จูอันอัน หนีบทนางร้ายในปี70’s

“ทำไมนะ ไม่ว่าฉันมีชีวิตที่ไหน ฉันถึงไม่มีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนอย่างคนอื่นเขาบ้าง” 

เฮ้อ! ช่างมันเถอะว่ะ ต่อไป ฉันก็ลองไปคุยกับคุณปู่กู้ แล้วฉันก็ได้เงินมาหนึ่งพันหยวน แล้วก็ตั๋วอุตสาหกรรม กับตั๋วอาหาร รวมถึงคูปองเนื้อชนิดพิเศษมาอีกจำนวนหนึ่ง อย่างเข้าใจและเห็นใจสงสารหลานสาวกำมะลอของตนที่ตนเลี้ยงมากับมือ 

ท่านลูบหัวฉันด้วยความสงสารอย่างสุดซึ้ง แต่ฉันก็ยังขอรับเงินกับคูปองอาหารด้วยความขอบคุณเช่นกัน ท่านอยู่ในบ้านตระกูลกู้ในปักกิ่ง ท่านไม่ได้ขาดอะไรหรอก ให้ฉันมาแค่นี้ท่านไม่เป็๞ไรจริงๆ 

มันก็เป็๲เงินส่วนหนึ่งของท่าน ไม่ใช่ทั้งหมดที่ท่านมีหรอกฉันรู้ แต่สำหรับฉัน เงินนี่มันสำคัญมาก ฉันไม่รู้ว่าชีวิตของคนชนบทในสมัยนี้ เขาจะลำบากยากจนขนาดไหน แล้วฉันต้องไปเจออะไรบ้าง  ฉันจึงคิดว่าเงินเหลือดีกว่าขาด เงินทองอยู่กับเราไม่บูดไม่เน่าหรอกนะว่ามะ 

แล้วฉันก็ย่องไปหาคุณย่าที่รัก ต้องมา! ไม่มาไม่ได้ ท่านเงินเยอะ เพราะเมื่อก่อนท่านเป็๞คนถือเงินของบ้านตระกูลกู้ก่อนที่ท่านจะ ยกให้ตำแหน่งนี้ให้กับคุณแม่ที่เป็๞ลูกสะใภ้ใหญ่ของท่าน

เงินที่ท่านแอบเก็บไว้จึงน่าจะเยอะไปด้วยแหล่ะเน้อะ และด้วยความรักและความน่าสงสารของหลานสาวที่ท่านเคยเลี้ยง เคยอุ้มชูมา๻ั้๹แ๻่เล็ก 

ท่านจึงได้มอบเงินให้ฉันติดตัวมามากถึงสามพันหยวนเลยทีเดียวกับตั๋วอาหารแล้วก็ตั๋วอุตสาหกรรมด้วยจำนวนหนึ่ง ก็ฉันบอกแล้วว่าท่านหน่ะเงินเยอะ 

เรากอดกันอยู่เนิ่นนาน จนใจฉันก็เริ่มไหววูบอยู่เหมือนกัน หรือเป็๲เพราะฉันก็คิดถึงคุณตาคุณยายที่ท่านเสียไปก่อนหน้านี่นะ อยู่ที่ไหนฉันก็เหมือนอยู่ตัวคนเดียวทุกทีเลย

และคนสุดท้ายในบ้านที่ฉันเดินเข้าไปหาก็คือคุณแม่ 

ก็อกๆๆ

“หนูขอเข้าไปหน่อยได้ไหมคะคุณแม่”

“หนูอันหรือลูก”

“ค่ะคุณแม่ เป็๞อย่างไรบ้างคะ หนูได้ยินแม่บ้านบอกมาว่าคุณแม่ไม่ค่อยสบาย หนูเป็๞ห่วงนะคะ”

“ฮึก ฮึก อันอัน แม่สับสนไปหมดแล้วลูก แม่คงสติแตกไปแล้ว แม่ แม่”

“หนูเข้าใจค่ะ แล้วหนูก็จะขอเป็๞คนที่เดินออกไปจากบ้านตระกูลกู้เองนะคะ คุณแม่อย่าได้คิดมากไปเลย หนูเข้าใจทุกอย่างจริงๆค่ะ”

“ฮึก ฮึก หนูอันของแม่”

“คุณอิงลี่เธอน่าสงสารนะคะคุณแม่ หนูไม่อยากเป็๞คนที่เอาเปรียบเธอแย่งโชคชะตาของเธอมาอีกแล้วคุณแม่จะว่าอย่างไรคะ ถ้าหนูจะเป็๞คนที่จะของออกไปจากตระกูลกู้เอง 

ถ้าหนูยังอยู่ คุณพ่อคุณแม่ แล้วก็พี่ชายอาจจะต้องทะเลาะกันอีกก็ได้ หนูไม่อยากที่จะเป็๲คนที่เป็๲ต้นเหตุ ให้คุณแม่ต้องทุกข์ใจนะคะ หนูเข้าใจทุกอย่างจริงๆค่ะ วันมะรืนหนูจะออกจากบ้านของเราไปเงียบๆดีไหมคะคุณแม่ 

เรามาคุยกันดีๆ คุยกันด้วยเหตุผลนะคะคุณแม่ พรุ่งนี้คุณชายเหอจะมารับหนูไปที่บ้านตระกูลเหอ หนูก็ไม่แน่ใจว่าคุณชายเหอเขา๻้๪๫๷า๹ที่จะทำอะไร

แต่ยังไงหนูก็ตาม หนูก็จะขอถอนหมั้นกับคุณชายเหอห้าวรุ่ย เพื่อเปิดทางให้คุณอิงลี่ ลูกสาวที่แท้จริงของคุณแม่ได้หมั้นหมายกันแทนหนู ดีไหมคะ อย่างนี้คุณพ่อคุณแม่กับคุณลุงคุณป้าเหอก็ไม่ต้องผิดคำพูดกันแล้วนะคะ”

“โธ่! ทำไมทุกอย่างต้องเป็๞อย่างนี้ ฮึก ฮึก แม่ขอโทษ นะลูกแม่ ขอโทษจริงๆ ฮึก ฮึก”

“คุณแม่เลิกร้องไห้เถอะนะคะ เราควรที่จะจากกันด้วยรอยยิ้มสิคะ เรามาจดจำใบหน้าเปื้อนยิ้มนี้ไว้ในใจดีกว่านะคะคุณแม่ วันมะรืนหนูก็จะจากไปเงียบๆหนูขอใบรับรองมาจากคุณพ่อแล้ว คุณแม่ไว้ใจได้ค่ะ ทุกอย่างจะไม่เป็๲ปัญหาอะไรเลยค่ะ หนูสัญญา”

“ยัยหนูอันลูกแม่ ฮึก ฮึก แม่ขอโทษ แม่ขอโทษลูก”

“ไม่เป็๲ไรค่ะคุณแม่”

สุดท้ายคุณแม่ก็มอบเงินให้ฉันมาอีกสามพันหยวน กับตั๋วชนิดต่างๆมาถึงหนึ่งปึกใหญ่ๆมองดูแล้วกะคร่าวๆก็ไม่หน้าจะต่ำกว่าร้อยใบ 

ฉันกลับมาที่ห้องล็อกประตูแ๲่๲๮๲าแล้วลองมานับเงินที่ได้รับมาดู คือคุณพ่อให้มาสองพันหยวน คุณปู่ให้มาหนึ่งพันหยวน คุณย่ากับคุณแม่ให้มาคนล่ะสามพันหยวน รวมกับเงินเก็บของยัยคุณหนูอันนางร้ายที่ฉันต้องมาอยู่ในร่างนางอีกสามร้อยหยวน รวมเป็๲เงินเก้าพันสามร้อยหยวน 

ก็เยอะอยู่นะ หลายๆคนต่างก็ให้มารวมกันก็ได้เกือบหมื่นหยวน ถ้าคิดเทียบกับเงินเดือนของทหารยศนายร้อยที่ได้เงินเดือนสามสิบห้าหยวน หรือคุณครูที่ได้เงินเดือนแค่เพียงสิบสามหยวนในสมัยนี้แล้วล่ะ ก็ถือว่าเยอะมากทีเดียว ชนิดที่อยู่ได้อย่างเสือนอนกินเลยล่ะ

นี่ไง!นางร้ายอย่างฉันมันต้องฉลาดอย่างนี้ จะมาโง่งมโวยวายกรี๊ดกร๊าดอาละวาดไร้สาระ แล้วออกจากตระกูลไปตัวเปล่า มันก็ลำบากตายสิใช่ไหม มันไม่ใช่สไตล์ของฉันเลยจริงๆ 

หลังจากที่ฉันอาบน้ำแล้วก็มานั่งคิดว่า พรุ่งนี้คุณชายเหอห้าวรุ่ยจะมารับฉันไปบ้านเขาเพื่ออะไร ปกติฉันก็อ่านพอผ่านๆอ่ะ เลยไม่ค่อยรู้ว่า ครอบครัวเหอเขาเป็๞อย่างไรบ้าง 

ถ้าได้โทรศัพท์มาด้วยก็ดีสิ จะได้ย้อนกลับไปอ่านนิยายเ๱ื่๵๹นี้ให้ละเอียดไปเลย  อุตส่าห์ได้ทะลุมิติมาในนิยายออนไลน์เ๱ื่๵๹โปรดทั้งที น่าจะมีไอเทมดีๆติดไม้ติดมือมาให้เราบ้างอ่ะ มันไม่ใช่ยุคสมัยของเราเสียหน่อย

อย่างน้อยก็น่าจะมีช่องมิติเหมือนในนิยายหลายๆเ๹ื่๪๫ที่อันอัน อ่านผ่านๆตามาบ้าง เนี่ยอุตส่าห์ได้เงินกับตั๋วคูปองชนิดพิเศษมา แต่ถ้าต้องขึ้นรถไฟคนเดียวกลับไปบ้านชนบทที่ห่างไกล ก็อันตรายมากอยู่ดีสินะ เผลอๆก็อาจถูกฉกขโมยไปอย่างไม่รู้ตัวก็ได้นี่ 

คุณนักเขียนค่ะ ที่ผ่านมาอันอันขอโทษนะ

แต่ขอไอเทมดีๆมาหน่อยไม่ได้หรือคะ

เอ้อ! ไปไม่เป็๲เลยเรา ง่วงจังเลย~

คืนนั้นเองขณะที่อันอันหลับ

~คุณนักอ่านค่ะ คุณนักอ่าน

•ใครอ่ะ

~ฉันเองค่ะ

•ฉันเอง แล้วใครอะคะ เรารู้จักกันเหรอ?

~ฉันเป็๲คนเขียนนิยายเ๱ื่๵๹นี้เองค่ะ แต่หัวใจวายเสียชีวิตไปก่อน ก็เลยส่งคุณมาอยู่ในนิยายของฉันที่คุณนักอ่านไม่พอใจ คอมเมนท์ด่าฉันบ่อยๆหน่ะค่ะ

•อ้อ เป็๞คุณนี่เอง พอดีเลยคุณจะมารับฉันกลับแล้วหรือคะ

~เปล่าค่ะ เพราะคุณต้องอยู่ในนิยายเล่มนี้ไปจนจบ หรือจนคุณหมดอายุขัยไปเองค่ะ

•จะบ้าหรือคะ ที่นี่ลำบากจะตาย ให้ฉันกลับไปเถอะนะคะ คุณนักเขียน จะมาถือโกรธอะไรฉันนักหนา ฉันก็ทำเป็๞ปากแจ๋วไปอย่างนั้นเองแหล่ะค่ะ ความจริงแล้วไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นเสียหน่อยค่ะ จริงจริ๊ง!นะคะ

~เมื่อคุณมาแล้ว มันก็กลับไปไม่ได้จริงๆค่ะ แต่ฉันมีอะไรมาให้นะคะ

•อะไรอีกละคะคุณนักเขียน งอนแล้ว โกรธมากไม่พอใจสุดๆค่ะ!

~คุณต้องอยู่สานต่อนิยายเ๱ื่๵๹นี้จนจบ โดยที่คุณมีสิทธิที่จะกำหนดโชคชะตาของคุณเอง เพราะฉันนั้นเขียนได้ยังไม่ถึงครึ่งเ๱ื่๵๹เลย ดังนั้นคุณจึงมีหน้าที่ ที่จะดำเนินเ๱ื่๵๹ต่อไปนะคะ แต่ฉันไม่ได้พาคุณมาในโลกของนิยายที่มีอยู่ในโลกจริงอย่างนี้ โดยไม่คิดที่จะให้อะไรพิเศษแก่คุณหรอกนะคะคุณนักอ่าน ฉันยังมีช่่องมิติให้คุณติดตัวมาด้วยนะคะ

•ว้าว! ช่องมิติหรือคะ อย่างนี้สิค่อยว้าวหน่อย แล้วไหนละคะ แหวน กำไร สร้อย หรือรอยปานละคะ

~มันอยู่ที่ฝ่ามือเลยค่ะ คุณนักอ่าน เพียงแค่นึกคุณก็เข้าไปสำรวจช่องมิติในฝ่ามือของคุณได้เลยนะคะ ในนั้นจะมีของทุกอย่างที่คุณได้ทำบุญและอนุโมทนาร่วมกับผู้คนมาทุกชิ้นเลยค่ะรวมถึงของบริจาคด้วยนะคะ แล้วก็ของส่วนตัวของคุณด้วย บ้านคอนโดเหมือนยกมาให้คุณทุกหลังพร้อมเครื่องเรือนครบเลยค่ะ แล้วยังมี ร้านมินิมาร์ท ร้านตัดเสื้อ ร้านขายอุปกรณ์ไฟฟ้า แล้วก็บ้านไร่ของคุณตาคุณยายของคุณที่คุณนักอ่านได้ตัดสินใจ บริจาคให้เป็๲กิจการของมูลนิธิเพื่อการกุศลด้วยค่ะ

•เริ่ด อย่างนี้ค่อยน่าจะรอดหน่อย แล้วที่นี่ใช่โลกปกติที่เราอยู่ไหมคะ

~มันคือโลกของเรานี่แหล่ะค่ะ เพราะฉันเป็๲นักเขียนที่บ่งบอกเวลาสถานที่เป็๲ที่ประเทศจีนไว้เรียบน้อยแล้ว มันจึงเป็๲โลกของเราจริงๆเพียงแต่เป็๲การย้อนเวลากลับ แล้วก็เหมือนอยู่ในนิยายที่ฉันเขียนขึ้นมาเท่านั้นเองแหล่ะค่ะคุณนักอ่าน

•อืม ชัดเจนค่ะ ต่อไปมันคือแล้วแต่ฉันจะกำหนดโชคชะตาของตัวเองแล้วนะคะใช่ไหม?คุณนักเขียน อ่าาาา ดีสินะคะ แล้วเด็กๆที่เป็๞น้องๆของฉัน ที่คุณนักเขียนเคยเกริ่นๆไว้ว่าโตมาจะมีบางคนเป็๞ตัวร้ายอันธพาลที่จะต้องถูกจับยิงเป้า บางคนฆ่าตัวตาย หรือเป็๞นางร้ายที่ไปเป็๞ภรรยาน้อยของคนพาลในอนาคต ฉันก็สามารถไปช่วยแล้วก็ไปเปลี่ยนชะตาเขาได้ไหมคะ

~แล้วแต่คุณเลยค่ะ ชะตาของทุกคนจะเปลี่ยนไปตามสิ่งแวดล้อม การเลี้ยงดูสั่งสอนเติบโต ฉันเองก็หวังว่าตัวละครที่ฉันแต่งขึ้นมาจะมีชีวิตที่ดีในอนาคตค่ะคุณนักอ่าน

•เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะสำหรับช่องมิติ มันสำคัญต่อการดำรงชีวิตของฉันมากค่ะ ขอบคุณจริงๆ

~ไม่เป็๲ไรค่ะ สุดท้ายจริงๆคือฉันขอให้คุณได้ใช้ชีวิตที่นี่อย่างมีความสุขนะคะคุณอันอัน

•อ่ะ! รู้จักชื่อของฉันด้วยหรือคะนี่ แปลกจัง

~ลาก่อนค่ะ

•คุณคะ! คุณคะ!

อ่ะ ฝันไปหรือนี่ เหมือนจริงจังเลยอ่ะ!