การเกิดใหม่ตามตำนานที่อ่านมาคนที่ตายไปแล้วต้องลืมอดีต ที่ผ่านมาของตัวเองเหรินลู่หลินก็เคยเชื่อแบบนั้นจนกระทั้งนางเกิดใหม่เมื่อสี่หมื่นปีก่อนจนกระทั้งฝึกตนในฐานะเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่เทพเซียนปีศาจล้วนแต่ดูถูกจนบรรลุกลายเป็เซียนขั้นาเมื่อสามหมื่นปียังไม่ทันจะฝึกขั้นต่อไปเพ่อบรรลุขึ้นสูงสุดอย่างขั้นเทวะก็เกิดาาขึ้นนางที่ไม่อยากเข้าไปยุ่งเพราะานั้นไม่เกี่ยวอะไรกับ
เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ถูกปรามาสว่าเป็เผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอที่สุดเพราะผู้ที่บรรลุจนเป็เซียนของเผ่าพันธุ์มนุษย์นั้นน้อยนิดจนสามารถนับได้ด้วยสองมืออีกทั้งยังมีการทิ้งระยะเวลาในการบรรลุนั้นนานมากกว่าจะมีคนบรรลุสักคนเวลามีาก็ต้องขอความช่วยเหลือจนเผ่าพันธุ์อื่นๆเอือม
ระอาแต่ในยุคของเหรินลู่หลินกับมีเผ่ามนุษย์แบบเธอที่บรรลุขั้นเป็เซียนมีชีวิตเป็นิรันดร์มากถึงห้าคนในคราวเดียวสร้างความฮือฮาให้กับทั้งสามโลกอีกทั้งหนึ่งในนั้นดันเป็ผู้กุมหัวใจของประมุขเทพาที่เกิดขึ้นมาพร้อมกับฟ้าดินแล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมประมุขแดนมาราก็
ดันชอบพอนางเซียนผู้นั้นไปอีกทำเอาเกิดาครั้งใหญ่ขึ้นจนนำไปสู่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
เหรินลู่หลินที่พึ่งบรรลุเป็เซียนเองก็ออกมาปกป้องเขตแดนของเผ่าพันธุ์มนุษย์แต่ก็ไม่ใช่เทพเซียนทั้งหมดที่บรรลุแล้วจะลงมาช่วยเผ่าพันธุ์ของตนเองนางเซียนที่เป็ตัวจุดชนวนเองก็เช่นกันเพราะนางเจ็บช้ำจากเผ่าพันธุ์ของตนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์บ้านเกิดที่เกิดจากตัวนางจึงไม่เป็ที่สนใจทำตนประหนึ่งลอยอยู่เหนือปัญหาทุกอย่างจนกระทั้งเผ่าพันธุ์อื่นๆที่อยู่รอบข้างทนไม่ไหวเื่ร้อนไปทั้งสามภพไม่มีผู้ใดที่อยู่กันอย่างมีความสุขประมุขเทพและมารเห็นว่านางเซียนที่เป็ดวงใจของตนนั้นไม่สนใจแม้แต่เผ่าพันธุ์ของตนเองในขณะที่เทพเซียนหรือกระทั้งปีศาจและเผ่าพันธุ์อื่นๆต่าง้าปกป้องเผ่าพันธุ์นี้ประมุขเทพจึงสละชีวิตของตนแยกเขตแดนของเผ่าพันธุ์เทพปีศาจและมารออกจากเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่น่าสงสารสร้างความเศร้าโศกเสียใจให้กับนางเซียนผู้นั้นจนนางกลายเป็นางมารและแต่งงานไปอยู่ในแดนมารรอวันที่เขตแดนเปิดอีกครั้งเพื่อทำลายเผ่าพันธุ์ของตนเองให้สิ้นซาก
เหรินลู่หลินและเทพเซียนคนอื่นๆไม่เคยทราบว่านางเซียนคนนั้นกลายเป็มารเพราะพวกนางติดอยู่ในเขตแดนของเผ่าพันธุ์มนุษย์บางคนอยู่อย่างสันโดษบางคนตั้งตนเปิดสำนักเซียนบางคนดับขันธ์ตนเองเพื่อจากเส้นทางของผู้ฝึกตนและเพื่อเกิดใหม่กลายเป็เพียงมนุษย์ธรรมดาเพราะการแยกเขตแดนและเผ่าพันธุ์ทำให้ปราณเซียนที่เดิมอุดมสมบูรณ์ภายในเขตแดนของมนุษย์นั้นลดลงเป็อย่างมากการก้าวข้ามไปยังขอบเขตอื่นนั้นยากเป็อย่างอีกทั้งการเป็เซียนนั้นอาจไม่ใช่ตัวตนที่สูงทรงที่สุดแต่กลับเป็เพียงจุดเริ่มต้นของความเป็อันมตะเช่นกันหากไม่ถูกฆ่าหรือดับขันไปเองก็ไม่มีทางที่จะตายจากโลกนี้ไปได้และการอยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่อาจก้าวหน้าไปได้มากกว่านี้รวมทั้งคนที่สูญเสียคนรักหรือมิตรสหายไปแน่นอนอยู่แล้วที่ต้องมีคนที่ไม่อาจก้าวข้ามผ่านมันไปได้
นางเองก็อยู่มาเนิ่นนานนับแต่เกิดจนบรรลุขั้นพลังมาจนถึงปัจจุบันนางเองก็เป็ยายแก่สำหรับใครหลายๆคนนางสูญเสียสหายคนรู้จักไปตามกาลเวลาที่พัดผ่านจนตอนนี้นางเดินทางกลับมาอาศัยยังถิ่นที่อยู่เดิมที่เธอเคยอยู่ที่เธอเกิดขึ้นมาสถานที่ตอนหญิงสาวเกิดมีนามว่าหุบเขาเก้าเมฆาที่อยู่ของชนเผ่าเก้าเมฆามนุษย์ที่เกิดมาเพื่อประดิษฐ์ค่ายกลชนเผ่าเก้าเมฆาเกิดมาพร้อมกระดูกเซียนที่สามารถกลายเป็เซียนได้ตลอดเวลาแต่กลับมีเพียงไม่ถึงหยิบมือที่สามารถทำได้และที่นี่ก็เป็ที่แรกที่เกิดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ใครๆก็อยากได้กระดูกเซียนแต่กำเนิดนางทำใจอยู่นานกว่าที่จะกลับมาตั้งถิ่นฐานที่นี่ได้อีกครั้งในตอนนั้นมีเพียงนางและผู้าุโและเด็กเล็กเท่านั้นที่รอดชีวิตมาได้นางมองดูผู้คนในเผ่าค่อยๆสลายหายไปจนกระทั้งเมื่อสิบปีที่แล้วที่นางย้ายกลับมาตั้งถิ่นฐานยังบ้านเกิดอีกครั้งเพราะผู้สืบทอดเชื้อสายของชนเผ่าคนสุดท้ายเดินทางมาสั่งเสียกับนางด้วยตนเอง
คนๆนั้นเป็ผู้าุโสูงสุดของสำนักเซียนลู่หยุนร์ที่ดับขันธ์ไปเมื่อสิบปีก่อนสายเืสุดท้ายที่เหลืออยู่ของชนเผ่าเก้าเมฆาของของนางจะให้นางมองอย่างเดียวโดยไม่ทำอะไรเลยย่อมไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างแน่นอนนางจึงกลับ
มายังถิ่นเก้าที่ตอนนี้เปลี่ยนไปนางอาศัยเปิดร้านขายของชำในเมืองไท่ตงจี้จงที่เป็ที่ตั้งของสำนักเซียนลู่หยุนร์ที่ตั้งของร้านตั้งอยู่ติดกับทางขึ้นเขาไปยังสำนักเซียนและทางด้านหลังร้านของนางเองก็อยู่ติดกับหุบเขาลู่หยุนร์ที่เดิมเป็ที่ตั้งของเผ่าเก้าเมฆาในสมัยาการมีอยู่ของนางมีเพียงผู้าุโสูงสุดของสำนักและเ้าสำนักคนปัจจุบันเท่านั้นที่รับรู้
เหรินลู่หลินมองไปยังสำนักเซียนที่กำลังเปิดรับสมัครศิษย์อย่างถอดถอนหายใจนางคิดถึงอดีตอีกแล้ววันนี้ท่าจะลางไม่ดีไม่เปิดร้านแล้ว ก็แล้วกันหญิงสาวปิดประตูร้านโดยมีสายตาไม่เข้าใจของศิษย์ในสำนักเซียนมองตามอย่างไม่เข้าใจ
ทำไมวันนี้เถ้าแก้เนี้ยะไม่เปิดร้านเสียแล้วเล่าร้านนี้เป็ร้านที่ศิษย์นอกศิษย์ในสำนักและสำนักอื่นชอบมาซื้อของจำพวกยันต์ค่ายกลของวิเศษต่างๆที่ราคาไม่แพงหากเป็ศิษย์หญิงหรือชาวบ้านก็จะชอบมาซื้อผ้าทอทั้งที่ทอจากไหมพิเศษและไหมธรรมดาเอาร้านนี้ขายทุกอย่างยันของเล่นเด็กของเด็กมนุษย์ธรรมดาทำให้ร้านนี้ทุกครั้งที่เปิดร้านนั้นขายดิบขายดีเป็อย่างมากข้อเสียข้อเดียวของร้านนี้ก็คือเ้าของร้านเอาแน่เอานอนไม่ได้เห็นกันอยู่แท้ๆว่าอากาศดีกลับปิดร้านเสียแล้วแต่ในวันที่เกิดพายุเ้าของร้านกับเปิดร้านเสียอย่างนั้นเวลาเกิดร้านอย่างปกติจึงเป็อะไรที่หายากอย่างยิ่งผู้ฝึกตนหลายคนไม่ใช่ไม่เคยคิดที่จะเข้ายึดร้านนี้เพราะไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็แค่มนุษย์ธรรมดาที่รับของวิเศษมาขายต่อก็เท่านั้นแต่ไม่ว่าใครคิดที่จะตุกติกกับร้านนี้ก็จะต้องมีอันให้ล้มหายตายจากอีกทั้งยังโดนเ้าสำนักและผู้าุโสูงสุดของสำนักเซียนลู่หยุนร์ลงโทษอย่างรุนแรงจนไม่มีใครกล้าที่จะมายุ่งกับร้านนี้อีก
แต่แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกผู้คนที่วางมือแต่เหรินลู่หลินคือใครกันหากพวกเขาทะเล่อทะล่าเข้ามาหาเื่นางก็คงต้องทิ้งชีวิตไว้ใต้ฝ่าเท้าของนางเท่านั้นเองที่เ้าสำนักและผู้าุโสูงสุดทำนั้นก็เป็เพียงการช่วยชีวิตคนพวกนั้นก็เท่านั้นเอง
“ชีวิตเซียนของข้าสบายเสียไม่มี”ลู่หลินกางพัดพัดลมเย็นใส่ตัวพลางโยกเก้าอี้โยกอย่างสบายอารมณ์เมื่อครู่นางคิดถึงเื่เก่าๆมากเกินไปหน่อยก็เลยอารมณ์ไม่ดีปิดร้านก่อนกำหนด แต่ตอนนี้นางอารมณ์ดีแล้วก็เลยมานอนเล่นหลังร้านเสียเลย
287
