"ท่านพี่... ท่านอยู่ที่นี่เองข้าตามหาเสียทั่ว"
ร่างเล็กขององค์ชายน้อยแห่งอาณาจักรมาร น้องชายคนสุดท้องเอ่ยออกมาหลังจากตามหาผู้เป็พี่อยู่พักหนึ่งแล้ว
"เ้ามีอะไรรึเปล่า ถึงได้ตามหาข้า "
"ข้ามองไม่เห็นท่านพี่แถวนี้เลยตามหา คิดว่าจะไปเกี้ยวสาวงามของอาณาจักรแห่งนี้ กลับเผ่ามารสักสองสามคนเสียอีก"ร่างเล็กพูดหยอกล้อกับพี่ชายคนโต จึงโดนอีกฝ่ายดีดหน้าผากไปครั้งหนึ่ง
ผลัวะ!!
"โอ๊ยข้าเจ็บนะท่านพี่! ดีดลงมาได้"
"แก่แดดนักนะเรา"
"ท่านพี่แกล้งข้า!! จะฟ้องท่าพ่อคอยดู"ร่างเล็กหน้างอ ลูบหน้าผากตนเองป้อยๆ แต่พอพี่ชายโอ๋เข้าหน่อยก็เลยได้ใจ
"ข้าขอโทษ... ข้าไม่แกล้งเ้าแล้ว ไปหาอะไรกินทางโน้นดีกว่า"
พอได้ยินเื่ของกิน ก็ตาโตหายโกรธพี่ชายทันที รีบวิ่งนำหน้าไปพี่ชายได้แต่ยิ้มพร้อมส่ายหน้าไปมาอย่างเอ็นดู
พอไปเห็นอาหารมากมายอยู่ตรงหน้า ก็รีบตักทุกอย่างที่อยากกินเสียจนเต็มจาน คนเป็พี่จึงอดที่จะหยอกเย้าไม่ได้
"เ้าเด็กตะกละ คอยดูจะเป็หมูเข้าสักวัน" เขาแกล้งว่าร่างเล็ก
"ท่านพี่ว่าข้าอีกแล้ว ข้าจะฟะ"
"ฟ้องท่านพ่อ ข้าไม่กลัวหรอก ท่านพ่อน่าจะเห็นด้วยกับข้า แก้มนี้มากไปหรือเปล่านะ ฮ่า ๆ ๆ "ว่าพลางหัวเราะทิ้งท้ายก่อนจะรีบจากไป หลังจากทิ้งะเิลูกใหญ่ เอาไว้ให้ร่างเล็กได้โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ก็เป็เช่นนี้มาตลอด พี่ชายคนโตชอบแกล้งเขาให้โมโหได้ทุกวันจนติดเป็นิสัย ส่วนพี่ชายคนรองดูจะอ่อนโยนตามใจเขาเสมอ ร่างเล็กเลิกสนใจอาหารตรงหน้าไปเสียสิ้น นั่งทำหน้างออยู่คนเดียว จนมีเสียงหนึ่งทักขึ้นมาด้านหลัง
"ทำไมมานั่งทำหน้ายุ่งอยู่คนเดียว ใครทำให้เ้าไม่พอใจรึองค์ชายน้อย"ร่างเล็กหันมามองที่มาของเสียง ก็ได้เห็นบุรุษรูปงามคนหนึ่ง หน้าตาหล่อเหลาคมเข้ม ดูจากลักษณะการแต่งองค์ทรงเครื่องแล้ว น่าจะเป็คนมียศตำแหน่งสูงน่าดู
"ท่านเป็ใคร ข้าจำได้ว่าไม่เคยรู้จักท่านมาก่อน" ร่างเล็กถามออกไปด้วยความสงสัย
"ข้ามาจากเผ่าจิ้งจอกเงิน" ร่างสูงตอบออกไป
"ถ้าเช่นนั้น... ท่านคงเป็าาเผ่าจิ้งจอกเงินซินะ"
ร่างเล็กพอจะเดาอะไรๆ ได้บ้างแล้ว
"เก่งมาก เ้าเดาได้ถูกต้องแล้วล่ะองค์ชายน้อย"
ร่างสูงของาาเผ่าจิ้งจอกเงิน หรี่ตามองร่างบางตรงหน้าอย่าชื่นชม ร่างเล็กยังเยาว์วัยนัก หากแต่ความฉลาดเฉลียวไม่แพ้ผู้ใหญ่เลย คิดถูกแล้วที่เข้ามาทำความคุ้นเคยแบบนี้ เขาเห็นร่างเล็กั้แ่มาถึงที่นี่แล้ว และแอบตามมาเรื่อยๆ จนได้เห็นการทะเลาะแบบน่ารักๆ กับพี่ชาย พออยู่คนเดียวเลยได้โอกาสเข้ามาทักทายทำความรู้จัก
"ท่านรู้จักข้าด้วยรึ"
ร่างเล็กถามพลางมองสำรวจคนตรงหน้า เขาคิดว่าคนตัวใหญ่ อายุน่าจะใกล้เคียงพี่ชายคนโตของเขา แววตาที่มองอย่างสงสัยใคร่รู้ เรียกรอยยิ้มให้ร่างสูงได้ไม่น้อย
"ใครบ้างจะไม่รู้จักพวกเ้าสามคนพี่น้อง ที่เป็ถึงองค์ชายแห่งอาณาจักรมารกันบ้าง"
ร่างบางยังไม่ทันหายข้องใจ ก็ได้ยินเสียงหนึ่งเรียกตนเสียก่อน
"เ้าอยู่ที่นี่เองพี่ตามหาเสียทั่ว คิดว่าจะไปซุกซนที่ไหนเสียอีก ที่แท้ก็มาเล่นกับหมา" ปากบางเอ่ยพูดกับน้องชาย หากแต่สายตากลับจ้องมอง จิกกัด คนที่อยู่กับน้องชายตนอย่างเปิดเผย
"พี่รอง"
"ไปหาพี่ใหญ่กันเถิด พี่ใหญ่เรียกหาเ้าแล้ว ต้องขออภัยท่านด้วยที่เสียมารยาท ข้าคงต้องขอตัวน้องชายข้าแล้ว"
ร่างเล็กของพี่ชายคนรอง เอ่ยพร้อมกับมองบุรุษที่อยู่กับน้องชายเขา ด้วยแววตาไม่เป็มิตรและไม่ค่อยไว้ใจคนตรงหน้าสักเท่าไร ก่อนจะผสานมือเข้าด้วยกัน โค้งตัวลงเล็กน้อยให้อีกฝ่ายเพื่อมารยาท
"เชิญ" ร่างสูงของาาจิ้งจอก มองตามหลังคนทั้งคู่ด้วยสายตายากจะเดาออก
"ปากช่างกล้านักนะเ้า หึ หึ งามไม่แพ้ผู้เป็น้องเลยจริงๆ ปากกล้าดีนักข้าชอบ"สายตาเ้าเล่ห์มองทั้งคู่จนลับตา รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากเล็กน้อยอย่างพอใจ
"ไว้เจอกัน คงอีกไม่นานหรอก ช่างน่าสนใจเสียจริง สงสัยคราวนี้ข้าคงต้องหาโอกาสไปเยือนอาณาจักรมารเสียแล้ว"
"เ้าไปรู้จักเ้าหมานั่นได้อย่างไรกัน" พี่ชายถาม
"พี่รองรู้รึว่าเขาเป็ใคร"
"ใครบ้างจะไม่รู้จัก เ้าอย่าได้เข้าใกล้เขาอีกเป็อันขาด"
"ทำไมรึท่านพี่"
"ก็เ้านั่นมันเสือดีๆ นี่เอง ทั้งสตรี ทั้งบุรุษ หากเขาหมายตาแล้วล่ะก็ ไม่มีทางหนีพ้น พี่เป็ห่วงเ้า รับปากพี่ซิอย่าเข้าใกล้เขาเป็อันขาด"
ร่างสูงของพี่ชายหันมาคาดคั้นเอาคำตอบกับน้องชาย ร่างเล็กมองเห็นแววตาเป็ห่วง จึงรีบตอบรับ
"ได้ๆ ข้าจะพยายามหลีกเลี่ยง จะไม่เข้าใกล้เขาอีก"
"ดีมากน้องรัก" พี่ชายเอ่ยอย่างพอใจ
"ท่านพี่แล้วเราจะกลับอาณาจักรของเราเมื่อไร"
"คงจะอีกเจ็ดวันข้างหน้ากระมัง พักให้หายเหนื่อยเสียก่อนค่อยเดินทางกลับ"
"ดีๆ ข้าจะได้มีเวลาเที่ยวชมที่นี่ด้วย"
ร่างเล็กพูดออกมาด้วยรอยยิ้มซุกซน ตาสวยเป็ประกายอยากรู้อยากเห็นไปเสียหมด
"เที่ยวเล่นน่ะได้ แต่ต้องอยู่ในขอบเขต ห้ามเ้าซุกซนจนได้เื่อีกเชียว"
"ท่านพี่ ข้าโตแล้ว"
"โตแต่ตัวนะซิไม่ว่า"
" ท่านพี่... ข้าจะโกรธท่านแล้วนะ! "ร่างสูงของพี่ชายไม่รอช้า รีบหลบพายุจากน้องชาย ก่อนที่มันจะลงใส่หัวตน
ตอนนี้ได้เวลาทำพิธีเรียกสัตว์เทพของราชินีองค์ใหม่แล้ว โดยการใช้เืของคู่พันธะเพียงหยดเดียวเท่านั้น ผสมสุราแล้วดื่มเข้าไปเพื่อช่วยกระตุ้น เมื่อเืของอีกฝ่ายเข้ามาในร่างกายของตน มันจะช่วยกระตุ้นให้สัตว์เทพปรากฏตัวเมื่อถึงเวลาอันควร แต่ไม่ใช่ตอนนี้
ระหว่างทำพิธี หลิงซานนั่งหน้าซีดตัวสั่น มองมีดในมือพี่ชายที่ค่อยๆ กรีดฝ่ามือตน ก่อนที่หยดเืสีแดงค่อยๆ หยดลงไปในถ้วยใบเล็กเพียงหยดเดียว เพื่อผสมกับเหล้า เฟยหลงรีบใช้ผ้าขาวสะอาดปิดแผล เพื่อห้ามเืให้ราชินีของตนทันที
"เ้าเป็เช่นไรบ้างเย่วเอ๋อร์ เจ็บมากหรือไม่" เฟยหลงถามด้วยความเป็ห่วง
"ไม่หรอกแผลเล็กน้อยเท่านั้น" ร่างบางตอบพลางมองหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็สวามี ก็พบกับแววตาอ่อนโยนที่มองตนอย่างห่วงใย
"เสี่ยวไป๋ถึงคราวของเ้าแล้ว"อี้เฟยพูดกับราชินีตัวน้อยของตน พลางสังเกตเห็นอาการสั่นน้อยๆ ของร่างบาง
"เ้าเป็อะไรเสี่ยวไป๋" เขาถามขึ้นก่อนจะคว้าร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้
"ขะ-ข้ากลัวเื เห็นแล้วจะเป็ลม"ร่างเล็กตอบ ร่างสูงชะงักทันทีอดแปลกใจไม่ได้ ร่างเล็กตรงหน้าเขาไม่น่าจะกลัวเืมากมายขนาดนี้ เป็แบบนี้ั้แ่เมื่อไรกัน
"เล็กน้อยเท่านั้น แค่หยดเดียวเองเ้าอดทนหน่อยนะเสี่ยวไป๋" เขาปลอบ
"กะ-ก็ได้" หลิงซานตอบคนตรงหน้าทั้งๆ ที่ตัวยังสั่น มือบางเอื้อมไปรับมีดจากผู้าุโผู้ทำพิธี ทุกคนมองอย่างเอ็นดู ถึงแม้จะกลัวเพียงใดแต่ก็ยอมทำ มือบางกำมีดเอาไว้แน่น อาการสั่นยังไม่หายไปไหน ปลายมีดแหลมคมจ่อลงบนฝ่ามือบาง ดวงตาสวยคลอเคล้าไปด้วยหยาดน้ำใสเต็มดวงตา จ้องคมมีดที่มันปลาบ แวววาวสะท้อนออกมา เหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมออกมาเสียมเต็มใบหน้า จนบางส่วนไหลซึมออกมานอกเนื้อผ้า
อี้เฟยเห็นแล้วอดสงสารร่างเล็กไม่ได้ ตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้าศีรษะกดลงตรงแผ่นอกของตน ร่างเล็กใและไม่เข้าใจกับการกระทำของอีกฝ่าย จนรู้สึกถึงความเย็นะเื และตามมาด้วยความเจ็บแปลบที่บนฝ่ามือของตน
เลยหันกลับไปมอง ก็ได้เห็นว่าหยดเืบนฝ่ามือของตนค่อยๆ ไหลลงสู่ถ้วยใบเล็กที่รองรับเอาไว้ หลิงซานมองมีดที่อยู่ในมือของอี้เฟยที่เขากำลังวางมันลง และเอาผ้าขาวสะอาดมาปิดแผลห้ามเื ก่อนจะใส่ยาทำแผลให้จนเสร็จ
"ขอบคุณ" ปากบางเอ่ยออกมาเสียงเบาบาง หากแต่คนตรงหน้ากลับได้ยินชัดเจน
"ไม่เป็ไร ข้าเต็มใจ"เหล้าจอกเล็กๆ ที่ผสมเืของคู่ตนค่อยๆ ไหลผ่านลำคอของคู่ชะตา หลิงซานเบ้หน้าเล็กน้อยกับกลิ่นคาวเืที่ตนกินเข้าไป
" ยี้แหวะ!! คาวชะมัดขนาดผสมเหล้าแล้วนะ จะกลายเป็ผีดิบไหมวะเนี่ย"พอพิธีทุกอย่างจบลง ก็ถึงเวลาส่งตัวเ้าสาว อี้เฟยและเฟยหลงก้มลงช้อนตัวเ้าสาวของตน มุ่งหน้ากลับตำหนักที่ถูกตกแต่งเอาไว้เพื่อเป็ห้องหออย่างหรูหรา ของใช้ทุกชิ้นเป็สีแดงถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างสวยงาม เย่วซินและหลิงซานใที่ถูกอุ้มต่อหน้าคนมากมาย จึงทำได้แค่อยู่นิ่งๆ เพราะทุกคนจ้องมองอยู่ บิดาและมารดาของเ้าบ่าวต่างก็มาทำหน้าที่ ให้ขั้นตอนสุดท้ายลุล่วง นั่นก็คือส่งตัวคู่บ่าวสาวยังตำหนักใหญ่ของเฟยหลง ก่อนจะย้อนกลับไปตำหนักใหญ่อีกหลังของอี้เฟย
"เฟยหลง ข้ากับแม่ของเ้าอยู่ด้วยกันอย่างรักใคร่มาตลอด อยากให้เ้าสองคนเอาเป็แบบอย่าง แล้วชิวิตคู่ของเ้าสองคนจะราบรื่น ขอให้พวกเ้ามีความสุข ค่อยๆ เรียนรู้อย่าใจร้อนวู่วามจนเกินไป เชื่อใจกันให้มาก พ่อบอกเ้าได้แค่นี้ แล้วเ้าอย่าได้ละเลยเื่สำคัญเสียล่ะ"
"ข้าจะทำให้สำเร็จ"และก็เป็เช่นเดียวกับคู่ของบุตรชายอีกคน จบแล้วก็เหลือแต่คู่บ่าวสาว
"เย่วเอ๋อเ้านั่งรอข้าที่นี่ก่อน ข้าจะออกไปในงานเลี้ยง ประเดี๋ยวจะรีบกลับมาดื่มเหล้ามงคลกับเ้า"
ร่างบางไม่พูดอะไร เพียงแต่พยักหน้ารับแค่นี้ก็เรียกรอยยิ้มให้ร่างสูงได้แล้ว
ทางฝั่งหลิงซานก็เช่นกัน
"รอข้าสักครู่ แล้วข้าจะรีบกลับมาดื่มเหล้ามงคลกับเ้านะเสี่ยวไป๋"
"ไปเลย ท่านไม่ต้องห่วงข้า "
(ไปแล้วไม่ต้องกลับมาได้ยิ่งดี)
ร่างสูงไปแล้วหลิงซานเลยล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเอาห่อยาห่อเล็กๆ ออกมาดู พลางนึกถึงคำพูดพี่ชายของตน
"ยาที่ทำให้อ่อนกำลังอย่างนั้นหรือ หึ หึ ดีล่ะ ไอ้งูลามกอยากล่อกูมากใช่ไหม คอยดูใครจะเป็ฝ่ายโดน พ่อจะเล่นให้หนักจนลุกไม่ขึ้นเลยคอยดู"
ใบหน้างามยิ้มออกมาอย่างเ้าเล่ห์ ในเมื่อหลีกไม่ได้ เขาก็พร้อมดับเครื่องชน ให้มันเห็นดีกันไปเลย คิดได้เช่นนั้นก็แกะห่อยาออก เห็นยาที่อยู่ข้างในเป็ผงสีขาวละเอียด ร่างเล็กค่อยๆ เทลงไปในเหล้ามงคลที่เตรียมเอาไว้ให้ทั้งคู่ หาอะไรที่พอจะใช้แทนช้อนได้คนผสมอย่างรวดเร็วสายตานั่งจับจ้องจดจำไว้อย่างแม่นยำว่าจอกไหนของตนเอง
ในงานเลี้ยง
"ยินดีกับพวกท่านด้วยจริงๆ องค์าาทั้งสองข้าขอดื่มให้พวกท่าน"
"ข้าทั้งสองยินดี และขอบคุณพวกท่านทุกคนที่มาร่วมงานครั้งนี้"
เฟยหลงและอี้เฟยกล่าวขอบคุณทุกคนที่มาร่วมพิธีในครั้งนี้ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุขมากมาย โดยไม่รู้เลยว่าราชินีของตนแผนสูงเพียงใด
ทางด้านเย่วซิน
"ไม่มี!! หะ-หาย หายไปไหน? คราวนี้จะทำยังไงดี"ร่างบางกำลังหาของสำคัญอย่างใจเสีย เพราะตอนนี้ยาที่ตนเตรียมเอาไว้มันหายไป เขาซ่อนมันเอาไว้ในอกเสื้อของตน เมื่อไม่นานมานี้มันยังมีอยู่เลยนี่
แต่ตอนนี้มันหายไปแล้วเขาจะทำอย่างไร ใบหน้างามซีดเผือด เหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า สีหน้าแสดงอาการหวั่นวิตกออกมาอย่างชัดเจน หากไม่มียาห่อนั้น คืนนี้เขาคงไม่รอดพ้น เงื้อมมือของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็สวามีไปได้อย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าเขาจะยอมรับอีกฝ่ายแล้วก็เถิด แต่ตอนนี้เขายังไม่พร้อมที่จะให้อีกฝ่ายแนบชิดในคืนร่วมหอเฉกเช่นคู่อื่นๆ คงเหลือเพียงวิธีเดียวเท่านั้น ที่จะช่วยเขาให้รอดพ้นคืนนี้ไปได้
"ข้าไม่มีทางเลือก ช่างมันเถิด ร่างกายค่อยฟื้นฟูเอาวันหลังก็แล้วกัน"
เย่วซินไม่รอช้า รีบทำตามความคิดเพื่อหาทางรอดทันที ร่างบางเริ่มร่ายเวทพรางกาย ซึ่งเป็วิชาลับอีกวิชาที่เขาร่ำเรียนมาจากเผ่าหงส์ไฟ วิชานี้สามารถพรางกายจากอันตรายได้เป็อย่างดี หากร่ายเวทย์นี้ขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็สายตามนุษย์หรืออะไรก็ตาม ไม่สามารถมองเห็นหรือทำอันตรายผู้ใช้ได้ แต่หากมีข้อดีก็ย่อมมีข้อเสีย คนที่ใช้เวทย์พรางกายจะค่อยๆ หมดแรง และอาจจะทำให้ได้รับาเ็เอาได้ หากผู้ที่ใช้มันไม่แข็งแกร่งพอ และหากควบคุมไม่ได้ มันจะดูดพลังในตัวผู้ใช้ ยิ่งใช้นานก็ยิ่งหมดแรงหมดกำลัง ถึงขั้นาเ็ภายในให้ต้องฟื้นฟูกันอีกนาน กว่าที่ร่างกายจะกลับมาแข็งแรงดังเดิม หากร่างกายทนไม่ได้พลังเวทย์ก็จะสลายไปเอง เพราะเหตุนี้มันจึงเป็วิชาลับที่ผู้นำเผ่าปกปิดเอาไว้
แม้ว่าจะไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่ถ้าควบคุมมันไม่ได้จะทำให้ร่างกายบอบช้ำพอควร ที่เย่วซินได้ฝึกฝนร่ำเรียนมา ก็เพราะเขาจะขึ้นเป็หัวหน้าเผ่าหงส์ไฟคนต่อไป เขาคิดว่าเขาสามารถควบคุมมันได้
ร่างกายที่แสนงดงามภายใต้ชุดวิวาห์สีแดงเข้ม ก็ค่อยๆ หายไปจนมองไม่เห็น เหลือเพียงความว่างเปล่าอยู่ในเรือนหอแทนที่ร่างบางของเ้าสาวั
ห้องหอของอี้เฟย
ตอนนี้หลิงซานนั่งรออี้เฟยอย่างกระสับกระส่าย ตาสวยเอาแต่จ้องมองจอกสุรามงคล สลับกับบานประตู รอว่าเมื่อไหร่ร่างสูงจะมาเสียที เขากลัวแผนจะแตกเหลือเกิน อยากให้ร่างสูงดื่มสุรามงคลจอกนี้ให้สิ้นเื่สิ้นราว เขาจะได้เบาใจลงบ้าง
"เ้าบ้าทำไมมาช้าจังวะ รีบๆ มาสิโว้ยไอ้คนโรคจิต! "
"เ้าชื่นชมข้าอยู่รึช่างดียิ่งนัก มาใกล้ๆ ข้าสิ ข้าจะให้รางวัลแก่เ้า ราชินีของข้า"ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาทันได้ยินร่างเล็กก่นด่าเขาอยู่ ก็เลยคิดว่าร่างเล็กชื่นชมเขาอย่างที่คนตรงหน้าเคยทำมาก่อน ก็ยินดียิ่งนักอยากจะให้รางวัลเหลือเกินกับความน่ารัก (อาการชักจะหนักขึ้นทุกวัน)
"ทะ-ท่านมาแล้วหรือนั่งก่อนๆ เหล้ามงคลยังไม่ได้ดื่มเลย ถ้าอย่างนั้นเรามาดื่มเหล้ามงคลกันก่อนดีหรือไม่"ร่างเล็กพาร่างสูงมานั่งที่เก้าอี้ บนโต๊ะตัวนี้ตั้งเหล้ามงคลอยู่ เขาพยายามชักนำร่างสูงให้คล้อยตาม
"อ่า... จริงด้วย ถ้าเช่นนั้น... เรามาดื่มเหล้ามงคลกันก่อน"
"ดี ๆ ๆ มาข้าจะยกให้ท่านก่อน"หลิงซานยกจอกสุราที่ตนเตรียมเอาไว้ส่งให้ ร่างสูงยื่นมือออกไปรับมาถือเอาไว้ รู้สึกแปลกใจกับท่าทีแปลกไปของร่างเล็ก แต่ก็สลัดความคิดออกไป เมื่อร่างเล็กยกจอกเหล้าขึ้นมาแล้วดื่มมันเข้าไปร่างสูงเลยดื่มตาม สายตาหวานมองอย่างลุ้นระทึก จนคนตรงหน้ากลืนน้ำในจอกลงลำคอไป หลิงซานจึงยิ้มออกมาอย่างสมใจ
(หึ หึ หึ เสร็จกู) อี้เฟยมองรอยยิ้มของคนตรงหน้า รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ ชอบกล กับรอยยิ้มของคนตัวเล็ก ก่อนจะจูงมือให้มานั่งบนเตียงข้างกัน มือหนาเอื้อมออกไปด้านหน้าก่อนจะค่อยๆ เปิดผ้าคลุมหน้าของหลิงซานออก
เผยให้เห็นใบหน้างาม ที่เห็นผ่านผ้าคลุมหน้าว่างามแล้ว แต่ยังเทียบไม่ได้กับตอนนี้ ใบหน้างามหวานใสมันน่าหลงใหลไม่รู้ลืม
ร่างเล็กตรงหน้าส่งยิ้มหวานหยดมาให้ เล่นเอาคนตัวโตไปไม่เป็หน้าตาและใบหูแดงก่ำ อย่างข่มอารมณ์หลากหลาย ที่มันกำลังพลุกพล่านอยู่ในกายเขาตอนนี้
"เ้าช่างงามนัก"
"ท่านชมข้าเกินไปแล้ว" เอ่ยด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงมีจริต แต่ลับหลัง (งามกับผีนะสิ สัส ชมยังกับกรูเป็ผู้หญิง)ร่างเล็กค่อนขอดในใจ ก่อนที่จะร้องออกมาด้วยความใ ที่อยู่ดีๆ อี้เฟยก็จับเขากดลงบนที่นอนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขึ้นคร่อมร่างเล็กเอาไว้ภายใต้ร่างตน
"เฮ้ย!! ท่านจะทำอะไรปล่อยข้านะ"
หลิงซานถามออกมาด้วยอาการหวาดหวั่น เอาแต่ร้องขอให้ยาที่ร่างสูงกินเข้าไปเกิดผลเร็วๆ ก่อนที่ตัวเองจะหมดทางรอด
"มาถึงตอนนี้แล้ว หากเ้าไม่ยอม ข้าคงต้องบังคับ"
ร่างสูงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวานตรงหน้า อย่างอ้อนวอนแกมบังคับ แต่ก็ได้รับสายตาต่อต้านจากคนใต้ร่างกลับมา
"เ้าจะต้องให้ข้าบังคับเ้าให้ได้ใช่หรือไม่เสี่ยวไป๋ เ้าจะไม่ยอมกันจริงๆ ใช่ไหม" ร่างสูงพูดเอาแต่ใจ จนความอดทนของร่างเล็กขาดผึงลงทันที
"ยอมบ้านพ่องมึงสิ กูเป็ผู้ชายโว้ยลืมไปหรือไงไอ้สมองเสื่อม ไม่ยอม!! ยังไงก็ไม่ยอมเด็ดขาด ปล่อยกูนะไอ้โรคจิตไอ้วิตถาร! "
พูดจบก็ง้างหมัดต่อยเบ้าตาคนตรงหน้าเสียโครมใหญ่ เล่นเอาอี้เฟยถึงกับหงายหลังเสียจังหวะ ทำให้ร่างเล็กประเคนส้นเท้าใส่หน้าท้องอย่างจัง แรงส่งมากพอที่จะทำให้ร่างใหญ่กระเด็นตกเตียง
ลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไม่เป็ท่า เพราะความจุกเสียดที่หน้าท้องจนหน้าเขียว ทำให้เขาลุกไม่ขึ้น ร่างเล็กได้โอกาส จึงรีบะโลงจากเตียงตรงไปยังประตูทันที
แต่ก็ช้ากว่าร่างใหญ่ที่กระโจนคว้าร่างเล็กเอาไว้ได้ทัน ก่อนจะเหวี่ยงไปที่เตียงนอนอย่างไม่ออมมือด้วยโทสะ
แรงเหวี่ยงทำให้ร่างเล็กกระเด็นไปกระแทกเข้ากับผนังห้อง เสียงดังโครมคราม จนเหล่านางกำนัลพากันหน้าแดงก่ำมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าข้างในห้องนี้เกิดอะไรขึ้น พลางคิดในใจว่าทำไมถึงรุนแรงกันนัก ทุกคนเลยถอยออกมาจากตำหนักเพราะไม่กล้าอยู่ต่อ ร่างเล็กทั้งจุกทั้งเจ็บไปหมดทั้งตัว เพระแรงเหวี่ยงของอีกฝ่ายไม่ได้ยั้งมือเลยสักนิด ร่างสูงไม่สนใจความเ็ปบนร่างกายของตน ที่ร่างเล็กเล่นงานเขาเมื่อครู่แม้แต่น้อย
เบ้าตาคมที่ถูกซัดลงมาเต็มแรง มันเริ่มจะปูดบวมขึ้นมาเล็กน้อย วันพรุ่งนี้ใครเห็นคงจะสงสัยกันบ้างล่ะ ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนร่วมหอ จ้าวชีวิตของพวกเขาจึงได้มีสภาพเช่นนี้
"เ้านี่มันหาเื่เจ็บตัวจนได้ เจ็บตรงไหนขอข้าดูหน่อย" อี้เฟยพูดขึ้นด้วยความเป็ห่วง หากแต่โดนร่างเล็กปฏิเสธ
"ไม่ต้องมายุ่งกับข้า ไปให้พ้น!! "
หลิงซานะโใส่หน้าอีกฝ่าย ไม่ยอมให้ร่างสูงเข้าใกล้ ร่างบางถอยหนีไปจนชิดขอบเตียง การกระทำของคนตรงหน้าได้ฉุดดึงเอาอารมณ์ฉุนเฉียวของร่างสูง ให้พุ่งสูงขึ้นอีกเป็เท่าตัว
"ได้ ในเมื่อพูดกันไม่รู้เื่ ก็ไม่ต้องพูดมันแล้ว! "
อี้เฟยพูดจบก็คลานขึ้นเตียงนอน ต้อนร่างเล็กให้จนมุม มือหนาคว้าไหล่บางกดลงบนที่นอนอีกครั้ง ใบหน้าคมก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างบ้าคลั่ง มือหนาเอื้อมไปปลดผ้าที่ผูกเอวของร่างเล็กเอาไว้ ให้ออกไปพ้นทางเขา
"ปล่อยนะไอ้บ้า ปล่อยกูโว้ยโอ้วิปริต ผู้ชายมึงก็จะเอานะไอ้เหี้ย! "ตอนนี้หลิงซานฟิวขาดแล้วจริงๆ ปากสวยเลยพ่นแต่สัตว์เลื้อยคลานออกมาใส่อีกคนไม่ยั้ง
"ปากร้ายนักนะเ้า ถึงข้าจะฟังไม่รู้ความ แต่ก็คิดว่ามันหาใช่ถ้อยคำดีๆ เป็แน่"
"เออ กูด่ามึง ไอ้สัส"ร่างใหญ่ไม่สนใจคำที่ร่างเล็กพ่นใส่เขาอีกแล้ว เพราะอย่างไรเขาก็ฟังไม่เข้าใจอยู่ดี
"ไม่เอาโว้ย... ป๊าช่วยซานด้วยซานไม่อยากมีผัวไม่เอา! ไอ้บ้านี่มันจะข่มขืนซาน ป๊า... "ร่างเล็กแหกปากร้องเรียกบิดาอย่างหมดหนทาง ร่างสูงก็หาได้สนใจ มุ่งหน้าทำสิ่งที่ตนอยากทำต่อไป
"กูบอกว่าไม่เอา มึงไม่เข้าใจภาษาคนหรือไงไอ้งูโรคจิต ปล่อยกูซิวะ อ๊ะ ไอ้บ้า! "มือหนาทั้งบีบทั้งนวดคลึงไปทั่ว ไม่สนใจคำด่าทอของคนใต้ร่าง แม้ว่ามีเสื้อผ้าติดกายร่างเล็ก แต่มันไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเขา หากแต่แล้วจู่ๆ ร่างแกร่งก็หยุดเอาดื้อๆ ก่อนจะทรุดตัวที่คร่อมร่างเล็กลง
หลิงซานเห็นแบบนี้ก็ยิ้มออกทันที ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อที่เกาะพราวเต็มใบหน้า ก่อนจะผลักร่างใหญ่ที่คร่อมร่างตนเอาไว้ให้ลงไปนอนข้างๆ
"เฮ้อ... ยาของท่านพี่กว่าจะออกฤทธิ์ได้ ก็เล่นเอาข้าเกือบจะแย่ แต่ไม่เป็ไร... คราวนี้ก็ถึงทีข้าบ้างละ"
"เ้าทำอะไรกับข้า เสี่ยวไป๋! "ร่างสูงถามออกมา จ้องมองร่างเล็กด้วยความโกรธเคือง สายตาราวจะกินเืกินเนื้ออีกฝ่ายให้เหลือแต่กระดูก
"ไม่มีอะไรมากหรอก มันก็แค่ยาที่ทำให้คนเก่งอย่างท่าน อ่อนกำลังลงก็แค่นั้นเอง มันไม่ทำให้ท่านตายได้หรอก คราวนี้เรามาเล่นอะไรสนุกๆ กันดีกว่า"ร่างเล็กพูดขึ้น
อี้เฟยมองแววตาซุกซนอย่างไม่ไว้ใจ ชักจะร้อนๆ หนาวๆ เสียแล้ว ไอ้ยาบ้านี้มันบั่นทอนกำลังเขามากจริงๆ แม้แต่ขยับกาย ยังหนักไปหมด ไม่มีกำลังเอาเสียเลย เขากำลังคิดหาทางเอาตัวรอดจากเ้ามารตัวน้อย
อยู่ดีๆ เ้ามารตัวน้อยก็เริ่มจะอยู่ไม่สุข มือเล็กซุกซนไปเรื่อยโดยการเริ่มจะเปลื้องผ้าเขาออก แต่ก็ยังลังเลอยู่ไม่กล้าถอดเสียทีเดียว ร่างสูงชักจะไม่สนุกเสียแล้วสิ
"เ้าคิดจะทำอะไร"
"ท่านอยากได้ตัวข้านักใช่หรือไม่... ข้าจะทำให้ท่านสมใจ"
"หมายความเช่นไร"
"ไม่เห็นจะเข้าใจยาก... ท่านไม่น่าโง่เลย"
"นี่เ้า!! ร่างเล็กยักไหล่ไม่สนใจอารมณ์โกรธของคนตรงหน้า
"ใจเย็นๆ น่า ข้าก็จะบอกอยู่นี่ไง ท่าน้าตัวข้า้าให้ข้ารองรับท่านน่ะเหรอ ได้... แต่ท่านต่างหากที่ต้องเป็ฝ่ายรองรับข้า คราวนี้ท่านก็จะได้รู้ว่านรกน่ะมันมีจริง"
"เ้าจะทำเช่นนั้นไม่ได้! ” เขาท้วงออกมา สายตาคมที่มองร่างเล็ก มันดุดันแค้นเคืองคนตรงหน้าเสียมากมาย
"ข้าไม่สน!"ร่างเล็กพูดจบก็พลิกกายขึ้นคร่อมร่างใหญ่เอาไว้ พลางคิดในใจ (เอาวะ เป็ไงเป็กัน เสียบเขาดีกว่าโดนเขาเสียบ ละ-แล้วต้องทำไงต่อวะเนี่ย ถอดผ้าก่อนสิ ใช่ๆ ต้องถอดเสื้อผ้าก่อน)
มือเล็กค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของร่างสูงออกมาทีล่ะชิ้นๆ อย่างใจเย็น อี้เฟยใไม่น้อยกับการกระทำของคนตรงหน้า
"เ้ากล้ามากเสี่ยวไป๋ที่กล้าวางยาข้า ข้าจะให้โอกาสเ้าอีกครั้ง หยุดการกระทำของเ้าซะ! "ใบหน้าคมตอนนี้ เริ่มจะมีเหงื่อไหลซึมออกมาเต็มไปหมด หากเขาต้องเสียท่าให้กับคนตรงหน้าจริงๆ ละก็ คงได้มุดดินหนีก็คราวนี้
เลยพยายามที่จะเกลี้ยกล่อมให้ล้มเลิกความคิด ที่ร่างเล็กจะกระทำกับตนเสียตอนนี้ หากแต่ร่างเล็กก็…
"ไม่! ไม่มีทาง หุบปากของท่านซะ! "หลิงซานมองผ้าชิ้นสุดท้าย ที่ยังเหลือติดตัวร่างสูงด้วยความสั่นเทา เหงื่อที่ปาดทิ้งไปเมื่อสักครู่ มันผุดขึ้นมาใหม่มากยิ่งกว่าเดิมเป็เท่าตัว เพราะร่างเล็กกำลังรู้สึกประหม่าและกดดัน อย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เขาลังเลที่จะถอดมันออก หากถอดมันออกคงได้เห็นัตัวน้อยของอี้เฟยเป็แน่ สุดท้ายแล้วก็ต้องถอดอยู่ดี ัตัวน้อยของอี้เฟยที่หลิงซานคิด ผงาดออกมาจากที่ซ่อนทันที แต่มันกลับไม่น้อยอย่างที่ร่างเล็กคิดไว้เลย ร่างเล็กถึงกับนิ่งไปต่อไม่ถูก
"เหี้ย!! ยะ-ใหญ่กว่าของกูอีก"ร่างเล็กตาโต จ้องมองเ้าัั์ของอี้เฟยอย่างตื่นตะลึง พลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้างามเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีดสลับกันไปมาอย่างนั้น จนอี้เฟยหัวเราะออกมา
"หึ หึ หึ เป็อย่างไรล่ะเ้ากลัวรึ" ตอบออกไปพร้อมสีหน้ากวนประสาทร่างเล็ก
"กลัวอะไรทำไมข้าต้องกลัวด้วย ในเมื่อข้าไม่ได้เป็คนรับมัน ท่านต่างหากที่จะต้องกลัวข้า"
"ระวังตัวเ้าไว้ให้ดี ข้าฟื้นกำลังขึ้นมาได้เมื่อไร เราจะได้เห็นดีกัน ข้ารับรองว่า ข้าจะทำให้เ้าลุกจากเตียงไม่ขึ้นเลยจำคำข้าไว้"
ร่างบางชักจะใจเสียขึ้นมาเสียแล้ว แต่ก็ยังคงปากดีไม่เลิก
"ก่อนที่ข้าจะลุกไม่ขึ้น ท่านลองก่อนเป็ไง"
"หึ หึ หึ เ้านั่นแหละลองก่อน" พูดจบร่างหนาก็พลิกตัวกลับขึ้นคร่อมคนตัวเล็กไว้อีกครั้ง ร่างเล็กใจนตาเหลือกโพลง เห็นท่าจะไม่ดีเสียแล้ว
"ท่านทำไมฟื้นตัวเร็วแบบนี้ ไหนท่านพี่บอกว่ามันอยู่ได้จนถึงรุ่งเช้า"
"ที่แท้ก็เป็แผนของพี่สะใภ้นี่เอง เ้ารู้เอาไว้เถิดว่าพี่ชายเ้า ก็ไม่อาจหนีรอดไปได้หรอก คนธรรมดายานี้อาจจะใช้ได้ผล แต่เ้าลืมไปแล้วรึ ว่าข้าไม่ใช่คนธรรมดา ยาแค่นี้มันจะทำอะไรข้าได้ ข้าก็แค่ขับมันออกมาก็เท่านั้นเอง"
(ชิบหายแล้วไง)หลิงซานคิดว่าถึงจะฟื้นตัวเร็ว แต่กำลังไม่น่าจะมีเต็มร้อย คิดได้เช่นนี้ก็ใช้เวลาที่อี้เฟยเผลอ ถีบอีกฝ่ายกระเด็นตกเตียงอีกครั้ง พร้อมกระโจนลงจากเตียงทันที คราวนี้อี้เฟยไม่ได้ลุกขึ้นในทันที เพราะกำลังยังมาไม่เต็มร้อย แต่เพียงไม่นานร่างเล็กที่ดูแข็งแรงดีก็ทรุดฮวบลง อี้เฟยรีบเข้าไปรับเอาไว้ก่อนที่จะกระแทกพื้นให้เจ็บตัวไปอีก
"ข้าเป็อะไรไป ทำไมมันไม่มีแรงแบบนี้"หลิงซานใจนหน้าซีด ไม่เข้าใจกับอาการของตนที่หมดแรงเสียดื้อๆ แถมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ พิกล
"ท่านทำอะไรกับข้า! "หันไปถามร่างสูงตรงหน้าอย่างเอาเื่ พยายามมองสูงเข้าไว้ ก็ร่างกายของอีกคนเปลือยเปล่า เพราะถูกเขาจับลอกคราบ
"ข้าไม่ได้ทำอะไรเ้าเสียหน่อย คงจะเป็เพราะเืของข้าที่เ้ากินเข้าไป มันคงกำลังกระตุ้นสัญลักษณ์ที่บนไหล่ของเ้าให้ออกมา สัตว์เทพในตัวของเ้าคงอยากปรากฏตัวเต็มทีแล้ว"
"กระตุ้น อะไรกันทำไมข้าอึก" ร่างบางพูดขึ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ
"เ้ามีอาการครั่นเนื้อครั่นตัว ร่างกายเกิดกำหนัดใช่หรือไม่"ร่างสูงถามแต่ร่างเล็กไม่ตอบ เพราะมันจริงอย่างที่คนตรงหน้าพูดทั้งหมด ร่างเล็กค่อยๆ หมดแรงลงเรื่อยๆ แต่อาการกำหนัดกระหายอยากกลับเพิ่มขึ้นเป็เท่าตัว
"ทำไมเป็แบบนี้ไปได้ ข้าไม่ไหวแล้วมันทรมานเหลือเกิน"
"คงได้เวลาเรียกสัญลักษณ์ให้เสร็จสมบูรณ์แล้ว"
"สัญลักษณ์ที่ท่านว่า มันเหมือนตอนที่ท่านพี่ เอ่อคือ... เอ่อ"
"ใช่เหมือนตอนที่ท่านพี่กับพี่สะใภ้จุมพิตกัน แต่ตอนนั้นมันยังไม่สมบูรณ์"
"แล้วยังไงถึงจะเรียกว่าสมบูรณ์"
"เมื่อสองกายรวมเป็หนึ่งเดียว เมื่อนั้นแหละเรียกว่าสมบูรณ์ แล้วสัตว์เทพจะปรากฏ"
"ข้าไม่เข้าใจอยู่ดี"
"เดี๋ยวเ้าจะเข้าใจเอง เด็กดื้อถึงเวลารับโทษแล้ว"
"เดี๋ยว ท่านจะทำอะไร ปล่อยข้านะ มะ-ไม่ ๆ ๆ ๆ "
"มาเถิด ทุกคนคงเฝ้ารอดูสัตว์เทพของเ้าแล้ว"ร่างสูงอุ้มร่างบางตรงไปยังเตียงนอนค่อยๆ วางลงอย่างถนอม พอแผ่นหลังััที่นอน ร่างเล็กของหลิงซานก็ถอยร่นไปจนชิดฝาผนัง สายตาหวานจ้องมองร่างสูงอย่างตื่นตระหนก เหมือนกวางตัวน้อยที่กำลังจะถูกเสือร้ายขย้ำ หากแต่อี้เฟยไม่ใช่เสือและเขาก็ไม่ใช่กวาง...
"ไม่! มันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย อย่าเข้ามาใกล้ข้านะไอ้งูโรคจิต นี่มันเื่บ้าอะไรกันวะเนี่ย! "
479
