ตอนที่ 16 วัดศรีสิน
“นิค พร้อมรึยัง 3 ทุ่มแล้วนะ” เอ็กซ์ที่เห็นว่า 3 ทุ่มตรงแล้วจะเอ่ยถามกับนิคที่นั่งอยู่ข้างเขา
“อืม พร้อมแล้ว” นิคเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นและเดินตามเอ็กซ์ไปยังห้องที่เตรียมไว้ทำพิธี
เมื่อเริ่มพิธีเอ็กซ์ก็เริ่มท่องคาถา เป็ภาษาที่นิคไม่เข้าใจเริ่มออกมาจากปากของเอ็กซ์ทีละคำสองคำ ไม่นานก็ปรากฏกลุ่มควันเทาๆ ลอยมาจากทางหน้าบ้านเข้ามาใกล้พวกเขาเรื่อยๆ จนมันมาหยุดอยู่หน้าพวกเขา
กลุ่มควันสีเทาหยุดอยู่กับที่ก่อนที่มันจะรวมตัวกันก่อรูปร่างคล้ายคลึงกับมนุษย์กลุ่มควันนั้นค่อยๆ เปลี่ยนรูปลักษณ์ของตนเอง กายเนื้อของมันเริ่มปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ ิัของมันเริ่มงอกตามมาด้วยนิ้วมือ นิ้วเท้า แขนขา ลำตัว สบง จีวร จนกลายเป็รูปร่างของิญญาพระหัวขาดอย่างเต็มตัว แต่มันกลับแตกต่างจากคราวที่แล้วที่นิคได้เจอ เขาแทบจะไม่รู้สึกกลัวอะไรมันอีกแล้ว แรงอาฆาตของมันที่มีต่อเขาเองก็เบาลงจนแทบไม่มีแล้วเช่นกัน
“หลวงพี่ครับ้าอะไร ทำไมถึงมาจองเวรจองกรรมกับชายคนนี้กัน?” เอ็กซ์เปิดคำถามแรกกับิญญาพระหัวขาดตนนั้น ทั้งที่มือยังพนมมือขึ้นแนบกลางอก
“ชาติก่อนมันเคยฆ่าอาตมา ตัดหัวของอาตมาไปแล้วยังขโมยเศียรพระไปอีก ในทีแรกอาตมาจะปล่อยวางกับเื่นี้แล้วหากมันเอาหัวของอาตมากลับมาคืนแต่มันกลับเอาหัวของอาตมาไปโดยไม่สำนึกในบาปบุญคุณโทษ แล้วจะให้กูทำยังไง!!”
ิญญาพระหัวขาดแผดเสียงดังพร้อมชี้มาทางนิคด้วยความโกรธ
“งั้นเอาแบบนี้มั้ยหลวงพี่ เดี๋ยวพวกผมจะไปตามหาหัวของหลวงพี่มาให้ พร้อมกับเศียรพระที่หายไปมาคืนให้ หลวงพี่จะได้ไปสู่สุคติด้วย”
ผีตนนั้นเงียบอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตอบกลับ
“ไปที่วัดศรีสินซะ กูให้เวลาพวกมึง 1 วัน ถ้ายังหาเศียรพระกับหัวกูมาไม่ได้ กูเอามึงตายแน่!!”
ไม่นานหลังจากที่ผีตนนั้นเอ่ยจบ ก็สลายกลายเป็ควันก่อนจะลอยออกจากบ้านหายไปอย่างรวดเร็ว
“เอ็กซ์! นี่ชาติก่อนกูเป็โจรเหรอ แถมกูยังเคยฆ่าพระด้วย?!” นิคถามเอ็กซ์ด้วยความตื่นตระหนก
“ก็น่าจะใช่ แต่อดีตยังไงมันก็เป็อดีตไปแล้ว เพราะงั้นตอนนี้เราต้องหาวัดศรีสินให้เจอแล้วไปเอาเศียรพระกับหัวของหลวงพี่เขากลับมาก่อน”
หลังจากนั้นวันรุ่งขึ้นพวกเขาทั้งสองก็ค้นหาวัดตามที่ผีพระหัวขาดบอกมา จนไปเจอใน google ตามคำบรรยายใน google เขียนไว้ว่าวัดศรีสินนั้นเป็วัดเก่าแก่อยู่มาร้อยกว่าปี และเพิ่งถูกทิ้งร้างไปเมื่อประมาณ 30 ปีก่อน ปัจจุบันยังไม่มีแผนจะสร้างบูรณะขึ้นมาใหม่ จึงถูกปล่อยทิ้งร้างไว้อย่างนั้นมาตลอดหลายสิบปี
“ดูสิ ห่างจากนี้ไปไม่กี่กิโลเอง เรารีบไปกันเถอะ”
เมื่อพวกเขาทั้งสองเจอที่อยู่วัดแล้วจึงตัดสินใจไปที่วัดศรีสินทันที วัดศรีสินตั้งอยู่บนหุบเขาไม่มีถนนสำหรับรถวิ่งผ่าน มีเพียงถนนคนเดินเพียงเท่านั้น เอ็กซ์และนิคจำต้องเดินขึ้นไป้าเขาด้วยตัวเอง ซึ่งตัววัดอยู่สูงจากตีนเขาไปประมาณ 500 เมตร ซึ่งเป็ระยะทางที่ไกลพอสมควรที่ต้องเดินเท้า
พวกเขาขับรถกระบะโตโยต้ามาถึงตีนเขาด้านหน้าถนนที่จะขึ้นไปถึงวัดศรีสิน พวกเขาจอดรถไว้และตัดสินใจเดินขึ้นไปกัน
“มาเถอะ ไปกัน”
“อ่า”
ทั้งสองออกแรงค่อยๆ เดินกันไป แต่ในระหว่างนั้นเอ็กซ์ก็ดันเอ่ยขึ้นมาซะก่อน เหมือนกับว่าเขาััถึงสิ่งชั่วร้ายได้
“นิคเอาพระที่เคยให้มามั้ย?”
“หื้ม? เอามานะนี่ไง” นิคโชว์พระที่ห้อยอยู่ที่คอ
“ดี ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีิญญาสัมภเวสีอยู่เยอะแยะไปหมด อยู่ข้างๆ ผมไว้นะ”
ทั้งสองเดินขึ้นไปเรื่อยๆ แต่แล้วกับมีเงาบางอย่างพุ่งออกมาจากแนวต้นไม้ด้านข้า เอ็กซ์รีบหยิบข้าวสารเสกที่พกมาด้วยปาใส่เงานั้นจนมันสลายหายไป
“วิ่ง!” เอ็กซ์ะโสั่งให้นิครีบวิ่ง ถึงแม้ชายหนุ่มจะยังคงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่แต่เขาก็ทำตามที่เอ็กซ์สั่งในทันที ทั้งคู่จึงออกตัววิ่งพร้อมกัน เพื่อไปให้ถึงวัดโดยเร็ว
เงาจำนวนหลายสิบตนลอยมาหาพวกเขากันอย่างไม่ขาดสาย พวกมันลอยเข้ามาด้วยความเร็วที่น่าสะพรึง เอ็กซ์จึงท่องบนสวดและปาข้าวสารเสกไปเรื่อยๆ ใส่พวกมัน เพื่อทำให้เงาพวกนั้นหายไป
“พวกมันเป็ตัวบ้าอะไร?” นิคที่ยังไม่เข้าใจจึงถามเอ็กซ์
“ิญญาสัมภเวสี พอไม่มีใครใช้สถานที่ไม่ว่าจะบ้าน วัดหรืออะไรก็แล้วแต่ ถ้าปล่อยทิ้งร้างไปนานๆ พวกิญญาเร่ร่อนก็จะเข้ามาอยู่อาศัย! และกลายเป็ที่สิงสถิตของพวกมัน!”
พวกเขาออกแรงวิ่งกันอย่างสุดตีนจนใกล้จะถึงวัดเต็มที แต่แล้วข้าวสารที่เอ็กซ์พกมากับหมดซะก่อนจึงทำให้พวกิญญาเร่ร่อนแห่หันเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว
เอ็กซ์จับมือนิควิ่งพร้อมกับท่อนคาถาไปด้วยเลยทำให้พวกผีเร่ร่อนทั้งหลายตามเขาไม่ทัน ทั้งสองเลยหยุดวิ่งและเปลี่ยนมาเป็เดินไปเรื่อยๆ
แต่ไม่ว่าจะเดินไปยังไงพวกเขาก็ไม่ถึงเสียทีอีกทั้งทางเดินก็เริ่มชันขึ้น ต้นไม้ก็ขึ้นรกทึบบดบังแสงแดดทำให้บรรยากาศนั้นดูวังเวง
“เอ็กซ์...ผมกลัว” นิคเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่น เทา
“ไม่ต้องกลัวนะ” เอ็กซ์เอ่ยพร้อมกับบีบมือเย็นๆ ของนิคเบาๆ เพื่อทำให้นิคอุ่นใจขึ้น
“ขอบคุณนะเอ็กซ์” ในขณะที่ทั้งสองสบตากัน ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากในป่า
“ฮิ ฮิ ฮิ” เสียงหัวเราะนั้นฟังดูน่าขนลุก
“เสียงอะไรน่ะเอ็กซ์” นิคถามด้วยความ หวาดกลัวพร้อมกับกอดแขนเอ็กซ์ไว้แน่น
“ไม่รู้สิคงเป็พวกิญญาสัมภเวสีมั้ง นิคเรารีบไปกันเถอะ” เอ็กซ์เอ่ยพร้อมเร่งฝีเท้า
ถึงแม้เขาจะมีคาถาอาคมเก่งกล้าแค่ไหนแต่ถ้าสู้กับผีจำนวนผีในป่าที่มีนับร้อยเขาก็คงไม่ไหวจึงเลยที่จะเลี่ยงเสียดีกว่า ทั้งสองยังคงเดินต่อไปแต่ก็ยังได้ยินเสียง หัวเราะนั้นดังตามมา
“ฮิ ฮิ ฮิ”
“เอ็กซ์...ผมกลัว” นิคเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับหันไปมองรอบๆ
“ไม่ต้องกลัว” เอ็กซ์เอ่ยปลอบนิค
ทันใดนั้นก็มีหมอกหนาปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ
“อะไรเนี่ย” นิคเอ่ยอย่างใ
“หมอกเหรอ” เอ็กซ์มองไปรอบๆ
“หมอกมันมาเร็วมาก” นิคเอ่ยเมื่อเห็นหมอกหนาขึ้นเรื่อยๆ จนมองไม่เห็นทาง
“เอ็กซ์...ผมมองไม่เห็นทางแล้ว” นิคเอ่ยด้วยความหวาดกลัว
“ใจเย็นๆ นะนิค เราต้องหาทางออกไปให้ได้” เอ็กซ์และนิคเดินต่อไปพวกเขาเดินสะเปะสะปะ
“ทางนี้หรือเปล่า” นิคถาม
“ไม่รู้สิ ลองเดินดูก่อน”
เอ็กซ์และนิคยังคงเดินตามทางนั้น แต่แล้วพวกเขาก็พบว่าทางนั้นเป็ทางตันและเหมือนมันก็เป็ฟางเส้นสุดท้ายของเอ็กซ์ได้ขาดสะบั้น
“มึงจะเอากับกูแบบนี้ใช่ไหม!! “เอ็กซ์ตวาดลั่นก่อนจะเริ่มหมดความอดทนพร้อมกับเริ่มท่องบทสวดบางอย่าง
ทันทีที่เขาเริ่มท่องบทสวดมนต์ เมฆหนาก็ถูกเปิดออกเอ็กซ์และนิคจึงเดินต่อโดนไม่มีอะไรมาขวาง
“เอ็กซ์...ผมเหนื่อย” นิคเอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนแรง
“อดทนหน่อยนะ เราใกล้จะถึงแล้ว” ในขณะที่เดินจนใกล้จะถึงวัดแล้ว จู่ๆ ก็มีผีสัมภเวสีโผล่ออกมาพร้อมกันมากมาย
“เฮ้ย!!!” นิคหลุดร้องกรี๊ดออกมาจนสุดเสียง
“พวกมึง!” เอ็กซ์ตวาดลั่นอย่างเริ่มมีอารมณ์โทสะที่พวกมันมีมากจนเกินไปก่อนที่เขาจะเริ่มท่องคาถาอีกครั้ง
ผีสัมภเวสีหลายตนพุ่งเข้ามาหาเอ็กซ์และนิค
“หนี!” เอ็กซ์ะโพร้อมกับจับมือนิควิ่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มจะมีเยอะขึ้นเลื่อยๆ
ทั้งสองรีบวิ่งหนีฝ่าดงกิ่งไม้จนถูกทิ่มแทงร่างกายของพวกเขา
“โอ๊ย!” นิคร้อง
“เป็อะไรไหม” เอ็กซ์ถามด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เป็ไร” นิคเอ่ยขณะที่พวกเขาวิ่งต่อ พวกผีสัมภเวสีก็ยังคงวิ่งตามมาติดๆ
“เอ็กซ์...ผมวิ่งไม่ไหวแล้ว” นิคเอ่ยพร้อมกับปล่อยมือจากเอ็กซ์ก่อนจะทิ้งตัวลงพื้นดินและหอบเหื่อย
“อดทนหน่อยนะ นิคเราใกล้จะถึงแล้ว” แต่แล้วนิคก็สะดุดล้มลง
“นิค!” เอ็กซ์รีบวิ่งกลับไปช่วย
1K
