Mom in the 70s ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ของเจ้าหัวผักกาดน้อยในยุค70

บทที่46.พบเจอ

อี้เหวินที่ตอนนี้พึ่งเดินออกจากห้องสอบที่เขาทำเรื่องขอสอบเทียบชั้นเพื่อให้จบม.ต้นเดินออกมาด้วยสีหน้าที่มั่นใจอยู่มากทีเดียว การสอบเทียบนี้เขาตั้งใจมากจริงๆเพราะเขาอยากรีบเรียนให้จบเร็วๆ จะได้ช่วยงานบ้านคุณอาสามได้อย่างเต็มที่และอีกสามวันก็จะรู้ผลการสอบแล้ว

ร่างกายที่เริ่มสูงโปร่งมากขึ้นมีเนื้อหนังมากขึ้นทุกอย่างเพราะได้รับการดูแลที่ดีจากคุณอาสามและคุณอาสะใภ้สามทั้งนั้นเขากำลังเดินไปที่โรงเรียนเด็กเล็กที่น้อง ๆ เรียนเพื่อรับน้องๆ ทั้งสามคนกลับบ้านด้วยกันระหว่างทางมีนักเรียนโรงเรียนเดียวกันกับเขาเดินอยู่บ้างปะปายแต่ไม่ได้พูดคุยกันวันๆ ที่มาโรงเรียนเขาเอาแต่อ่านหนังสือไม่ค่อยสุงสิงกับใครจึงไม่ค่อยมีเพื่อนนักเมื่อเดินเข้ามาใกล้ประตูโรงเรียนเด็กเล็กก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น

“บอกแล้วว่าอร่อย”ตูตูพูดพร้อมยิ้มให้คนตรงจนตาหยี

“อื้ม/อื้ม/อื้ม”เด็กๆ ที่เป็นเพื่อนนักเรียนได้รับขนมจากตูตูก็ส่งเสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียงกัน

เจ้าตัวแสบตูตูที่แบ่งขนมเพื่อนในโรงเรียนก็ยืนยิ้มอย่างถูกใจโดยด้านข้างยังมีไคไคและเชาเชายืนอยู่ด้วย ตรงหน้าของตูตูมีเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายตัวเล็กๆอยู่4-5คน คิดว่าคงเป็นเพื่อนร่วมชั้นในโรงเรียน

“เชาเชาตูตู ไคไค พี่มารับแล้ว”

“พี่เหวินเหวินมาแล้วตูตูต้องกลับก่อนแล้ว ไว้จะแบ่งขนมให้จินอีกนะ”

“อื้มขอบใจนะ”เสียงเด็กๆ พูดขอบใจตามหลังมากันดังลั่นก่อนแยกย้ายกันกลับบ้านไป

“วันนี้แม่จะทำอะไยให้จินน้า” 

ตูตูคิดถึงอาหารที่จะได้กินฝีมือแม่แล้วก็อารมณ์ดีมากจนเดินโยกหัวไปมาตลอดทางโดยมีอี้เชาคอยจูงมือเดินอยู่ส่วนไคไคก็มีอี้เหวินคอยจูงมือไปเช่นกัน เด็กๆ เดินจากโรงเรียนไปที่ร้านค้าเลยแล้วค่อยกลับบ้านพร้อมพ่อกับแม่ หรือบางวันแม่ก็จะพาพวกเขากลับบ้านไปเตรียมข้าวเย็นก่อนให้พ่อกับอาสี่และอี้เหวินอยู่ปิดร้านกันเองตอนนี้เซียวฉิงทู่มาอยู่ช่วยงานที่ร้านส่วนใหญ่ก็จะนอนที่ร้านเลยมีบางวันที่ไปนอนที่ร้านซาลาเปาของพี่ใหญ่เซียวด้วยเพราะตอนนี้คุณแม่เซียวก็มาอยู่ด้วยกันแล้วนั้นเอง...

“ฉิงเฟิ่งคะฉันคิดว่าจะไปดูร้านค้าที่เจิ้งโจวสักหน่อยนะคะคิดว่าจะไปติดต่อของติดตั้งโทรศัพท์ที่ร้านไว้ คุณว่าดีไหมคะ”

“อื้มแบบนั้นก็เลยครับ ถ้าอย่างนั้นก็ติดตั้งที่ร้านนี้ด้วยเลยเถอะครับ”

“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ”

ไม่กี่วันต่อมาซีอินกับฉิงเฟิ่งก็ขับรถไปที่เจิ้งโจวกันสองคนอีกเช่นเคยส่วนเด็กๆ ก็เข้าใจไม่ได้งอแงจะตามมาด้วยอีกเซียวฉิงทู่จึงมานอนที่บ้านพี่สามเพื่อดูแลเด็กๆ เช่นเคย

ร้านค้าที่เจิ้งโจวขายดีมากซีอินคุยกับฉิงเฟิ่งแล้วว่าจะรับเอาผักสดและผลไม้จากพี่รองเซียวมาขายที่นี่สูตรปุ๋ยน้ำที่เธอเคยให้พี่รองเซียวไปนั้นได้ผลดีมาก ผลผลิตจากส่วนผักผลไม้ของบ้านเซียวเติบโตให้ลูกดกจนเก็บขายแทบไม่ทันตอนนี้คุณพ่อเซียวและพี่รองเซียวต้องจ้างคนในหมู่บ้านที่ไว้ใจได้มาช่วยเก็บผลไม้แล้วแต่ก็ไม่เยอะมากขนาดสามารถขายส่งได้หลายที่จะเพียงพอแค่ส่งให้ร้านพี่รองหลินมาขายและส่งให้ซีอินเท่านั้น...

“ตานผิง”

“คุณหลินคุณเซียว” ตอนนี้ตานผิงเปลี่ยนมาเรียกซีอินด้วยคำสุภาพและเป็นทางการมากขึ้นเพราะเปลี่ยนมาเป็นลูกจ้างที่รับเงินเดือนจากเธอแล้วนั้นเองซึ่งเรื่องนี่ซีอินไม่ได้ว่าอะไรเอาตามที่อีกฝ่ายสะดวก

“ร้านที่นี่เป็นยังไงบ้างคะ”

“ที่นี่ของขายดีมากเลยค่ะคนเข้ามาซื้ออยู่ตลอดเลยโดยเฉพาะสบู่ ยาสีฟัน”

“ดีค่ะต่อไปอาจจะมีพวกผักผลไม้สดๆ มาขายเพิ่มด้วยงั้นเดี๋ยวคุณเอาบัญชีมาให้ฉันตรวจด้วยนะคะ อ้อจริงสิฉันคิดว่าจะติดตั้งโทรศัพท์ที่นี่ เดี๋ยวคุณช่วยประสานงานให้ทีนะคะ”

“ได้เลยค่ะ”ตานผิงรับคำพร้อมรอยยิ้ม ติดตั้งโทรศัพท์ก็ดีมากเลยเวลามีเรื่องด่วนบางทีที่เธอต้องการสอบถามความเห็นเจ้านายอย่างซีอินจะได้ติดต่อได้ง่ายขึ้นเธอคิดก่อนรับออกไปทำตามที่ซีอินบอกทันที

ตอนเย็นซีอินชวนฉิงเฟิ่งออกไปเดินเล่นในเมืองเพื่อดูการเปลี่ยนแปลงของเมืองกันทั้งสองเดินไปคุยกันไปตามประสาสามีภรรยาก่อนจะพากันกลับเข้าไปบ้านที่ซื้อเอาไว้ที่นี่ เธอซื่อบ้านที่เจิ้งโจวสองหลังซึ่งอยู่ในพื้นที่ของคนมีอันจะกินทั้งสองหลังมีการรักษาความปลอดภัยที่ดีกว่าที่อื่นมากเธอจึงปรับปรุงบ้านหลังหนึ่งเพื่อเป็นที่พักเวลาเดินทางมาที่เจิ้งโจว ส่วนอีกหลังเก็บไว้ก่อนและให้ตานผิงหาคนมาดูแลทำความสะอาดให้เดือนละครั้งทั้งสองหลัง

“คิดอะไรอยู่ครับ”ร่างสูงโปร่งของฉิงเฟิ่งที่พึ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำตอนนี้เขาติดอาบน้ำทุกวันเหมือนภรรยาไปแล้วเมื่อเดินออกมาแล้วเห็นภรรยานั่งเหม่อเหมือนคิดอะไรอยู่จึงเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาด้านข้างมือแกร่งดึงร่างนุ่มนิ่มของภรรยาเข้ามากกกอดไว้แนบแน่น

“คิดเรื่องที่ผ่านมาค่ะฉันรู้สึกว่าเรามาได้ไกลมากขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว และทุกอย่างก็จะค่อยๆ ดีขึ้น”

“จุ๊บฟอดด ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอนอยู่แล้วครับ” ริมฝีปากร้อนๆกดจูบที่ขมับอิ่มและกดจมูกโด่งๆ หอมแก้มนุ่มนิ่มเสียเต็มปอดอย่างแสนรักซีอินก็ขยับมือเข้าไปกอดเอวสอบของสามีแน่นขึ้นช่างเป็นวันเวลาที่สงบสุขของทั้งสองสามีภรรยาเสียจริง

เมื่อทำเรื่องติดตั้งโทรศัพท์และจัดการงานในร้านที่เจิ้งโจวเรียบร้อยซีอินและฉิงเฟิ่งก็เตรียมเดินทางกลับโดยเข้ามาสั่งความกับตานผิงและลูกจ้างอีกสองสามคนที่ถูกจ้างมาให้ช่วยงานตานผิงที่ร้าน

“ฉันฝากทางนี้ด้วยนะคะตานผิงเดี๋ยวหากติดตั้งโทรศัพท์ทางโน้นเรียบร้อยฉันจะโทรมาบอกเบอร์ให้รู้อีกทีค่ะ”

“ได้เลยค่ะคุณหลิน”ตานผิงตอบรับด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกโชคดีมากจริงๆที่ได้มาทำงานกับเจ้านายอย่างซีอินและเธอก็จะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดด้วย

ขณะกำลังเดินไปที่รถยนต์กับสามีนั้นไม่ไกลกันนักซีอินเห็นคนมากมายกำลังลุ่มล้อมอะไรกันอยู่เมื่อหันไปสบตากับสามีก็แล้วทั้งคู่ก็เดินเข้าไปดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นทันทีเมื่อเดินมาถึงก็เห็นเป็นชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งถูกเจ้าหน้าที่สันติบาลคุมตัวอยู่และมีผู้หญิงแต่งตัวท่าทางดีคนหนึ่งยืนชี้หน้าด่าชายหญิงทั้งคู่เสียงดังไม่หยุด

“จับพวกมันไปเลยค่ะคุณเจ้าหน้าที่ยุวปัญญาชนสองคนนี้มาหรอกเอาเงินฉันไปตั้งหลายพันหยวน เป็นพวกขบวนการอันธพาลที่ชอบหลอกลวงคนผิดกับปณิธานของท่านผู้นำต้องเอาไปลงโทษให้ถึงที่สุดเลย"เสียงดังแว๊ดๆยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

“ไม่ใช่นะไม่จริงนะ พวกเราไม่หลอกลวงใครสักหน่อย ฉันไม่รู้จักคุณนะ ปล่อยฉันสิอย่ามาจับฉัน”เสียงโวยวายของชายหญิงทั้งคู่จนเจ้าหน้าที่ต้องจับกดให้คุกเข่าลงพื้น

ซีอินมองภาพตรงหน้าตอนแรกก็รู้สึกตกใจมากแต่พอเห็นว่าชายหญิงที่ถูกจับเป็นใครต่อมาก็เริ่มมีแต่สายตาเย็นชาที่มองไป

“ไปกันเถอะค่ะฉิงเฟิ่ง”ซีอินเอ่ยชวนก่อนนะจับมือสามีเดินออกมาทั้งคู่เดินมาจนถึงรถก่อนที่จะขึ้นนั่งประจำที่

“ภรรยาคุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”ตั้งแต่เมื่อครู่แล้วที่ฉิงเฟิ่งสังเกตเห็นภรรยาดูนิ่งไปเหมือนคิดอะไรอยู่

“ยุวปัญญาชนชายหญิงคู่นั้นน่ะค่ะคุณจำเรื่องราวที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้ไหมคะในชีวิตก่อนคู่รักที่หรอกเอาเงินฉันไปจนหมดเป็นพวกเขานั่นแหละค่ะพวกนั้นคงไปหลอกลวงคนอื่นเลยถูกจับเข้า”

ฉิงเฟิ่งที่ได้ฟังก็มองไปที่สองคนนั้นที่กำลังถูกเจ้าหน้าที่สันติบานคุมตัวเดินไปด้วยแววตานิ่งลึก

“อย่าเก็บมาคิดอีกเลยครับตอนนี้พวกนั้นก็ได้รับโทษแล้ว”

“ค่ะกลับกันเถอะค่ะฉันคิดถึงเจ้าหัวผักกาดน้อยจะแย่แล้ว อยากฟัดพุง”แค่คิดถึงความน่ารักของลูกๆ เธอก็อารมณ์ดีมากจนลืมเรื่องไม่ดีได้ทั้งหมด

“หึหึ ครับ”ฉิงเฟิ่งได้ฟังก็รับคำด้วยรอยยิ้มเพราะเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างจากภรรยาเลยสักนิด

เมื่อกลับมาถึงบ้านในเมืองอำเภอที่มีเด็กๆรออยู่ ฉิงเฟิ่งก็ส่งภรรยาลงก่อน

“ภรรยาครับเดี๋ยวผมออกไปติดต่อเรื่องติดตั้งโทรศัพท์เลยนะครับตอนนี้ยังมีเวลาอยู่”

“ได้ค่ะ”

ฉิงเฟิ่งรีบขับรถยนต์ออกจากบ้านแล้วตรงไปติดต่อทำเรื่องขอติดตั้งโทรศัพท์ไม่นานก็นัดวันติดตั้งเรียบร้อย ก่อนจะเข้าไปใช้โทรศัพท์ที่ว่าการไปรษณีย์ต่อทันที

“เหิงซานฉันเองนะ ฉันมีเรื่องอยากจะรบกวนนายหน่อย” เสียงนิ่งขรึมพูดกรอกไปทางโทรศัพท์ก่อนจะออกปากพูดเรื่องที่ต้องการให้อีกฝ่ายช่วยทันที

ฉิงเฟิ่งใช้เวลาพูดคุยกับเพื่อนไม่นานก็วางสายไปก่อนจะรีบขับรถกลับบ้านไปหาภรรยาและลูกๆ

“พ่อค้าบบ”

“พี่กลับมาแล๊ววว”เสียงสูงที่แสดงออกว่าดีใจมากพร้อมร่างเล็กทั้งสองที่วิ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

“โอ๊ะว่าไงคิดถึงพ่อมากหรือ” เมื่อถูกร่างกลมๆเหมือนลูกหมูสองตัวโถมเข้ากอดก็เกือบหงายหลังเลยทีเดียว

“คิดตึ๋งมากคับ/คิดถึงมากคับ”

“ทำไมพ่อไม่กลับมาพร้อมแม่ครับ”

“พ่อไปขอติดตั้งโทรศัพท์ให้ที่ร้านค้าของเรามาพอเสร็จก็รีบกลับมาหาเจ้าหัวผักกาดสองหัวนี้เลย”

“คิกคิก คิก หัวผักกาดๆ” ตูตูกับไคไคหัวเราะคิกคักเวลาถูกเรียกว่าหัวผักกาดเสมอฉิงเฟิ่งยังคงเล่นเป็นเพื่อนลูกๆ อยู่ก่อนจะกันไปเห็นอี้เหวินที่เดินออกมาเพื่อเอากะละมังที่มีเศษผักไปโรยที่ใต้ต้นไม้

“อี้เหวินสอบเป็นไงบ้าง”

“คุณอาสามผมสอบเทียบจบม.ต้นได้แล้วครับ”อี้เหวินตอบออกมาอย่างภูมิใจเพราะเขารอเวลาบอกอาสามอยู่เหมือนกัน

“ดีจริงๆเก่งมากเลยนะ” มือหน้ายกขึ้นตบบ่าของอี้เหวินเบาๆตัวเขาเองก็เห็นว่าอี้เหวินนั้นขยันอ่านหนังสือแค่ไหน

“ถ้าอย่างนั้นเดือนหน้าก็เปลี่ยนไปเรียนม.ปลายได้แล้วสิ”

“ใช่ครับอาสาม”ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะสอบเทียบม.ปลายเลยด้วยซ้ำแต่คงต้องลองไปเรียนแบบปกติดูก่อนว่าจะยากมากน้อยแค่ไหนไว้เรื่องนี้ค่อยลองปรึกษาอาสามและอาสะใภ้สามอีกครั้ง

“พ่อคับเมื่อไหร่ไคไคถึงจะได้ไปกับพ่อบ้าง”ไคไคที่วิ่งเล่นกับตูตูและเชาเชาจนเหนื่อยแล้วค่อยๆเดินเตาะแตะหมดแรงเข้ามาหาพ่อที่นั่งคุยกับพี่เหวินเหวินอยู่

“เอาไว้ให้ไคไคโตอีกนิดก่อนนะพ่อสัญญาจะพาพวกลูกๆ ไปที่เจิ้นโจวด้วยกันแน่นอน”

“คับ”

มือใหญ่แต่อบอุ่นของฉิงเฟิ่งยกขึ้นลูบเหงื่อตามไรผมและขมับให้ลูกชายตัวน้อยที่นั่งพุงยับย่นอยู่ข้างกายเขาก่อนที่ตูตูที่มีพลังงานเหลือล้นจะวิ่งเข้ามาหาบ้างและไม่นานซีอินก็ทำข้าวเย็นก็เสร็จเรียบร้อย จึงออกมาตามสามีและเด็กๆไปกินข้าวกันส่วนน้องสี่วันนี้ไปกินข้าวที่บ้านพี่ใหญ่เซียวที่ร้านซาลาเปาเลยไม่ได้มากินที่บ้านสามด้วย...