"ไม่ ไปกันสามคน มีฉัน นาย แล้วก็พี่ชายฉัน"
"เปลี่ยนใจ ไม่ไปได้ไหม "
"ทำไม หรือว่านายกลัว "
"ไม่ได้กลัว แต่ี้เีไปอึดอัด "
"นายมีน้องชายไม่ใช้หรอ ก็ชวนไปด้วยสิ จะได้ไม่อึดอัด แถมพี่ชายฉันก็ไม่ใช่นายพล จะอึดอัดทำไม "
"ไอ้ต้นน้ำอ่ะนะ มันคงมาหรอก แค่ชวนออกไปกินหมี่เหลืองหน้าปากซอยมันยังี้เีออกเลย "
"นายรู้ได้ไงว่า น้องชายนายไม่อยากมา นายชื่อต้นน้ำหรอ"
"ฉันเป็พี่ชายมันนะ"
"พี่ชายก็ไม่จำเป็ต้องคิดแทนน้องตลอดทุกเื่ป้ะ"พอถึงท่อนนี้ในใจผมนี่อยากเถี้ยงสุดๆ ทีพี่ชายจอมบงการของเธอล่ะไม่คิดเเทนน้องสาวตัวเองเลย คนอะไรขี้ตู่อีกต่างหาก
"ไม่ใช่สามสิ มีพี่วรากรอีกคนเป็ สี่ ภ้าน้องชายนายไปก็เป็ ห้า ยิ่งไปเยอะยิ่งสนุก"เธอเสริมด้วยรอยยิ้มแต่หน้าผมจืดยิ่งกว่าชาเย็นอีก ทำไมนะหรอก็ไหนจะมีพี่ชายของยัยตัวแสบ ยังไม่พอยังมีไอ้พี่วรากรอีก
"เห้อออ "ผมหายใจยาวๆ สีหน้าหญิงสาวตรงหน้าพอเห็นอาการผมก็เริ่มเปลี่ยนสีหน้า
"ถ้านายอึดอัดก็ไม่เป็ไรนะ ฉันชินแล้ว ตอนมัธยมฉันไม่เคยมีเพื่อนสนิทเลย คงเพราะฉันมันตัวซวยอย่างที่นายบอกแหละ ถึงไม่มีใครอยากเข้าใกล้ ไม่มีใครอยากสนิทด้วย ฉันอยู่เเบบนั้นมา 6 ปีได้ อยู่ในมหาลัยแค่ 4 ปีจิ๊บๆ " เธอพยายามพูดแล้วฝืนยิ้ม แต่ในแววตาของเธอตอนนี้มีน้ำใสๆ เกิดขึ้น ก็น้ำตาคลอเบ้าอะแหละ พอเห็นเธอพูดแบบนี้ผมรู้สึกผิดเลย ตอนนี้ความรู้สึกที่ไม่อยากยุ่งกับเธอมันหายไปจากความคิดเลย ทำไมไม่รู้ ผมสงสารหรือว่าผมรู้สึกหวั่นไหวก็ไม่รู้
"ไม่ใช่แบบนั้น เธออย่าคิดมากดิ" ผมตอบเธอแต่ไม่รู้มือไปแตะไหลเธอตอนไหน คงเพราะความรู้สึกพาไปแหละ
"นายไม่ต้องพูดให้ฉันรู้สึกดีหรอก ฉันขอโทษนายแล้วกันที่ทำให้ซวยไปด้วย อีกอย่างฉันไม่ได้เป็ไร" สิ้นสุดคำว่าไม่เป็ไรน้ำที่คาอยู่ในตาเธอก็ค่อยไหลออกมาเป็หยด
" เนี่ยะนะ ไม่เป็ไร แต่น้ำตาหยดแล้วนั้นนะ เดี๋ยวก็ไปลบเครื่องสำอางหมดหรอก " ผมหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อมาเช็นน้ำตาที่ไหลตรงแก้มของเธอ ทำไมถึงพกอะหรอ ผมไม่ใช่ผู้ชายสำอางนะแต่ดูซีรีส์เยอะ เลยคิดว่าติดกระเป๋าเสื้อไว้ วันหนึ่งอาจได้ใช่ ใครจะคิดว่าผมจะได้ใช้ ผมลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆ บรรจงโน้มตัวลงมาค่อยๆ เช็ดน้ำตาเธอ
"ขอบคุณนะ ผ้าเช็ดหน้านายเลอะหมดแล้ว เอามานี่เดี๋ยวเราเอาไปซักให้ " เธอดึงผ้าจากมือผมไป
" งั้น เดี๋ยววันเสาร์ให้เราไปตรงไหน " ผมตอบไปเพื่อทดแทนในสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกผิด
"นายจะไปหรอ ไม่อึดอัดหรอ "
"อึดอัดก็น่าจะอึดอัดแหละ "
"แล้วนายจะไปเพื่อ "
"ก็เพื่อ เพื่อน ไง" ผมตอบ
"เพื่อน " เธอทวนคำพูดผม
"ใช่ ยิ้มได้แล้วยัยตัวป่วน " ผมที่ยืนมองเธออยู่ก็เอานิ้วชี้กับนิวโป้งมาฉีกที่ปากของผมให้คล้ายๆ ทำปากให้กว้างๆ เหมือนมีรอยยิ้ม ตอนนี้มาดเนียบๆ นิ้งๆ ของผมมันสลายไปแล้ว 555 แถมมันได้ผล เธอยิ้มแล้ว
"เดี๋ยวฉันบอกอีกทีนะ" เธออมยิ้ม พอดีกับอาจารย์ที่กำลังเดินเข้าห้องมา เหมือนร่างการผมมันจะรู้ เลยเดินมานั่งโดยอัตโนมัติ แต่ตอนนี้ความรู้สึกของผมเป็เหมือนตอนเผชิญหน้าไอ้พี่วรากรเลย หน้ามันเเดงแบบไม่รู้ตัวตอนที่เห็นรอยยิ้มของยัยตัวแสบหลังจากที่เธอเลิกงอแง
" หมอก หมอก " ผมสกิหญิงสาวที่ตอนนี้นอนฟุบหลับ สงสัยจะเข้าเฝ้าพระอินทร์อยู่555 ปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น
"หมอก "ผมเรียกอีกครั้ง หลับลึกด้วย ก็ไม่ให้หลับลึกได้ไงเล่นหลับั้แ่อาจารย์สอนได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง จนตอนนี้อาจารย์สอนจนหมดคาบแล้ว เพื่อนๆ ก็พากันแยกย้ายกลับหอแล้ว
" สงสัยไม่ได้ยิน" ผมพรึมพร่ำกับตัวเอง เเล้วค่อยๆ โน้มตัวอีกครั้งไปกระซิบข้างหูเรียกชื่อเธอ มันได้ผล แต่ผลที่ได้มันเร็วเินไป ผมยังไม่ทันจะโน้มตัวกลับมา เธอก็เงยหน้ามาตามเสียงผม แล้วจังหวะนิยายมาก ปลายจมูกของเธอมาจนปลายจมูกผม แถวตอนนี้ตาผมกับเธอก็ประสานกัน ราวกับส่งความรู้สึกคุยกันผ่านสายตา ก่อนที่เธอรีบสดุ้งโย่ง แล้วผมลีบโน้มตัวขึ้นแบบอัตโนมัติอย่างรวดเร็ว
"นายทำอะไร"
"ฉันก็ปลุกเธอไง ทำไมคิดว่าฉันจะทำไรเธอ"
"แล้วทำไมไม่เรียกดีๆ "
"ฉันเรียกดีๆ แล้ว เธอยังไม่ตื่น จะปล่อยไว้คนเดียวก็กลัวผีที่มาหลอกจะโดนรังสีความป่วนของเธอ " ผมยื่นกอดอก
"แล้วนี่เขาปล่อยนานยัง " เธอถามแล้วเอามือขึ้นมาลูบปายจมูกที่ตอนนี้ใบหน้าเธอกับผมแดงด้วยความเขินอายไม่ได้ต่างกัน
"ปล่อยสักพักแล้ว "
" นี่มันจะ 5 โมงแล้วนิ ป่ะ รีบไปเหอะ เดี๋ยวประตูอาคารจะปิด ฉันไม่อยากติดอยู่ข้างในสองคนกับนาย แบบในนิยาย อีกอย่างฉันต้องรีบกลับ เดี๋ยวกลับช้าขึ้นมาจะโดนพี่ฉันดุ" เธอตอบแล้วสะพายกระเป๋า ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมถึงยัยตัวแสบถึงไม่เก็บอะไรลงกระเป๋า เพราะเธอเก็นมันั้แ่เธอเคลียร์พื้นที่สำหรับนอนแล้ว 555
"เดี่ยวฉันไปเอาเสื้อกันหนาวในล็อคเกอร์แปป เธอไปรอตรงหน้าลิฟท์ข้างล่างนะนะ" ผมเดินหายไปยังห้องๆ หนึ่งซึ่งเป็ห้องนักกีฬาซึ่งโชคดีที่มาเรียนตึกเดี่ยวกันเลยมีที่เก็บเสื้อ ไม่งั้นโดนเทศนาแน่ ก็วิชาที่เรียนวันนี้มีกฏห้ามใส่เสื้อเเขนยา ให้ใส่ชุดนักศึกษาเท่านั้น แม้อากาศในห้องจะเย็นยังขั่วโลกเหนือก็ตาม ซึ่งห้องนี้จะมีล็อคเกอร์ไว้สำหรับใส่เสื้อผ้าของนักกีฬาตอนฝึกซ้อม แต่ข้างๆ ล็อกเกอร์ผมมีอีกล็อกกอร์หนึ่งผมไม่รู้เหมือนกันว่าของใคร เป็ล็อคเกอร์เดียวที่ผมไม่เคยเห็นมันเปิดเลย ได้เสื้อกันหนาวเเจ็คเก็ตยีนส์คู่ใจของผมแล้วผมก็รีบออกไปที่หน้าลิฟท์
"นายไปเอาเสื้อ หรือผลิตเสื้ออยู่ " หญิงสาวถาม
"ฝนทำท่าจะตก เรารีบไปกันเถอะ " ผมเงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่มืดครึ้ม
"เธอกลับยังไง"
"เดินไปสิ "
"โอเคร งั้นเราแยกกันตรงนี้นะ เราไปเอาจักรยานก่อน "
"เเล้วเจอกัน" ผมกับเธอต่างคนต่างเดินแยกกันไปคนละทาง เธอเดินไปตามถนนเรื่อยๆ ส่วนผมต้องเดินไปอีกทางเพื่อไปเอาจักรยาน ซึงสุดท้ายก็ต้องมาเจอกันอยู่ดี เพราะมีทางถนนที่ผ่านตึกนี้เส้นดียว ปั่นไปสักพักก็มีน้ำใสๆ หนดมาโดนมือที่กำแฮนด์อยู่ หยดไม่นานก็เริ่มถี่ขึ้น เห็นท่าไม่ดี ข้างหน้ามีศาลารอรถ คงจะหลบฝนได้อยู่ ผมรีบปั่นเพื่อให้ถึงตรงศาลา
"อ้าว มาหลบฝนอยู่นี่เอง ก็ว่า มีคนยืนอยู่สองสามคนเเต่คุ้นๆ เหมือนมีเธอ ใช่ด้วย " ผมทักทายหมอกที่ยืนหลบฝนอีกครั้ง
"อือดิ กำลังเดินกลับเลย เซ้งเลย กลับช้าเดี๋ยวโดนบ่นอีก" ยัยตัวป่วนตอบแบบเซ็งๆ
"พี่เธอก็ต้องเข้าใจแหละ ว่าฝนตก"
"ถ้าฟังก็ดีสิ พี่อาทิตย์เหมือนใครที่ไหน ไม่มีเหตุผล" ผมเชื่อ 555 เพราะเจอมาเองกับตัว
"เอางี้เดี๋ยวฉันขี่จักรยานไปส่ง" ผมอาสาหลังจากที่เห็นหน้าเธอกังวล
"จะดีหรอ"
"เอาเหอะน่า " ผมไม่รอคำตอบ ถอเสื้อเเขนยาวส่งให้เธอใส่ปิดเสื้อนักศึกษาที่ถ้าโดนฝนอีกคงจะโป๊ ยัยตัวป่วนรับเสื้อไปใส่แล้วรีบซ้อนท้ายผม
" เฮ้ยแก น่ารักว่ะ " เสียงหญิงสาวอีกคนที่หลบฝนในศาลานั้นกระซิบกับเพื่อนข้างๆ ที่เอากล้องขึ้นมาแอบถ่าย ก่อนที่ผมจปั่นออกไป
"นายขี่ให้มันดีๆ หน่อยดิ"
"ก็มีลูกระนาดนิ จะให้ขี่ดีๆ ได้ไง"
"ถ้าฉันตกนะ"
"กอดเอวฉันไว้ดิ จะได้ไม่ตก" ผมพูดเชิงแหย่แต่ใครจะคิดว่าเธอจะกอดจริง ตอนนี้ใบหน้าผมเต็มไปด้วยความเขิน อีกอย่างผมสามารถยิ้มได้เต็มที่เลยเพราะยังไงเธอก็ไม่เห็น มันรู้สึกมีความสุขแบบแปลกๆ แม้ฝนจะตกก็ไม่กลัวเปียกแล้ว แต่ขี่ไปถึงหน้าหอผมก็ต้องใ เพราะมีใครบางคนมายืนชะเง้อมอง
" ฉิบหาย พี่อาทิตย์" ผมพูดกับตัวเอง
"ห๊ะ พี่อาทิตย์หรอ"
"อือดิ"คนซ้อนท้าย ชะเง้อดู
"เห็นป่ะล่ะ นี่ถ้าไม่ติดว่ารถยนต์เข้าศูนย์ ฉันว่าเอาออกไปตามหาฉันแน่" ผมยังคงขี่ไปจนถึงหน้าหอ เผชิญหน้าก็เผชิญว่ะ ดีกว่าเสียเวลาขี่ไปแอบ ฝนก็ไม่มีท่าทีจะหยุด ถึง
"อ้าว ทำไมมึงมากับน้องกูได้ห่ะ ไอู้เา" เอาแล้วไหมล่ะแค่เจอหน้าก็ทำหน้ากวนใส่แล้ว
"ทิวเขาค่ะพี่"
"พี่จะเรียกไอู้เา" เขาเดินมาเน้นคำว่าูเาตรงหน้าผม
"งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ " ผมรีบพูดแล้วถอยหลัง
" เดี่ยว มึงจะรีบไปไหน เปียกขนาดนี้ แถวให้เสื้อน้องกูใส่อีก สุภาพบุรุษว่างั้น กูเห็นหน้ามึงนะ เมื่อกี้อ่ะ ค่อยกลับเดี๋ยวไป...................."
884
