ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ผมไหลตามน้ำมาเรื่อยๆ จนรอดพ้นจากการถูกตามล่าโดยเหล่าทหารยามของคฤหาสต์ ผมยิ้มดีใจได้สักพักก่อนจะดึงธนูออกจากสีข้าง และพบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังเล่นลูกบอลยาง อยู่ใกล้ๆบริเวณนั้น เธอสังเกตเห็นผมที่ตัวเปียกปอน และดวงนารีปกป้องของผมก็ทำงานอีกครั้ง

แม้แต่กับเด็กก็ด้วยเหรอเนี่ย

ไม่นะ เธอตรงเข้ามาหาผมแล้ว สาวน้อยผมสีบรอนต์ ตาสีฟ้า ไม่นะ ผมกลัวผู้หญิงแม้ว่าเธอจะเป็นเด็กก็ตาม ช่วยด้วยเหล่าอัศวินหมี ช่วยผมด้วย
" พี่ค่ะ บาดเจ็บอยู่เหรอค่ะ " สาวน้อยนาม เรียโอ อายุ 14ปี ถามผมดูจากชุดที่ใส่คงเป็นเด็กของโรงเรียนไคโอ ชั้นม.2 ที่อยู่ละแวกนี้ ดูเหมือนเธอจะเป็นจอมเวทย์สายเยียวยาทำไมผมถึงรุ้นะเหรอ เพราะมันเขียนอยู่บนป้ายชื่อของเธอไงล่ะ ดูเหมือนทุกคนที่โลกใบนี้ จะมีป้ายชื่อ
ผมกล้าๆกลัวๆ แต่ก็ยังฝืนพูดกับเด็กผู้หญิง
" เธอ อยากจะได้เงินไหม แล้วไปให้ห่างชั้นนะ " ผมดึงถุงเงินออกมาและเริ่มยกเหรียญเงินให้กับสาวน้อยนาม เรียโอ รายนี้เป็นจำนวนสามเหรียญ เธอยิ้มดีใจอย่างมาก ถึงมากที่สุด
" ขอบคุณค่ะ พี่ เดี๋ยวจะรักษาบาดแผลให้นะ " ว่าแล้ว เรียโอ ก็ใช้เวทย์ฮีลของเธอรักษาแผลให้ผม พร้อมส่งลูกบอลยางให้ผม อย่างเป็นมิตร แต่ถึงยังไงเธอก็เป็นเด็กผู้หญิง ตอนนี้สีข้างของผมเริ่มคันเสียเหลือเกิน คันจนห้ามเกาไม่ได้
ผมจากสาวน้อย ม.ต้น นาม เรียโอ มา โดยรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย แต่เธอก็อุตส่าห์ตามมาส่งด้วยรอยยิ้ม และให้รองเท้าผมคู่หนึ่งเป็นของขวัญ มันเป็นรองเท้าที่วางเป็นสินค้าอยู่หน้าบ้านของเธอ
ผมตรงไปที่ร้านเหล้า ที่เป็นเหมือนผับ ในเรื่อง คาวบอย แล้วเริ่มสั่งอาหารมากิน และดื่มเหล้าด้วย โชคดีที่บริกรของร้านนี้เป็นผู้ชาย ผมจึงไม่ค่อยวิตกอะไรมาก แต่ทว่า.....พี่สาวหน้าอกภูเขาไฟที่เป็น บาเทนเดอร์ อยู่นี่ดูเหมือนจะสนใจผมเสียเหลือเกิน
" น้องชาย ดื่มเหล้าเสร็จแล้วไปที่ห้องพี่น่ะ พี่เลี้ยงเอง " เจ๊ มาเจนเต้ สาวใหญ่อายุ 22ปี เจ๊ของร้านนี้ เอามือลูบก้นผม อย่างมีมารยาหญิง สามร้อยเล่มเกวียน และพูดชวนผมขึ้นห้อง ดูเหมือนจะพูดถึง สวรรค์อะไรทำนองนี้กับผม
' อุตส่าห์ หนีมาถึงนี่แล้วนะ ไอ้ที่เรียกว่าสาวติดตรึมมันเป็นแบบนี้เอง ' ไอ้ความหล่อของผมมันกำลังทำพิษซะแล้ว
ในขณะที่ผมกำลังลุกลี้ลุกลนอยู่นั้นเอง ก็ได้มีไอ้หนุ่มผมยาวคนหนึ่ง กล้ามล่ำบึก สวมแว่นตาสีฟ้า ได้ปาแก้วไม้โอ๊ค เข้าใส่หัวผม ดังโป๊ก แล้วพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจด้วยเสียงอันดัง จนได้ยินไปไกลกว่า 100เมตร
" แกคิดว่าจะได้แอ้มสาวเหรอว่ะ ไอ้สวะ เหลือขอไม่เคยผ่านสาว เอ้ย "
ผมหันกลับไป จ้องหน้ามันเขม็ง แม้ว่าผมจะกลัวสาวๆก็เถอะ แต่หนุ่มล่ำบึกนี่ ผมไม่เคยกลัวแม้สักวินาทีเดียว ผมมองชื่อมันที่อยุ่ด้านขวาของอกเสื้อ มันมีชื่อว่า ดูอัน ดูเหมือนมันจะหลงรัก เจ๊ มาเจนเต้อยู่ แต่เจ้าตัวไม่เล่นด้วย มันจึงอดอยากปากแห้งมานานจนถึงเดี๋ยวนี้ และแล้วการดวลระหว่างผมกับดูอันก็เกิดขึ้น มันเป็นการวิวาทเล็กๆ ของชายหนุ่มวัยละอ่อน สองคน
ผมเริ่มต้นด้วยการชกหมัดเบาๆใส่ร่างของ ดูอัน ดูเหมือนเขาจะมั่นใจในร่างกายอันล่ำบึกของตัวเองเป็นอย่างมาก จึงยืนรับหมัดของผมตรงๆ ทว่า.....
บึก หมัดของผมรุนแรงอย่างไม่น่าเชื่อ ชกจนร่างดูอันกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงร้าน จนรูปที่แขวนไว้ถึงกับตกลงมาพัง ดูอันทำหน้าแบบไม่เชื่อสายตาว่าจะถูกไอ้หนุ่มน้อย หน้า ละอ่อนคนนี้นะเหรอ ชกจนมันกระเด็น
ด้วยความโกรธ ดูอันลุกขึ้น แล้วฟาดขวดปากฉลามแตก และเริ่มใช้อาวุธกับผม เขาเริ่มแทงขวดปากฉลามใส่ผมอย่างบ้าคลั่ง
ว้ายยยยยยยยยยย
เจ๊ มาเจนเต้ ร้องด้วยความหวาดเสียวที่ผมกระโดดหลบขวดปากฉลามไปมา ราวกับนินจา มีหลายครั้งที่เหมือนมันจะแทงถูกผมแต่ก็พลาดเป้าไปนิดนึง ทำให้ เหล่าสาวๆในบาร์ พากันลุ้นระทึก และหันมาสนใจผมเป็นจุดเดียว ดูเหมือนทุกคนจะเริ่มปิ๊งผมขึ้นมา จึงเริ่มส่งเสียงเชียร์ผม
" พี่ชายสู้ๆ แค่อันธพาลกล้ามใหญ่ มันมีฝีมือไม่เท่าไหร่หรอก "
" สู้เขานะ สุดหล่อ ถ้าชนะ จะพาขึ้นเตียงให้หนำใจเลย"
" น้องชาย อย่าแพ้เขานะ "
ผ่านไปกว่า 30 นาที......
ดูอันเริ่มเหนื่อยอ่อน เขาหอบหายใจหนักพอๆกับผม ผมถือโอกาสเตะใส่มือขวาข้างที่ดูอันถือขวดปากฉลามเอาไว้ จนมันตกแตกกระจายลงพื้น พร้อมกับซัดหน้าของเขาจนแว่นตาสีฟ้ากระเด็น เขาล้มลงหมดสภาพไปในที่สุดทั้งๆที่ใช้อาวุธสู้กับคนมือเปล่าอย่างผม ภาพดูอันถูกชก K.O. ในสองหมัด มันเป็นภาพที่สร้างความประทับใจให้กับหญิงสาวในร้าน ไม่เว้นแม้แต่ เจ๊มาเจนเต้ เพราะดูอัน ชอบมากินเหล้า แล้วชักดาบที่ร้านนี้อยู่บ่อยๆ จนเจ๊มาเจนเต้ อยากให้มีใครมาสั่งสอนเขาเสียบ้าง และใครคนนั้นก็คือ ผมเอง
" นี่ หนุ่มน้อย ชื่ออะไรอะ มาเป็นแฟนเค้ามั๊ย " สาวนุ่งน้อยห่มน้อย ผมสีฟ้า อายุ 18 ปี คนหนึ่งชวนผมคุย ผมหันกลับมาสบตากับเธอ แล้วร้องเสียงดังลั่นผับ ก่อนจะวิ่งหนี เจ๊มาเจนเต้ และเหล่าสาวงาม รวมทั้งน้องผมฟ้าที่มาชวนผมคุย ในร้านเหล้าอีกครั้ง ไม่งั้นผมคงต้องเสียซิงให้กับสาวๆไปแล้วแน่ๆ แค่คิดก็หนาวแล้ว