หลังจากที่ผมกับคุณหมอซัมเมอร์สุดฮ็อตได้เถียงกันเื่ที่ผมจะพาเขามานอนกับผมที่คอนโดคืนนี้ั้แ่ที่โรงพยาบาลของคุณหมอซัมเมอร์ และสุดท้ายก็เป็ผม ที่เป็ฝ่ายทำให้คุณหมอยอมแพ้และยอมมานอนกับผมที่คอนโดของผมในคืนนี้ได้
คอนโด Aurora One
ผมขับรถยนต์คันหรูของผมพาคุณหมอที่เก็บเสื้อผ้าข้าวของรวมถึงเอกสารงานต่างๆของคุณหมอมาถึงคอนโดของผมเรียบร้อยแล้ว โดยที่ผมขับรถมาจอดอยู่ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโด ซึ่งระหว่างทางที่ผมขับรถพาคุณหมอมายังคอนโดของตัวเองคุณหมอได้นั่งหลับมาตลอดทาง ผมเองก็เข้าใจว่าคุณหมอคงจะเหนื่อยเลยไม่ได้ชวนคุยอะไรมาก เลยปล่อยให้คุณหมอซัมเมอร์นอนหลับมาตลอดทางเพื่อจะได้พักผ่อนไปในตัว
เส้นผมที่ห้อยลงมาปกปิดดวงตาคู่สวยของคุณหมอถูกผมใช้มือเกลี่ยปัดมันออก และมันเผยให้เห็นใบหน้าที่อ่อนเพลียของคุณหมออย่างชัดเจน แต่ใบหน้านี้ต้องขอบอกเลยว่ามันมีเสน่ห์มากจริงๆ ใบหน้ารูปไข่ คิ้วที่ดกดำหน้าผากมนสวย จมูกที่โด่งรั้นกำลังพอดี ริมฝีปากกระจับสีแดงระเรื่อ ทุกสัดส่วนเครื่องหน้าของหมอคือมันดีไปหมดเลยจริงๆ เพียงผมได้เห็นเค้าครั้งแรกที่ผับในตอนที่ไปคุยงาน ขนาดที่ว่าเห็นไกลๆก็กลับทำให้ผมรู้สึกได้เลยว่า ผู้ชายคนนี้มีแรงดึงดูดบางอย่างและเสหน่ห์ที่มากเกินจะต้านทานได้จริงๆ ผมปลดเข็มขัดของตัวเองออก ก่อนที่จะโน้มตัวเอาใบหน้าของตัวเองขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าขาวของคุณหมอ แล้วกระซิบที่ข้างหูของคุณหมอ
“ ถึงแล้วครับ…คุณหมอ ” ผมกระซิบข้างหูคุณหมอบอกว่าถึงคอนโดของผมแล้ว แต่คุณหมอยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยซักนิด
“ หึ! ฟอดดด! ” ผมโน้มตัวลงไปหอมแก้มคุณหมอฟอดใหญ่อีกครั้ง ก่อนที่ผมจะผละตัวออกมามองดูหน้าคุณหมอ
“ อื้อ… คุณ! ทำอะไรเนี่ย ” คุณหมอลืมตาตื่นพร้อมกับโวยวายขึ้นมาทันที
“ ก็ปลุกคุณหมอไงครับ ถึงคอนโดผมแล้ว… รีบขึ้นไปข้างบนกันเถอะ คุณจะได้อาบน้ำทำงานแล้วก็พักผ่อนต่อนะ ”
“ ครับ ” คุณหมอซัมตอบกลับผมออกมาแค่เพียงสั้นๆ แต่มันทำให้ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้
เราสองคนพากันขนของขึ้นมาจนถึงห้องของผม ก่อนที่ผมจะใส่รหัสเปิดห้องของตัวเองแล้วเดินเข้าห้องพร้อมกับรีบเอาสัมภาระต่างๆไปวางไว้
“ หมอจะไปอาบน้ำก่อนเลยรึเปล่าครับ เสื้อผ้าอยู่ในตู้ หมอก็เลือกใส่ได้เลยนะครับ ” ผมพูดขึ้น
“ นี่คุณลืมไปรึเปล่า ว่าผมเองก็เอาเสื้อผ้าผมมานะ ” คุณหมอหันมาบอกผมพร้อมกับยกกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองให้ผมดู
“ เอ่อ… นั่นสิ่นะ ผมก็ลืมไปเลยว่าหมอก็เอาเสื้อผ้ามา ผมคงลืมไปว่าครั้งนี้คุณหมอเต็มใจหอบเสื้อผ้ามาอยู่กับผมนี่เนอะ ” ผมว่าไปพรางยิ้มแซวคุณหมอ
“ ใครบอกว่าผมเต็มใหญ่ คุณเองต่างหากที่บีบให้ผมต้องมานอนค้างกับคุณที่นี่น่ะ คุณท่านประธาน ” คุณหมอว่าออกมาพร้อมกับทำท่าทีไม่ค่อยพอใจ แต่เวลาที่คุณหมอทำหน้าตาไม่พอใจผมทีไรมันดูน่ารักมากเลยนะในสายตาของผมเนี่ย! หมออย่าทำให้ผมใจเต้นสิครับบบบ หึ้ย! อันตรายต่อใจจริงๆเลย
“ คุณเป็บ้ารึไงกันคุณเหนือ ถึงได้ยิ้มออกมาเวลาคนเขาทำท่าทีไม่พอใจใส่คุณแบบนี้น่ะ ” คุณหมอยังคงว่าผมไม่หยุด
“ หึหึ! ก็เป็แค่กับหมอคนเดียวนั่นแหล่ะครับ อย่าทำตัวน่ารักน่าเอ็นดูไปกว่านี้เลย แค่นี้ผมก็แทบอยากจะจับคุณหมอกดลงบนเตียงจะแย่แล้ว ” ผมพูดออกไปตามความคิดของตัวเอง คุณหมอหันมาทำหน้าใ เหมือนผมเป็ไอ้โรคจิตยังไงยังงั้นทันที
“ คุณนี่นับวันยิ่งโรคจิตนะ คุณแสงเหนือ ”
“ หมอรีบไปอาบน้ำเถอะครับ แล้วนี่คุณหมอหิวมั้ย จะกินอะไรรึเปล่า ” ผมถามคุณหมอออกไป เพราะว่าคุณหมอบอกว่าตัวเองทานแค่เพียงขนมที่ซื้อมากินจากที่โรงพยาบาลเท่านั้น และขนมในถุงก่อนหน้านี้ที่คุณหมอซื้อมาไว้ก็เป็ผมที่กินจนมันหมดเกลี้ยงเลย
“ ครับ ก็หิวอยู่หรอก ” คุณหมอว่าพรางก้มหน้ามองท้องของตัวเอง ผมเองก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้กับท่าทางน่ารักที่คุณหมอทำออกมา
“ งั้นคุณหมอรีบไปอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวผมหาอะไรไว้ให้ทาน ” พอผมพูดจบคุณหมอก็พยักหน้าพร้อมกับถือกระเป๋าเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวของตัวเองเดินเข้าห้องนอนผมไป แล้วรีบอาบน้ำทันที ส่วนผมก็เดินมายังโซนครัวก่อนที่จะไปค้นหาของสดในตู้เย็นออกมาทำอาหารให้คุณหมอทาน โชคดีที่ผมเองยังมีของสดเหลือ อย่างหมูสดบด กับผักสด และไข่อีก 2-3 ฟอง เพราะปกติผมเองตอนอยู่ที่เมืองนอกก็ทำอาหารทานเองอยู่แล้ว พอกลับมาที่ไทยก็เลยติดนิสัยชอบซื้อของสดติดตู้เย็นเอาไว้ พอมีเวลาว่างี้เีออกไปไหนก็มักจะทำอาหารทานเองอยู่ที่ห้องตลอด
ไม่นานผมก็ทำอาหารที่พอจะทำได้เสร็จ และคุณหมอเองที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องนอน แล้วเดินตรงมาหาผมที่โซนครัวทันที
“ หืม…. คุณทำอาหารเป็ด้วยหรอ ” คุณหมอเอ่ยถามขึ้น
" ปกติตอนอยู่ที่เมืองนอก ผมก็ทำทานเองนะ แต่พอกลับมาอยู่ที่ไทย บางทีก็ทำบ้าง ถ้าี้เีออกไปข้างนอก โชคดีที่ของสดผมยังเหลือในตู้เย็นเลยไม่ต้องออกไปซื้อ คุณหมอคงทานอาหารง่ายๆที่ผมทำได้นะ
“ ได้สิ่คุณ อาหารง่ายๆของคุณนี่ผมกินเป็ประจำเลยนะ ” คุณหมอว่าพรางมองไปมาที่อาหารที่ผมทำด้วยสายตาเป็ประกาย อาหารที่ผมทำมีแค่เพียง แกงจืดผักกาดขาวไส่หมูสับกับเต้าหู้ไข่ ไข่เจียวทอด แล้วก็ผัดผักที่เหลือทั้งหมดในตู้ของผม ท่าทางคุณหมอคงจะหิวน่าดู เ้าตัวรีบเดินไปหยิบจานมาตักข้าวให้กับตัวเอง และผมทันที แล้วรีบนั่งลงที่เก้าอี้
“ มาสิ่คุณ!….กินข้าวกันผมหิวแย่แล้วเนี่ย ” คุณหมอเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มแล้วมองหน้าผม ผมเองก็ยิ้มตอบพร้อมกับส่ายหัวแล้วรีบนั่งลงทันที คุณหมอจะขยันทำตัวน่ารักให้ผมใจเจ็บไปถึงไหนนะ
พวกเราสองคนนั่งกินข้าวกันเงียบๆ ผมเองก็มีตักอาหารใส่จานคุณหมอบ้าง ซึ่งเ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่รับอาหารของผมไปกินอย่างเอร็ดอร่อย จนผมอดที่จะยิ้มเอ็นดูไม่ได้ตลอดระยะเวลาที่เรานั่งกินข้าวกัน และไม่นานพวกเราสองคนก็ทานข้าวกันจนอิ่ม อาหารทุกอย่างหมดเกลี้ยงลงไปในพริบตา แกงจืดไม่เหลือแม้แต่น้ำสักหยด เพราะคุณหมอเองเล่นจับถ้วยขึ้นซดจนน้ำแกงจืดไม่เหลือเลยซักนิด
“ อ่าา… อิ่มจัง ” คุณหมอว่าออกมาหลังจากวางชามแกงจืดลง
“ หึ! กินเยอะขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ผมจะเลี้ยงคุณหมอไหวไหมนะ ” ผมเอ่ยขึ้นแซวคุณหมอออกไป
“ ใครบอกจะให้คุณเลี้ยงผมกัน ผมเลี้ยงตัวเองได้หรอกน่า ” คุณหมอหันมาบอกผมพร้อมกับทำหน้างอใส่ผม จนผมอดไม่ได้ที่ยื่นมือไปดึงแก้มคุณหมอเล่น
“ อ๊ะ! คุณ! ผมเจ็บนะ มาหยิกแก้มผมทำไมเนี่ย ” คุณหมอซัมเมอร์โวยวายขึ้นทันที
“ ก็ใครใช้ให้คุณมาทำตัวน่ารักน่าหมั่นไส้ใส่ผมแบบนี้ล่ะ หึ! คุณหมอรีบไปทำงานเถอะเดี๋ยวจะเข้านอนดึกเอา เดี๋ยวจานชามผมล้างเอง ” ผมเอ่ยบอกให้คุณหมอรีบไปทำงานทันที
“ แต่ผม… ” คุณหมอมีท่าทีจะไม่ยอม ผมเลยรีบเอ่ยตัดบทอออกไปทันที
“ ไม่มีแต่ครับ รีบไปทำงาน ” ผมพูดจบพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเก็บจานทั้งหมดไปไว้ที่เคาน์เตอร์ซิงค์ล้างจานทันที ก่อนที่จะจัดการล้างจานชามที่พวกเรากินกัน คุณหมอเองก็ยอมกลับไปนั่งที่โซฟากลางห้องเพื่อที่จะทำงานของตัวเอง
ผมใช้เวลาประมาน 10 นาทีได้ก็จัดการล้างจานและเก็บจานจนเสร็จ แล้วรีบเดินกลับมาหาคุณหมอซัมเมอร์ที่กำลังนั่งใช้ไอแพ็ดเปิดชาร์ตดูงานของตัวเอง ส่วนมืออีกข้างก็หยิบแผ่นฟิล์มเอ็กซ์เรย์ขึ้นมาดูไปด้วย ซึ่งเ้าตัวเองดูจะเคร่งเครียดและวิตกกังวลเป็อย่างมาก ผมสังเกตจากใบหน้าของคุณหมอที่ตอนนี้ขมวดคิ้วจนเป็ผมขึ้นมาแล้ว
“ คุณหมอ อย่าทำหน้าเครียดมากขนาดนั้นสิ่ ” ผมพูดขึ้นพร้อมกับเดินไปทางด้านหลังที่คุณหมอนั่งแล้วใช้มือบีบที่บ่าของคุณหมอทั้งสองข้างๆ แล้วค่อยๆนวดให้คุณหมอ
“ อื้อ… คะ คุณอย่ากวนผมสิ ผมทำงานอยู่นะ ”
“ ใครบอกว่าผมกวนคุณหมอ ผมแค่นวดให้คุณต่างหาก คุณเครียดมากไปแล้วนะรู้ตัวรึเปล่า " ผมเอ่ยบอกคุณหมอกลับไป
“ ผมก็เป็แบบนี้ของผมมาตลอด งานผมมันไม่เครียดก็ไม่ได้ไหมล่ะคุณ ชีวิตของคนทั้งคนนะ ”
“ ครับ… ผมเข้าใจ แต่คุณหมอก็ต้องพักบ้าง ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยสิ ไม่ใช่ปล่อยให้ตัวเองต้องมาเครียดแบบนี้ ” ผมเอ่ยตอบกลับไปอีกครั้ง
“ อื้อ… ผมจะเสร็จแล้ว คุณรีบไปอาบน้ำเถอะ ” คุณหมอเอ่ยบอกผมขึ้นมา
“ ก็ได้ครับ ฟอดด! ” ผมบอกกับคุณหมอ แล้วก้มหน้าลงไปหอมแก้มขาวของคุณหมอทันที คุณหมอสะดุ้งตัวด้วยความใ แล้วหันหน้าขึ้นมามองผม
“ นี่คุณ… อีกแล้วนะ ” คุณหมอเอ่ยว่าผมขึ้น พร้อมทำหน้าหงิกงอใส่ผม
“ หึหึ! แก้มหมอห๊อมหอม ผมให้กำลังใจคุณหมอนะ ” ผมบอกออกไปพร้อมกับยิ้มส่งให้คุณหมอด้วยท่าทีกวนๆ
“ ชิ! ไปไหนก็ไปเลยคุณน่ะ กวนผมอยู่นั่นแหละ ” คุณหมอว่าจบก็หันไปสนใจงานของตัวเองต่อ ผมเองก็ไม่ได้ไปยุ่งหรือไปกวนคุณหมออีก ก่อนที่จะผละตัวเดินเข้าห้องนอนมาเตรียมจัดการอาบน้ำตัวเองบ้าง
ผมใช้เวลาอาบน้ำอยู่เกือบๆ 20 นาทีได้ ผมก็เดินออกมาจากห้องน้ำตัวเองแล้วรีบทำการเช็ดตัวเช็ดผมแล้วแต่งตัว ตอนนี้บนเตียงของผมยังไม่มีร่างขาวของคุณหมอซัมเมอร์ขึ้นมานอน ผมเลยเดินออกจากห้องนอนออกมาดูคุณหมอ ซึ่งก็พบว่าตอนนี้คุณหมอซัมเมอร์นั่งหลับคอพับอยู่ที่โซฟาที่เ้าตัวนั่งทำงานอยู่ ดูเหมือนว่าคุณหมอจะพักสายตาหลังจากทำงานและเก็บของเข้าที่แล้วจนตัวเองเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น
“ เฮ้อ! ให้ได้แบบนี้สิ่ ” ผมรีบซ้อนตัวขึ้นหมอขึ้นอุ้มในท่าเ้าสาวก่อนที่จะพาคุณหมอเข้ามานอนในห้องบนเตียงของตัวผมเอง แล้วค่อยๆจัดแจงท่านอนคุณหมอให้เข้าที่และไม่ลืมที่จะห่มผ้าให้คุณหมอด้วย จากนั้นผมก็แทรกตัวเองเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับคุณหมอ พร้อมกับจับคุณหมอให้มาอยู่ในอ้อมกอดของผม คุณหมอเองเมื่อได้รับไออุ่นก็ขยับตัวเผลอเข้ามากอดตัวผมทันที ผมเองอดที่จะยิ้มไม่ได้ด้วยท่าทีที่น่ารักที่คุณหมอทำ
“ ตัวตัวน่ารักแบบนี้ ผมจะไปไหนรอดครับคุณหมอ จุ้บ ” ผมเอ่ยขึ้นเบาๆแล้วขยับใบหน้าของตัวเองไปจุ้บที่หน้าผากของคุณหมอ ก่อนที่จะกระชับอ้อมกอดของคุณหมอให้แน่นขึ้น แล้วก็เข้าสู่ห้วงนิทราตามคุณหมอไปติดๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น
07:28 น.
“ คุณหมอครับ… ตื่นได้แล้วครับ ” ผมเอ่ยกระซิบเบาๆที่ข้างหูของคุณหมอ
“ อื้อ… คุณเหนือ เช้าแล้วหรอ กี่โมงแล้วเนี่ย ” คุณหมอขยับตัวบิดี้เี พร้อมกับถามผมออกมา
“ หึ! จะเจ็ดโมงครึ่งแล้วครับ ” ผมเอ่ยบอกคุณหมอออกไป
“ หืม… หรอ งั้นผมต้องรีบไปอาบน้ำแล้ว อ๊ะ! ” คุณหมอลุกขึ้นนั่งก่อนที่ผมจะรีบขยับตัวเองเข้าไปจุ้บที่ปากของคุณหมอก่อน จนเ้าตัวใออกมา
“ จุ้บ… มอนิ่งคริสครับ ” ผมเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มออกไปให้คุณหมอ
“ คุณนี่มันขยันฉวยโอกาสผมจริงๆเลยนะ ”
“ ก็คุณหมอชอบทำตัวน่ารักใส่ผมก่อนนี่ ”
“ เดี๋ยวเถอะ! ผมไปทำน่ารักอะไรใส่คุณตอนไหน แล้วก็เลิกพูดแบบนี้สัดที ผมได้ตัวเล็กตัวน้อยขนาดนั้นสักหน่อย ผมเองก็สูงพอๆกับคุณเถอะ ” คุณหมอว่าออกมา
“ แต่ในสายตาผม คุณหมอตัวแค่นี๊เองนะ ” ผมว่าคุณพร้อมกับใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งทำเป็ท่าแสดงขนาดตัวน้อยๆของคุณหมอ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็ท่ามินิฮาร์ทที่คนทั่วไปชอบทำกันทันที
“ ชิ! คุณนี่นะ ผมไม่คุยกับคุณแล้ว จะไปอาบน้ำ ” ว่าจบคุณหมอก็ลงจากเตียงไปทันที แล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัวเพื่อที่จะอาบน้ำไปทำงานทันที คุณหมอใช้เวลาไม่นานก็ออกมาโดยที่เ้าตัวสวมเพียงแค่ผ้าขนหนูเช็ดตัวที่มัดอยู่ที่เอว กับผ้าขนหนูเช็ดผมที่กำลังเช็ดผมของตัวเอง ผมเองที่นั่งรอคุณหมออาบน้ำก็หันไปมองร่างขาวๆของคุณหมอทันที ต้องบอกเลยว่า เห้นคุณหมอไม่ค่อยมีเวลาแบบนี้ แต่หุ่นของคุณหมอก็ดูดีใช่เล่น ผมเองที่เคยได้ััร่างกายของคุณหมอมาก่อนแล้วครั้งนึง มันยังคงติดตาตรึงใจผมอยู่ไม่รู้คลายเลยจริงๆ
“ นี่คุณ! จะมองอะไรนักหนารีบไปอาบน้ำได้แล้วไม่ไปทำงานรึไง ” คุณหมอเอ่ยขึ้นบอกกับผม
“ หึ! ครับ ไปอาบแล้วครับ เดี๋ยวไปส่งคนแถวนี้ไม่ทันจะโดนโกรธอีก ” ผมพูดจบก็รีบลุกจากเตียงแล้วรีบไปหยิบผ้าเช็ดตัว แต่ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไปผมได้ทำการไปหอมแก้มขาวๆของคุณหมอก่อนอีกครั้ง แล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที คงไว้ได้ยินแต่เสียงของบ่นของคุณหมอที่บ่นตามหลังผมมาเท่านั้น หึหึ! น่ารักชะมัดเลย น่าแกล้งสุดๆด้วย คุณหมอซัมเมอร์ของผมเนี่ย
โรงพยาบาลที่คุณหมอซัมเมอร์ทำงาน
ผมขับรถมาส่งคุณหมอซัมเมอร์ที่โรงพยาบาลของเขา วึ่งตอนนี้เ้าตัวยังมีสีหน้าที่อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ไม่ใช่เพราะว่าผมมาส่งคุณหมอช้าหรอกครับ แต่เพราะเ้าตัวไม่พอใจที่ผมไม่ยอมให้เอาเสื้อผ้าของเ้าตัวกลับมาด้วย ทำให้คุณหมอซัมเมอร์หน้าหงิกหน้างออย่างที่เป็ตอนนี้นี่แหละครับ
“ ไม่เอาน่าคุณหมอ… เลิกงอนผมได้แล้ว ผมแค่ไม่อยากให้คุณหมอลำบากแบกไปแบกมาเท่านั้นเอง ” ผมเอ่ยขึ้นหลังจากที่จอดรถสนิทแล้ว
“ ชิ! คุณอย่ามาทำเป็พูดหน่อยเลยคุณเหนือ คิดว่าผมรู้ไม่ทันแผนคุณรึไง ” คุณหมอหันมาพูดด้วยสีหน้าเอาเื่ผม
“ ถ้าคุณรู้แล้ว คุณก็ทำตามที่ผมทำสิ เดี๋ยวเย็นนี้คุณหมอก็เก็บเสื้อผ้าไปอีกสัก 3-4 ชุด นะ ผมจะมารับคุณหมอกลับคอนโดผมเอง ”
“ นี่คุณ! ใครบอกว่าผมจะกลับไปนอนค้างที่คอนโดคุณอีกห้ะ! คุณมันเ้าเล่ห์นัก… คุณเหนือ! ” คุณหมอซัมเมอร์ยังคงโวยวายผมอยู่อย่างนั้น
“ ไม่เอาสิครับ! อย่าดื้อ รีบไปทำงานเถอะครับ เดี๋ยวจะสายเอานะ แล้วก็ที่ผมบอกคุณหมอไป ผมจะรีบมารับคุณหมอก่อนเวลาเลิกงานนะ เพราะเผื่อจะได้ช่วยคุณหมอไปเก็บของที่ห้องคุณหมอด้วย เอาตามนี้นะครับ! ” ผมเอ่ยบอกคุณหมอแล้วยิ้มส่งให้คุณหมอทันที
“ คุณนี่มันเอาแต่ใจที่สุด! คุณแสงเหนือ อ๊ะ! จุ๊ฟฟ ม๊วฟฟ ” คุณหมอซัมเมอร์ที่กำลังต่อว่าผมอยู่ ก็ถูกผมพุ่งเข้าไปจับใบหน้าแล้วประกบปากของผมกับเขา แล้วผมก็จูบแบบดูดดื่มกับคุณหมอทันที ซึ่งเ้าตัวพยายามขัดขืน แต่พอรู้ว่าสู้แรงผมไม่ได้ก็ได้แต่ปล่อยผมให้ผมจูบอยู่แบบนั้น ก่อนที่ผมจะผละตัวออกมา แล้วมองหน้าคุณหมอ ผมสบตากับคุณหมอ แล้วยิ้มส่งไปให้คุณหมอ ซึ่งตอนนี้คุณหมอเองก็เริ่มที่จะมีสีแดงๆที่แก้มขึ้นแล้ว คงจะเขินผมล่ะสิท่า หึๆ
“ ตั้งใจทำงานนะครับ คุณหมอซัมเมอร์ ”
“ คุณนี่มัน! … ชิ! คุณเองก็ตั้งใจทำงานด้วยล่ะ! ผมไปแล้ว! ” ว่าจบคุณหมอก็รีบเปิดประตูรถของผมแล้วรีบวิ่งเข้าตึกของโรงพยาบาลทันที
“ หึหึ! ผมจะทำให้คุณหมอใจอ่อน และมาเป็ของผมให้ได้… คอยดูนะคุณหมอซัมเมอร์ ” ผมพูดขึ้นคนเดียวในรถหลังจากที่คุณหมอซัมเมอร์วิ่งเข้าตึกไปและหายลับไปกับสายตาผมแล้ว
คุณหมอซัมเมอร์ที่ปกติเป็คนชอบทำหน้านิ่งๆ มาดดูสุขุมและไม่ค่อยจะยุ่งอะไรกับใคร แต่กลับทำให้คนรอบข้างที่ใกล้ชิดหรือได้พบเห็น ต่างหลงใหลในตัวของคุณหมอซัมเมอร์ได้โดยท่ี่ไม่รู้ตัว ซึ่งผมเองก็ยอมรับเลยว่า ผมเองก็เป็หนึ่งในคนที่หลงใหลคุณหมอซัมเมอร์เช่นกัน แต่สิ่งที่ทำให้ผมโชคดีกว่าคนเ่าั้คือการที่ผมเคยได้ััคุณหมอซัมเมอร์ในทุกซอกทุกมุมมาแล้ว แต่คนพวกนั้นต่างก็ทำได้แค่เพียงเฝ้ามอง พูดคุย ผมเองคงต้องขอบอกกับคนพวกนั้นด้วยนะครับว่า ผมนี่แหละคนที่จะได้เป็เ้าของคุณหมอตัวจริง หึหึ
ฝากกดไลค์ กดติดติดตามและคอมเม้นต์เพื่อเป็รกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ คุณหมอซัมเมอร์ของเราจะรู้ตัวไหมนะ ว่าตอนนี้จะถูกท่านประของเราจ้องจะง้าบอีกแล้ว เอาเป็ว่าช่วยกันเป็กำลังใจให้คุณหมอซัมเมอร์ของเราด้วยนะครับ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดน้าาา ><
3K
![[จบแล้ว] แม่สาวเข็มเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471472_78710577.webp)
