นางซุนชักสีหน้าใส่ลูกสะใภ้คนที่สาม ก่อนรับโก่วเอ๋อร์ไปอุ้ม แล้วจงใจกล่าววาจาเหน็บแนม “ไม่ต้องสนใจแม่เ้า แม่เ้าเป็ผู้หญิงสิ้นเปลือง!”
เหอจิ่วเหนียงเพียงยิ้มโดยไม่พูดอะไร
คนอื่นต่างขำขัน เพราะรู้สึกนิสัยใจคอของนางซุนดี นางหยูกล่าว “ท่าทางของน้องสะใภ้สามเมื่อครู่ข้าคิดว่าจะรับสองพี่น้องนั่นไว้จริง ๆ ซะแล้ว ใแทบแย่!”
นางฉินพยักหน้าหงึกหงัก “นั่นสิ!”
“เหอะ หากนางกล้ารับไว้จริง ข้านี่แหละจะไล่นางออกไปเอง ช่างสร้างเื่เก่งนัก!”
นางซุนทำเสียงฮึดฮัด ก่อนพาเด็ก ๆ ไปทำกิจส่วนตัว
เหอจิ่วเหนียงหัวเราะเล็กน้อย จากนั้นเอ่ย “ข้าจะจูงม้าออกไปเดินเล่น หาหญ้าให้มันกินสักประเดี๋ยวนะเ้าคะ”
ั้แ่ครอบครัวลู่มีม้า เหอจิ่วเหนียงก็รับหน้าที่เป็คนจูงม้าออกไปผ่อนคลาย ดังนั้นจึงไม่มีใครทักท้วงอะไร
.
ที่นี่เป็เส้นทางผ่านูเา เต็มไปด้วยหินและดิน แม้ม้าจะหากินเองได้แต่เหอจิ่วเหนียงก็มักจะหาสถานที่ลับตาคนแอบเอาอาหารม้าออกมาจากห้วงมิติให้พวกมันกิน กินเสร็จนางก็เอาน้ำสะอาดให้พวกมันดื่มอีกตัวละถัง ่เวลามื้ออาหารของพวกมันเปรมปรีดิ์ยิ่งกว่ามนุษย์เสียอีก
“แม้แต่มนุษย์ก็ยังมีความสุขได้ไม่เท่าม้า เฮ้อ∼”
เหอจิ่วเหนียงทอดถอนใจ ก่อนจะยกมือนวดศีรษะและไหล่ให้ผ่อนคลาย
ั้แ่ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่จนถึงวันนี้นางยังไม่ได้อาบน้ำเลย ก่อนหน้านี้เ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้อาบน้ำเช่นกัน หากนับรวมแล้วน่าจะถึงหนึ่งเดือนได้กระมัง ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดนางถึงรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนัก
หญิงสาวคิดว่าตนเป็คนค่อนข้างรักสะอาดคนหนึ่ง ในทุกวันนางจะหาโอกาสตอนที่ทุกคนไม่สังเกตออกมาล้างหน้าล้างตา ส่วนคนอื่นไม่ต้องพูดถึง กลิ่นตัวโชยมาแต่ไกล
…หากที่นี่มีบ่อน้ำก็คงดี
หญิงสาวครุ่นคิดกับตัวเอง
ทันใดนั้นพื้นดินที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลก็เกิดการยุบตัวเป็บ่อขนาดใหญ่โดยไร้ซึ่งสุ้มเสียง จากนั้นก็ค่อย ๆ มีน้ำผุดออกมาจากก้นบึ้ง
ดวงตาของเหอจิ่วเหนียงเบิกกว้างด้วยความใ
ห้วงมิติมีความสามารถเช่นนี้ด้วยหรือ!
นางรีบเดินเข้าไปดู พบว่าหลุมขนาดมหึมาตรงหน้าคือบ่อน้ำจริง ๆ! ที่สำคัญที่สุดคือ บ่อน้ำแห่งนี้ดูแล้วให้ความรู้สึกเหมือนไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นเลย หากแต่ราวกับว่ามันเป็ส่วนหนึ่งของูเาแห่งนี้มานานหลายล้านปีแล้ว
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวสตรีปราดเปรื่อง …หากให้ห้วงมิติช่วยเนรมิตผักป่าขึ้นตามริมบ่อจะได้หรือไม่นะ?
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น ผักกาดน้ำก็งอกออกมารอบบ่อทันตาเห็น!
ผืนดินแห้งแล้งสีน้ำตาลในรัศมีขนาดกว้างรอบบ่อน้ำพลันกลายเป็สีเขียวชอุ่ม เป็ภาพที่พลอยทำให้รู้สึกว่าความหวังถูกเติมเต็มอีกครั้ง
“ขอบคุณมาก! ขอบคุณมาก!”
เหอจิ่วเหนียงแทบกลั้นเสียงกรีดร้องเอาไว้ไม่ไหว รีบนำกริชออกมาตัดผักใส่ถุงใบใหญ่อย่างขันแข็ง จากนั้นก็วิ่งปราดไปบอกทุกคน
“ท่านแม่! ข้าเจอบ่อน้ำเล็ก ๆ อยู่ทางด้านโน้น มีน้ำเต็มบ่อเลย! น้ำสะอาดมาก สามารถใช้ดื่มได้ แถมริมบ่อยังมีผักป่าอีกด้วยเ้าค่ะ!”
วาจาตื่นเต้นของสตรีมากฝีมือทำให้ทุกคนตะลึงพรึงเพริด และสิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นก็คือความดีใจอย่างถึงขีดสุด โดยปกติแล้วแหล่งน้ำมักจะพบได้ในหุบเขาลึก แต่สถานที่ที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่หุบเขาลึก เป็เพียงเส้นทางตัดผ่านูเา และคาดว่าที่บ่อน้ำยังอยู่ยงมาจนถึงบัดนี้ได้คงเป็เพราะมันอยู่ในที่ลับตาคน และเหอจิ่วเหนียงที่จูงม้าเดินเล่นไปเจอเข้าพอดี
“นี่มันผักกาดน้ำจริง ๆ ด้วย!”
ดวงตาของนางซุนทอประกาย เด็ดผักกาดน้ำขึ้นมาดูอย่างละเอียด ทันใดนั้นน้ำตาแห่งความปีติก็หลั่งออกมาอย่างไม่อาจห้าม “นะ นี่มัน…นานแค่ไหนแล้วที่ข้าไม่ได้เห็นผักป่าต้นอวบใหญ่แบบนี้! ฮือ ๆ ๆ เ้าดูสิ งามยิ่งนัก! หากพืชผลของพวกเราโตงามได้อย่างนี้ก็คงดี พวกเราคงไม่ต้องระหกระเหินหนีตายกันแบบนี้! ฮือ ๆ ๆ…”
คนอื่นต่างเข้ามามุงดู เมื่อได้ยินวาจาของนางซุนก็หวนนึกถึงสิ่งที่ตนประสบพบเจอตลอด่ที่ผ่านมา แต่ละคนน้ำตาพานคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว
เหอจิ่วเหนียงไม่คิดเลยว่าเพียงแค่ผักกาดน้ำจะสามารถดึงอารมณ์ของทุกคนได้หลากหลายขนาดนี้ นางจึงรีบเปลี่ยนเื่ “ไปกันเถอะ พวกเราเอาถังไปใส่น้ำอาบกันดีกว่า เกือบเดือนแล้วที่ไม่ได้อาบน้ำ ตัวเหม็นไปหมดแล้ว!”
“อาบน้ำอะไรของเ้า?”
ได้ยินดังนั้นนางซุนก็ปาดน้ำตาแรง ๆ หยุดร้องไห้ทันที “เ้าเป็คนบอกเองไม่ใช่หรือว่ารอบบ่อมีผักป่าเต็มไปหมด ทุกคนรีบเก็บผักกันก่อนเถอะ กินอิ่มแล้วค่อยว่ากัน!”
“ท่านแม่พูดถูก เื่กินสำคัญที่สุด!”
ลู่จิ้งซวนพยักหน้าเห็นด้วย และให้นางหยูกับนางฉินตั้งเตาเตรียมทำอาหารอยู่ที่นี่ ส่วนสมาชิกคนอื่น ๆ ในครอบครัวไปช่วยกันเก็บผักป่า
ครอบครัวอื่นก็ให้ตัวแทนหนึ่งคนอยู่ทำอาหาร ส่วนคนที่เหลือก็ไปตักน้ำ เก็บผักป่าเช่นกัน
จะว่าไปก็นานมากแล้วที่ผู้อพยพอย่างพวกเขาไม่ได้กินผักใบเขียวต้นใหญ่เช่นนี้ ในสถานการณ์ความเป็ความตายได้กินอิ่มท้องก็นับว่าดีมากแล้ว แต่ตอนนี้โชคหล่นทับเจอผักสดใหม่ที่สามารถนำไปปรุงอาหารได้ ทุกคนจึงตื้นตันใจอย่างมาก
หลังจากแห้งแล้งมานานจู่ ๆ ก็ได้เจอบ่อน้ำ อีกทั้งยังมีผักป่าเขียวขจีขึ้นอยู่รอบบ่อเต็มไปหมด แววตาของทุกคนทอประกายเต็มตื้น ต่างคนต่างตั้งใจทำงานของตนเองอย่างมุมานะ
แม้พวกเขาจะมีน้ำดื่มที่ได้มาจากรังโจรแต่ก็ไม่มีใครกล้าดื่มเยอะ โดยปกติแล้วเพียงแค่จิบเพื่อพอให้ริมฝีปากไม่แห้งเท่านั้น ทว่าตอนนี้กลับสามารถดื่มจนพุงกางได้ ไม่เพียงเท่านั้นยังสามารถใช้ชำระร่างกายได้อีกด้วย!
รอยยิ้มและเสียงหัวเราะดังขึ้นรอบบ่อ
หลังจากดื่มน้ำจนชื่นใจทุกคนก็เริ่มเก็บผักป่า ลู่จิ้งซวนยังคงประหลาดใจไม่หาย “นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะมีบ่อน้ำอยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่าน้ำผุดออกมาได้อย่างไร รอบ ๆ นี้ก็ไม่มีแหล่งต้นน้ำ น้ำในบ่อนอกจากจะไม่แห้งเหือด ยังทำให้ดินโดยรอบชุ่มชื้นจนหล่อเลี้ยงผักเหล่านี้ได้!”
“นั่นน่ะสิ อัศจรรย์ยิ่งนัก!”
ใบหน้าของแต่ละคนประดับรอยยิ้มแห่งความสุข พวกเขารู้สึกว่าความหวังที่จะไปถึงอันโจวอย่างปลอดภัยแจ่มชัดขึ้นอีกขั้น
เหอจิ่วเหนียงนั่งยอง ๆ เก็บผักกับนางซุน “ท่านแม่ เดี๋ยวให้พี่สะใภ้ใหญ่ต้มผักนี่เป็น้ำแกงนะเ้าคะ มีประโยชน์ต่อร่างกาย”
นางซุนคว่ำปากและหันมองคนข้างกาย “เอาไปต้มเป็น้ำแกงก็ขมน่ะสิ ขม ๆ แบบนั้นจะมีประโยชน์อะไร?”
“ท่านแม่ ข้าเคยได้ยินมาว่าผักกาดน้ำนำมาใช้เป็ยาได้ โดยเฉพาะในสภาพอากาศแบบนี้ ดื่มเข้าไปจะช่วยป้องกันการเกิดลมแดด อีกอย่างมันต้องต้มจนสุกถึงจะกินได้ ไม่ว่าอย่างไรท่านก็ต้องดื่มนะเ้าคะ!”
หากเป็เมื่อก่อน นางซุนไม่มีทางเชื่อสะใภ้คนนี้เป็แน่ แต่หลังจากที่ได้ใช้ชีวิตใกล้ชิดกันมาหลายวัน ลึก ๆ ในใจของหญิงชราก็เชื่อใจหญิงสาวไปโดยไม่รู้ตัว แม้จะรู้สึกว่าบางสิ่งที่นางบอกไม่ถูกต้องแต่ก็ยังรับปาก
คนจำนวนเกือบสามสิบคนช่วยกันเก็บผักป่า ไม่นานพืชสีเขียวรอบบ่อน้ำก็ถูกเก็บจนเกลี้ยง เหอจิ่วเหนียงย้ำเื่ดื่มน้ำแกงอีกครั้ง ให้ทุกคนต้มแล้วดื่มน้ำใบผักกาดน้ำลงไป
แน่นอนว่าทุกคนทำตามที่นางบอก อย่างไรเสียเหอจิ่วเหนียงก็เป็คนที่ช่วยชีวิตพวกเขาออกมาจากความตาย
เด็ก ๆ ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วยู่ ถึงจะเด็กแต่พวกเขาก็รู้ว่าน้ำแกงที่ต้มมาจากผักกาดน้ำรสชาติแย่เพียงใด แต่ไม่มีใครกล้าขัดขืนอาสะใภ้สามผู้เก่งกาจ จึงทำได้เพียงกลั้นใจดื่มลงไป
.
หลังจากเสร็จสิ้นมื้ออาหาร นางซุนลุกขึ้นยืน “เอาละ ทุกคนคงไม่ได้อาบน้ำล้างหน้าล้างตากันมาหลายวันแล้ว นานทีจะมีแอ่งน้ำเช่นนี้ ให้บรรดาแม่ ๆ อาบน้ำให้เด็ก ๆ ก่อน จากนั้นให้ผู้หญิงได้อาบ แล้วผู้ชายก็อาบทีหลัง”
การจัดระเบียบเช่นนี้สมเหตุสมผล ในขณะที่ผู้หญิงอาบ ให้ผู้ชายเป็คนเฝ้ารอบ ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงผู้มีเจตนาร้าย
แต่อันที่จริงเส้นทางนี้นอกจากกลุ่มของพวกเขาก็ยังไม่พบคนกลุ่มอื่นเลย
ด้วยสภาพอากาศร้อนจัด ระหว่างที่ทุกคนกินข้าวกันแดดก็ส่องลงมาแผดเผาน้ำในบ่อจนอุ่นหมดแล้ว เด็ก ๆ ที่ผิวบอบบางจึงรู้สึกได้
เหอจิ่วเหนียงถอดเสื้อผ้าโก่วเอ๋อร์จนตัวเปลือย มือข้างหนึ่งจับตัวเขา มืออีกข้างใช้โคลนถูตัวให้เขาเพื่อเพิ่มความเย็น
แม้โก่วเอ๋อร์จะเดินยังไม่คล่องจึงไม่ค่อยได้ออกแรงแต่ก็เสียเหงื่อเช่นกัน ร่างกายสกปรกมอมแมมมาก เมื่อมารดาจำเป็อาบน้ำให้เสร็จ เนื้อตัวของเด็กน้อยก็กลับมาขาวสะอาดอีกครั้ง
ส่วนนางหยูและนางฉินก็ช่วยกันอาบน้ำให้ลูก ๆ ของตนเอง
ครอบครัวของบุตรชายคนโตตระกูลลู่มีบุตรสามคน บุตรคนโตก็คือ เหลยจื่อ คนรองเป็บุตรสาวชื่อ ถิงยาโถว ส่วนคนสุดท้องก็เป็บุตรสาวเช่นกัน ทุกคนมักเรียกนางว่า ซานยาโถว โตกว่าโก่วเอ๋อร์เพียงครึ่งปี
ส่วนครอบครัวบุตรชายคนรองมีบุตรสองคน บุตรคนโตคือ โยวยาโถว คนสุดท้องเป็บุตรชาย ชื่อเจี๋ยเอ๋อร์ เพิ่งจะอายุห้าขวบ
ร่างกายของเด็กทั้งสองแข็งแรงกว่าโก่วเอ๋อร์มาก เดินทางไกลกับผู้ใหญ่ได้ั้แ่อายุยังน้อย หากเดินเหนื่อยแล้วผู้ใหญ่ถึงจะอุ้ม ไม่เหมือนโก่วเอ๋อร์ที่เหอจิ่วเหนียงต้องแบกไว้บนหลังตลอดทาง
.
.
.
426
