่คนไม่ดี”
“เชื่อฟังพ่อนะ พ่อจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับแม่” ดวงตาของสืออวี่ไป๋สับสนเล็กน้อยในเวลานี้ เขาไม่เข้าใจว่าฉือฮวนเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้อย่างไร
ดวงตาของเด็กน้อยแดงก่ำจากการสะอื้น “จริงนะครับ? งั้นเรารีบไปหาแม่กันเถอะ”
"…ได้สิ"
ทันใดนั้นเ้าหน้าที่เทศกิจทีมหนึ่งก็เดินผ่านสองพ่อลูกไป หัวใจที่ห่อเหี่ยวของสืออวี่ไป๋พลันเต้นอย่างบ้าคลั่ง
ภาพในอดีตก่อนฉือฮวนจากไปปรากฏขึ้น
สีหน้าของเธอแน่วแน่มาก เธอล่วงรู้ถึงอันตรายล่วงหน้าเหรอ??
ชายหนุ่มรู้สึกราวกับว่ามีมือใหญ่บีบหัวใจแน่นจนปวดร้าวไปหมด
ริมฝีปากของสืออวี่ไป๋เม้มแน่นราวกับถูกมีดกรีด ชายหนุ่มจำต้องเร่งฝีเท้า
อารมณ์บางอย่างในกระแสเืกำลังกระตุ้นร่างสูง เขาหายใจหอบและหัวใจเต้นรัวราวพายุ คู่พ่อลูกวิ่งค้นหาร่างคนเป็แม่ตามถนนและตรอกซอกซอยไม่หยุดเหมือนลมกระโชก
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร แต่ร่างที่คุ้นเคยราวกับเหาะมาจาก์ เธอปั่นรถสามล้อเร็วเหมือนบินได้ กระโปรงยาวพลิ้วไหว ผมยาวสยายไปตามสายลม ใบหน้าเล็ก ๆ ที่งดงามเต็มไปด้วยคราบเหงื่อ และแก้มก็ถูกย้อมเป็สีชมพูเนื่องจากออกแรงหนัก
ห่างเพียง่ถนนกั้น สืออวี่ไป๋มองจากระยะไกล ได้ยินเสียงหัวใจเต้น 'ตึกตัก ๆ' ที่หน้าอกของเขาอย่างชัดเจนอีกครั้ง
“ฉือฮวน!”
เขาะโเรียกเธอ
หญิงสาวผู้กำลังรีบร้อนหันตามเสียง ทันทีที่เห็นเขาและลูกชาย พลันมีแสงสว่างวาบปรากฏขึ้นในดวงตา
“สืออวี่ไป๋! พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง?"
เร่งปั่นไปอีกไม่กี่รอบ เธอก็หยุดรถแล้วะโลง หันหน้าหลบพลางจัดผมยุ่ง ๆ ด้วยความเขินอาย พร้อมใช้แรงจากหลังมือนวดหน้าแดง ๆ ของเธอ
"ดีจังเลยที่พวกคุณไม่เป็ไร"
“จะเป็อะไรไปได้อีก?” สืออวี่ไป๋ถามด้วยดวงตาที่ลึกซึ้งราวกับว่าเขาสามารถมองทะลุหัวใจผู้คนได้ ขณะเดียวกันฉือฮวนก็ตระหนักได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย
ดวงตาของชายหนุ่มไม่เ็าเหมือนเมื่อก่อน แต่เปล่งประกายเร่าร้อน
“ได้ยินมาว่ามีคนไปแจ้งความเื่ตลาดกลางคืน ถ้าเราออกมาช้า เราอาจจะโดนจับก็ได้”
“คงลำบากแย่หากเราถูกจับได้”
"คุณช่วยชีวิตผมไว้"
สืออวี่ไป๋กล่าวอย่างใจเย็น
“…เอ๊ะ?”
ทันใดนั้นฉือฮวนก็ตระหนักถึงสิ่งที่สืออวี่ไป๋พูด เธอมองเขาอย่างทึ่ง ๆ
ความเยียบเย็นในดวงตาของสืออวี่ไป๋ละลายไป เขามองเธอนิ่งราวกับสายลมอ่อน ๆ ในฤดูใบไม้ผลิ
หัวใจของฉือฮวนซึ่งเพิ่งสงบลงได้เมื่อสักครู่นี้ ดัง ‘ตึก ตึก ตึก’ ขึ้นชั่วขณะ
"ขอบคุณนะ"
สืออวี่ไป๋มองเธอและพูดอย่างจริงใจ
มุมปากของฉือฮวนอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้ม แววตาราวกับเต็มไปด้วยดวงดาวสว่างไสว
เมื่อสบตากัน ความหลงใหลที่เร่าร้อนก็แผ่เป็วงกว้าง
ทว่าร่างหนึ่งกลับทำลายบรรยากาศ…
“คุณเ้าหน้าที่ครับ เขาคือคนที่ผม้าแจ้งความ!”
“ผมเห็นเขาขายเสื้อผ้าที่ตลาดกลางคืน!”
ฉือฮวนหน้าถอดสี เธอมองไปรอบ ๆ และเห็นเฉิงจื่อเฉียนพาเ้าหน้าที่เทศกิจสองนายเดินตรงมาหาพวกเขา!
เธอแทบหายใจไม่ออกและไม่อยากเชื่อสายตา
เฉิงจื่อเฉียน เขากล้าดียังไง!
ความเคียดแค้นรุนแรงแล่นเข้ามาในหัวใจของเธอ เธอผลักสืออวี่ไป๋ออกไปก่อนจะทันรู้ตัว
“พาลูกหนีไปเร็ว!”
โดยไม่คาดคิด ร่างกายสูงโปร่งของสืออวี่ไป๋ราวกับหนักอึ้งเป็ตัน เขายืนนิ่งไม่ขยับ!
ดวงตาของฉือฮวนเปลี่ยนเป็สีแดงด้วยความโกรธ เธอะโใส่สืออวี่ไป๋ทันที "คุณโง่หรือเปล่า? ไม่กลัวติดคุกหรือไง?"
สืออวี่ไป๋ยังใจเย็น ถึงขั้นกล้าถามกลับว่า "แล้วคุณล่ะ คุณไม่กลัวว่าจะติดคุกถ้าโดนทิ้งไว้ที่นี่หรือไง"
น้ำตาจากความกังวลของฉือฮวนไหลออกมา
เธอสำลักพร้อมกับสะอื้นขณะพูด "ฉันสมควรเข้าคุก โทษฐานที่ไปยั่วยุเฉิงจื่อเฉียน"
“แต่คุณบริสุทธิ์ อวี่ไป๋ เห็นแก่เยี่ยนเยี่ยน รีบหนีไปเถอะ ฉันขอร้อง!”
เธอยังคงผลักไสเขา
ทว่าแทนที่จะจากไป สืออวี่ไป๋กลับยื่นมือออกมา เช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของเธอด้วยปลายนิ้วอันหยาบกร้านของเขา
“อย่าร้องไห้ ไม่เป็ไรนะ”
“ไม่เป็ไรที่ไหนกัน!”
ฉือฮวนยังคิดจะผลักไสเขา แต่คราวนี้สืออวี่ไป๋เพียงจับมือเธอไว้ และทั้งสองก็จ้องมองขณะที่เฉิงจื่อเฉียนและเ้าหน้าที่เทศกิจทั้งสองเดินเข้ามาหา
“เ้าหน้าที่ครับ เขาชื่อสืออวี่ไป๋ ขายเสื้อผ้าที่ตลาดกลางคืนมานานแล้ว เสื้อผ้าที่เขาขายอยู่บนรถสามล้อคันนี้!”
“สืออวี่ไป๋ นายโดนจับพร้อมของกลางแล้ว มีอะไรจะแก้ตัวไหม?”
เฉิงจื่อเฉียนสั่งสอนอย่างภาคภูมิใจ
“คุณรู้ไหมว่าการขายเสื้อผ้าแบบนี้มันผิดกฎหมาย?”
เ้าหน้าที่เทศกิจสองคนใช้ไฟฉายสาดส่องใบหน้าของสืออวี่ไป๋และเธออย่างไร้ศีลธรรม ฉือฮวนกลั้นหายใจด้วยความตระหนกและคว้าฝ่ามือใหญ่ของสืออวี่ไป๋มาจับไว้แน่น!
4K
