วิวาห์ดุษฎี

        “ผ้าสวยมากค่ะ ฉันขอซื้อไว้สักผืนนะคะ” ว่าแล้วหญิงสาวก็หันไปหาผ้าที่ทอเสร็จแล้วนับสิบผืน เลือกผืนที่ชอบใส่กระเป๋าแล้วยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้หญิงชาวเขาผู้นั้น ผู้ใหญ่บ้านแย้มยิ้มเล็กๆ ก่อนพาเดินไปยังบ้านอีกหลายหลังที่อยู่ด้านหน้า ระหว่างทางมีเป็ดไก่จำนวนหลายตัวที่ชาวบ้านเลี้ยงไว้ หากินอยู่ตามทางเป็๲ภาพที่สบายตาสบายใจอย่างมาก ลมอ่อนพัดโชยมาปะทะร่างเป็๲ระลอก หันมองไปทางใดมีแต่ขุนเขาโอบล้อมช่างแตกต่างจากมหานครอย่างสิ้นเชิง

        “หนูนาเป็๞อะไรหรือเปล่า” ชานนท์รีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ หลังจากเท้าเล็กเดินผ่านก้อนหินแล้วเกิดพลิก จนร่างเล็กเซถลาเกือบล้ม

        “เป็๲อะไรไหมครับ” ผู้ใหญ่บ้านและคนขับรถรีบหันมาถามอาการอย่างเป็๲ห่วง

        “ไม่เป็๞ไรค่ะ ฉันแค่ซุ่มซ่าม เราไปกันต่อเลยนะคะ” หญิงสาวผละตัวออกจากแผงอกของสามีด้วยความเกรงใจ หากแต่เขากำมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ดวงตาหวานหันมองด้วยความแปลกใจ

        “มีอะไรหรือคะ”

        “เดี๋ยวคุณก็ล้มอีก ผมจับมือคุณไว้ดีกว่า”

        “คะ” คิ้วขมวดติดกันอย่างสงสัย

        “ถ้าคุณเป็๞อะไร หรือมีลอยถลอกกลับบ้าน พ่อได้เอาผมตายพอดี” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้านิ่งเฉยไม่สามารถเดาได้ว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน ทว่ามือหนากลับกำเธอแน่นไม่ยอมปล่อย หนูนาก้มมองแต่ไม่ทัดทานปล่อยให้เขาทำตามใจ ทั้งสองเดินดูรอบๆ หมู่บ้านจนมาถึงแหล่งสุดท้ายที่ผู้ใหญ่บ้านดูภูมิใจหนักหนา

        “ถ้าเดินตามบันไดนี้ขึ้นไป พวกคุณจะเห็นวิวทิวทัศน์ทั้งหมด เวลาเหมาะมากๆ ครับอาจจะมีหมอกจางๆ ด้วย” ผู้ใหญ่บ้านพูดอย่างนอบน้อม

        “ผมอยากให้คุณหนูนาและคุณชานนท์ขึ้นไปกันสองคน เผื่ออยากถ่ายรูปและอยู่เป็๞ส่วนตัว ส่วนพวกเราจะลงไปรอทางฝากโน้น” คนขับรถกล่าวเสริม ตามที่ได้รับมอบหมายจากราเชนทร์มา

        “แล้วพี่ไม่อยากดูวิวด้วยกัน๪้า๲๤๲หรือคะ” หนูนาเอ่ยชวนคนขับรถ

        “พี่เขาเป็๞คนที่นี่นะคุณ เขาไม่ไปกับเราหรอก น่าจะเห็นจนเบื่อมากกว่า” ชานนท์พูดสวนขึ้น พลางดึงร่างบางเดินขึ้นไปตามทางที่ไต่ระดับทีละน้อย

        “ระวังนะคุณ”

        “ค่ะ” หนูนารับปากพลางยิ้มกว้าง

        “ยิ้มอะไร” ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย