การโจมตีของหุ่นานั้นรุนแรงอย่างมาก แม้แต่ตัวตนระดับเปิดประตูบานที่สี่เองก็ยังไม่กล้าพอที่จะรับการโจมตีครั้งนี้ เมื่อฝุ่นควันหายไปภาพที่ปรากฏตรงหน้าของทัเงสองคือ โกเลมที่กลางบาเรียสีเหลืองทองอร่าม บาเรียสีเหลืองทองไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย โกเลมนักบวชรีบเปิดหนังสืออีกครั้ง จากนั้นคลื่นแสงลูกหนึ่งก็พุ่งโจมตีเข้าใส่หุ่นา แสงแห่งความยุติธรรม เป็ลำแรงราวกับว่ามันคือเลเซอร์ ทำให้หุ่นามีรูโผล่ที่กลางอก
เหม่านั้นตกตลึงเพราะเขานั้นรู้ดีว่า หุ่นาของเขานั้นสามารถต้านทานการโจมตีของตัวตนระดับเปิดประตูบานที่สี่ได้ แต่โกเลมนักบวชนั้นเป็เพียงมอนสเตอร์ที่เปิดประตูบานที่สามเพียงเท่านั้น
หวังอีฮังเองก็รู้สึกใกับพลังเมื่ครู่นี้หากให้เขาเดาว่าลำแสงเมื่อกี้รุนแรงเท่าใด เขานั้นมั่นใจได้ว่าเป็การโจมตีสุดแรงของตัวตนระดับเปิดประตูบานที่ห้าอย่างแน่นอน แต่มันก็มีบางสิ่งที่ผิดปกติในการต่อสู้ครั้งนี้
เหม่าเองก็ได้รับผลสท้อนจากการโจมตีของโกเลมนักบวชเช่นเดียวกัน เขานั่นกระอักเืออกมา “บัดซบเ้าก้อนดินนี่มันจะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว”เหม่าสบดออกมาอย่างไม่พอใจ
“หวังอีกฮังทางนี้ข้าจะยื้อไว้เ้าช่วยไปเรียกคนมาช่วยที ขืนปล่อยไว้แบบนี้พวกเราจะต้องจบเห่กันทั้งสองแน่” เหม่ายิ้มและควมคุมหุ่มาเข้าต่อสู้กับโกเลมนักบวชอย่างอดทน
หวังอีฮังกัดฟันแน่นและมองไปยังโกเลนักบวชนั้น “เดียวก่อนสิ!!” หวังอีฮังรู้สึกว่าตนนั้นโง่เขลายิ่งนัก
“นี่เ้ามัวรออะไรอยู่ข้าต้านทานมันได้ไม่นานหลอกนะ”เหม่าคำรามและปลดปล่อยลมปราณต่อสู้กับโกเลมนักบวช โกเลมนักบวชยังคงเปิดหนังสือ และจากนั้นก็มีเถาวัลย์งอกออกมาจากมือของโกเลม แสงอันศักดิ์สิทธิ์ส่องสว่างออกมาจากเถาวัลย์นั้น
เถาวัลย์ที่งอกออกมาและยาวราวกับแช่ เถาวัลย์ตวัดการโจมตีอย่างต่อเนื่อง ผั๊วะ! เหม่ากระอักเืออกมา เขาเอามือเช็ดเืที่มุมปากจากนั้นก็บังคับหุ่นาให้สู้ต่อไป
หวังอีกฮังที่เห็นดังนั้นเขาจึงเปิดประตูบานที่หนึ่งของตนแสงออร่าสีม่วงลอยออกมาจากประตูของเขา แสงไร้ทางต้าน เขาควบคุมแสงนั้นกลายเป็ชุดเกาะและดาบจากนั้นก็ไปหลอมรวมเข้ากับร่างของหุ่นาของเหม่า นั้นจึงทำให้หุ่นานั้นสามารถต้านทานการโจมตีจากเถาวัลย์ได้
“นี่เ้าสามารถทำแบบนี้ได้ไงกัน”เหม่าถามด้วยความสับสนและรู้สึกคาใจ “เอาไว้ข้าค่อยบอกให้เ้ารู้ทีหลัง”หวังอีฮังกล่าวจากนั้นเขาก็ถือพลั่วและเดินไปข้างหน้าโกเลมนักบวช
“นี่เ้าคิดจัทำอะไร”เหม่าคำรามขึ้น หวังอีฮังหันกับมาตอบ “เ้าช่วยถ่วงเวลาให้ข้าที”จากนั้นหวังอีฮังก็เริ่มพุ่งเข้าไปไกล้กลับโกเลมนักบวชมากขึ้น
เหม่าไม่มีทางเลือกเขาจึงทุ่มสุดกำลังเพื่อต้านโกเลมนักบวชเอาไว้ตามที่หวังอีฮังขอร้อง “เ้าคิดจะทำอะไรกัน” เหม่ามองไปที่แผ่นหลังของหวังอีฮังที่เริ่เข้าไปไกล้โกเลมนักบวช ในทุกไปก้าวของหวังอีฮังทำให้เหม่ารู่สึกว่ามันช่างเป็เวลาที่แสนนานเหลือเกิน
เหม่ากัดฟันจากนั้นเขาก็ประทุพลังระดับตัวตนเปิดประตูบานที่สี่ออกมา กวังอีฮังััได้และรู้สึกคุ้นเคย”นั้นมันพลังแบงเดียวกับตัวโตนิ” เขารู้สึกแปลกใจแต่เขาก็ไม่มีเวลาที่จะมาสนใจเื่อื่นในตอนนี้
เมื่อหุ่นาได้พลังเสริมจากประตูบานที่สี่ก็ทำให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก”นี่เป็สิ่งที่เ้านั้นให้ข้ายืมมาเพื่อเอาไว้ช่วยชีวิตเชียวนะโว้ย”เหม่ารู้สึกโกรธขึ้นมาทันที พลังมหาศาลประทุออกมาอย่างต่อเนื่องไม่หยุด
โกเลมเริ่มต้านการโจมตีจากหุ่นนักรบไม่ไหว มันเริ่มเดินโซเซไปมา หวังอีฮังที่อยู่ไกล้โกเลเขานั้นต้องหลบหนามที่อยู่ตามลำตัวของโกเลมที่หลุดออกมา
หวังอีฮังใช้แสงไร้ทางต้านห่อหุ่เป็ชุดเกาะจากนั้นเขาก็โจมตีไปที่ขาโกเลมหนึ่งครั้ง นั้นจึงทำให้โกเลมนั้นเสียการทรงตัวเล็กน้อย แต่การเสียการทรงตัวเพียงเล็กน้อยก็เป็การเปิดโอกาศให้หุ่นานั้นได้โจมตีในจังหวะที่โกเลมนั้นยังตั้งตัวไม่ได้
ตู้ม!!
โกเลมล้มลงทำให้ต้นไม้หลายต้นที่อยู่รอบข้างล้มไปด้วย เหล่าศิษย์ที่อยู่ทางเดินข้างนอกนั้นก็เกิดรู้สึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นในป่านั้นกัน แต่เมื่อมันคือสถานที่ ที่ห้ามให้ผู้อื่นเข้าจึงเป็ไปได้ว่า มีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งนั้นทำการต่อสู้กันอยู่
โกเกมที่ล้มลงมันตะเกียกตะกายเพื่อลุกขึ้นแต่มันก็ไม่สามารถทำได้เพราะ ในตอนนี้ดาบเล่มหนึ่งนั้นปักอกมัยเสียบลงกับพื้นอยู่ ถึงแม้มันจะไม่รู้สึกเจ็บแต่มันก็ไม่อาจทำอะไรหุ่นาได้แม้แต่น้อย
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
เหม่าหัวเราะอย่างสะใจ”ในที่สุดข้าก็หยุดเ้าได้เสียที” แต่เหม่านั้นดีใจได้ไม่นานก็ได้มีเถาวัลย์ พุ่งออกมาจากพื้นดินและแทงทะลุหัวของหุ่นสงความแหลกกระจุย
“เอื้อ!!”
เหม่าคำรามด้วยความเ็ปหลังจากที่หุ้นาของเขานั้นถูกทำลาย จากนั้นโกเลมที่ถูกหุนาตึงไว้กับพื้นมันก็ลุกขึ้น และเปลี่ยนเถาวัลย์ให้กลายเป็ดาบ
ในตอนนี้เหม่ารู้สึกว่าเขานั้นยืนอยู่บนหน้าผาชันแห่งหนค่งที่พร้อมจะตกลงสู่นรกเบื้องล่างได้ทุกเมื่อ โกเลมนักบวชยกดาบที่สร้างจากเถาวัลย์นั้นโจมตีไปที่เหม่า ทีไร้ปารป้องกันจากสิ่งใดๆ