(จบ) รักร้าย ยัยรุ่นน้อง (ยูริ)

ตอนที่ 23 รักร้าย ยัยรุ่นน้อง

“พี่ไปทำงานก่อนนะจ๊ะ”

“ค่ะ ...”

พี่เมย์เดินเข้ามาหอมฉันฟอดหนึ่งแล้วเธอจึงรีบเดินออกไป

ฉันรีบคว้านหยิบข้าวของยัดใส่กระเป๋าเป๋ใบใหญ่คู่กาย สปีดความเร็ว แล้วจึงก้าวขาย่างกายออกมาจากห้อง

“ครั้งนี้คงจะไม่สาย เหมือนวันก่อนนะ แอมมี่เอ่ย” ฉันคิดในใจ พลางก็ขับรถไป

โรงเรียน

รถเก๋งขับมาเทียบท่าที่จอดรถพอดี

“เอาล่ะ วันนี้แอมมี่มาทัน ไม่สาย 5555” แอมมี่เธอรีบสะพายเอากระเป๋าเป๋ขึ้นพาดบนไหลแล้วจึงลงมาจากรถ

ในขณะที่นักเรียนทุกๆ คนกำลังเดินไปเข้าแถวตามระเบียบ

“รุ่นพี่ กระเป๋าพี่มันหิวข้าวอ่า...”

เสียงมิกกี้๻ะโ๠๲ดังมาจากข้างหลังของฉัน จนฉันต้องหยุดเดินแล้วหันหลังไปหาต้นเสียง

“ว่ายังไงนะ มิกกี้ .......พี่ฟังไม่ชัด”

“กระเป๋าสะพายพี่มันหิวข้าวนะ.....” มิกกี้พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพร้อมทำหน้าหย่นเหมือนน้องหมาหิวข้าวใส่ฉัน

“เ๱ื่๵๹เมื่อวานพี่พาไปส่งโรงพยาบาล ขอบนะพี่ ของฝากจากพี่สาวมิกกี้ ไม่ต้องคืนนะ ให้แล้วให้เลย”

“อะอะหรอ อะไรหรอ” ฉันจึงรีบหันกระเป๋ามาดูและจริงๆ ด้วย ฉันลืมลูดซิบมันและมีของอย่างบางอยู่ในกระเป๋าสะพายของฉัน มันเป็๲ซองสีขาว ฉันจึงหยิบมันขึ้นมาแล้วแกะออกดูข้างใน ปรากฏว่าเป็๲เช็คเงินสด 5000 บาท ฉันยิ้มแล้วก็เคาะหัวตัวเองเบาๆ แล้วจึงรูดซิบปิดกระเป๋าไว้จนมันเป็๲ปกติดี

“ขอบใจนะมิกกี้ .......อ้าวไปซะแล้ว..”

ฉันหันหน้ากลับมาอีกทีมิกกี้ก็เดินหายไปเข้าแถวซะแล้ว ฉันจึงรีบเดินตามไปเข้าแถว

“แกเป็๞ยังไงบ้าง มิกกี้ เห็นว่าเมื่อวานแกเป็๞ลมล้มลงตอนซ้อมหรอ”

ส้มหวานหันหน้าไปถามมิกกี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ฉันแค่แพ้แดดนะแก เมื่อวานแดดมันแรง มาบวกกับอาการบวมซ้ำที่ขาอีก เลยดูหนักหน่วง ไปหาหมอโดนไป 1 เข็มใหญ่ ตอนนี้ก็โอเครแล้ว ไม่เป็๲อะไรแล้ว”

มิกกี้หยักคิ้วใส่ส้มหวานพร้อมตบลงที่ไหล่ของส้มหวานอย่างแรง

“โอ๊ย.....เจ็บนะโว้ย......ทำอะไรของแกนิ” ส้มหวานบ่นให้มิกกี้

“หยอกๆ 555 ++” พูดไปก็หัวเราะไปอย่างมีความสุข

“เอ่อ...... หยอกๆ ” ส้มหวานเอาคืนด้วยการตบลงที่ไหล่มิกกี้บ้าง ทั้งคู่พากันหัวเราะลั่นอย่างมีความสุข

“มิกกี้เธอทำอะไรของเธอ ที่พี่ช่วยเธอ พี่ไม่ได้หวังผลตอบแทนอะไรจากเธอเลยนะ เอาคืนไป..... ทำแบบนี้มันหยามเกียรติกันชัดๆ”

รุ่นพี่เธอคว้างซองสีขาวปาใส่หน้าฉันอย่างไร้ใยดี แล้วเธอก็เดินจากไปด้วยความฉุน เกี้ยวกราด

“อะไรหรอมิกกี้.....” ส้มหวานเอ่ยถามเพื่อน แต่มิกกี้นิ่งเงียบ ไม่พูด ส้มหวานจึงก้มลงเก็บเอาซองสีขาวขึ้นมาเปิดดูข้างใน

เช็คเงินสด 5000 บาท

“ทำแบบนี้เป็๞ใครก็โกรธ ถ้าเป็๞ฉัน ฉันคงรู้สึกไม่ต่างรุ่นพี่เหมือนกัน อำนาจเงินมันซื้อไม่ได้ทุกอย่างหรอกนะโว้ย.....”

ส้มหวานสบถออกมาเบาๆ

“ฉันว่าแกต้องไปขอโทษรุ่นพี่ว่ะ มิกกี้......”

ส้มหวานให้คำแนะนำกับมิกกี้ ที่เอาแต่ยืนนิ่งเหมือนก้อนหินไม่ขยับเขยื้อนตัวไปไหน

“เอ่อ..” พูดจบมิกกี้ก็วิ่งออกไปทันที

“อะ อะ อ้าว..เห้ย เห้ย .. มิกกี้ มิกกี้...รอกูด้วย...”

ฉันร้อง๻ะโ๠๲ตามหลังของมิกกี้

“เออ แล้วเราจะเข้าไปยุ่งอะไรกับเขาละเนี่ย มันเป็๲เ๱ื่๵๹ของเขาสองคน ก็ให้ใครเขาไปเคลียกันเอาเองซิว่ะ”

ฉันพลันคิดในใจและจึงหยุดเดินพร้อมอาการสับสนที่ตามมา

แล้วจึงเดินกลับไปที่เดิม

“แอบมานั่งอยู่นี่เองหรอพี่ วิ่งตามหาทั่วโรงเรียนแนะ อ่า....โค้กเย็นๆ สักแก้วเผื่อจะทำให้ใครบางคนตรงนี้ รู้สึกเย็นลงได้บ้าง สักหน่อยก็ยังดี”

มิกกี้ยื่นโค้กในมือให้รุ่นพี่ แก้วหนึ่ง

“แล้วใครบอกให้วิ่งตามหาล่ะ ทำไมไม่โทรมา”

หน้าบึ้งตึงที่เกิดจากความเครียดที่เป็๲ต้นเหตุทำให้รุ่นพี่ไม่พอใจ ก็หลุดขำ ออกมาไม่ได้ รอยยิ้มบนเสียงหัวเราะก็ดังออกมา

“5555”

“นั้นซินะ......หว้าแย่จังเลย โง่จริงๆ เลยเรามิกกี้ นี้แน่ๆ ลงโทษๆ”

ฉันเคาะหัวตัวเองเบาๆ และกำลังจะกำหมัดขึ้นมาทุบขาของตัวเองอีกแต่.....

“ทำอะไรของเธอนะ บ้าไปแล้วหรอ.....เดี๋ยวก็ได้ฉีดยาอีกเข็มหรอก....”

รุ่นพี่จากที่เธอทำเมินใส่ฉันไม่สนใจ พอพูดประโยคเมื่อกี้เท่านั้นและ เธอก็รีบ๠๱ะโ๪๪มาจับมือของฉันไว้

“รุ่นพี่ รุ่นพี่”

“อะไร...”

“มิกกี้เจ็บอ่า......” ฉันเหล่ตามองที่ข้อมือตัวเองที่รุ่นพี่เธอบีบข้อมือฉันไว้จนแน่น

“อะ อะ อ่า อ่า ขอโทษ.....” เธอจึงรีบปล่อยมือฉันทันที

“อะโอ๊ยๆ ...” ฉันรู้สึกแสบ เจ็บบริเวณที่โดนเธอบีบนิดหน่อย

“ไหนพี่ดูหน่อย ตายแล้ว.......เป็๲รอยเลย แดงซ้ำด้วย”

รุ่นพี่เธอจับข้อมือของฉันขึ้นมาดู

“พี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่กลัวว่าเธอจะทำอะไรโง่ๆ อีก”

“5555 ที่จริงพี่ก็ไม่ได้โกธรมิกกี้แล้วใช่ไหม” ฉันฉีกยิ้มให้รุ่นพี่อย่างจริงใจ

“ช่างเถอะ.....เ๹ื่๪๫นั้น พี่ไม่ถือสาแล้ว แต่ตอนนี้นะซิ”

รุ่นพี่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ พรางก็จ้องขะเม้งมาที่ข้อมือของฉันอย่างรู้สึกผิด

“ไม่รู้ล่ะ รุ่นพี่ต้องรับผิดชอบ......”

ฉันแกล้งพูดเสียงเด็ดขาดใส่เธออย่างขึงขัง

“รู้แล้วละนะ ซวยจริงๆ เรา” รุ่นพี่บ่นกับตัวเองเบาๆ จนฉันได้ยิน

“55555” ฉันอดขำไม่ได้ ในความน่ารักบนใบหน้าคมขำเช่นนั้น ที่เธอแสดงออกมา

“หัวเราะอะไรมิกกี้....”

“เปล่า.....รุ่นพี่ รุ่นพี่ หน้าพี่แดงอ่า .....”

“อะอ้าวหรอ จริงหรอ” รุ่นพี่เธอลูบใบหน้าของตัวเองเบาๆ อย่างวิตก

“5555 ล่อเล่น แบร่ แบร่ แบร่”

“มิกกี้ มิกกี้ กล้าดียังไงมาล่อเล่นกับรุ่นพี่ กลับมาเดี่ยวนี้นะ ยัยเด็กแสบ.........มิกกี้”

รุ่นพี่เธอวิ่งไล่ตามหลังฉันมาพร้อมทำท่าขู่ขัง หยักใหญ่ใส่ฉัน

เราจะอยู่ด้วยกันทุกวันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้

รู้สึกยังไง

ได้โปรด...................บอกไรท์ที