เช้าวันต่อมา
แสงแดดยามรุ่งอรุณส่องเข้ามาผ่านบานหน้าต่างผ้าม่านปลิวไสว พัดพาสายลมและกลิ่นหอมของพืชหญ้าดอกไม้เข้ามาภายในห้องเรือน
เปลวเทียนกระพริบ
เงาร่างวูบสั่น
“จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ!~♥”
“จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ!~♥”
“ริกๆๆ~♥”
“แผล๊บๆๆ~♥ แผล๊บๆๆ~♥”
“ซี๊ดดส์...ป้าเฉียง...!”
เสียงดูดอมโลมเลียจ๊วบๆจ๊าบๆและเสียงครางซี๊ดอย่างเสียวซ่านของชายหนุ่มดังอยู่ในห้องที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวกามร่างสูงกำยำของเขานั่งอยู่บนเตียงสายตาจับจ้องมองที่หว่างขาที่กำลังโดนสาวใช้ของตนปรนนิบัติอมCวยให้ยามเช้า
ลิ้นเรียวของนางตวัดไปทั่วหัวปลายหัวหยักเลียท่อนเอ็นขึ้นๆลงๆ
สองมือชักรูดไปมาเป็จังหวะ
ทักษะของนางชํานิชํานาญและยอดเยี่ยมทีเดียว!
“บ๊วบ บ๊วบ!~♥”
“จุ๊ฟๆ จ๊วฟฟว์... ๆๆ...♥!!”
“ฟุ๊... อ๊าส์!~♥”
“นายน้อยรู้สึกดีไหมเ้าคะ?” ป้าเฉียงม้วนรอยยิ้มขึ้นเห็นสีหน้ากระตุกน้อยๆของอี้ชิงก็อดไม่ได้ที่จะภาคภูมิใจ นางพูดไปเลียCวยไป ทำความสะอาดพร้อมระบายน้ำCวยแรกให้เขาอย่างเร่าร้อนร่านกาม?
“ดีสิ ทำต่อไป” อี้ชิงหัวเราะชอบใจ ใช้มือกดศีรษะของนางให้อมCวยใหญ่ๆของเขาเข้าไปลึกสุดโพรงปากแต่คนก็มิได้ออกแรงมากนัก เพราะด้วยขนาดที่ใหญ่โต อวบอ้วน และยาวดุจลำแขนมนุษย์
แค่นางอมส่วนปลายได้ก็เก่งกาจมากพอแล้วเขาไม่อยากให้ริมฝีปากของนางฉีกแหกเหมือนหี?
“อื้ออห์...อื้อออห์ๆๆๆ!!~~♥”
“อื้มมมห์...♥!!”
“อ็อค อ็อค อ็อค...♥”
หงเฉียงใช้เวลาดูดอมอยู่สักพักใหญ่ก่อนที่ชายหนุ่มจะะเิน้ำCวยใส่ปากของนางป้อนน้ำอร่อยสีขาวขุ่นให้นางกินดื่มรองท้องยามเช้าไปอย่างอิ่มหนำ!
พอโล่งกายโล่งเอ็นแล้ว
ทั้งสองก็อาบน้ำและสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ตระเตรียมจะแยกย้ายไปทำงานทำการของตัวเองตามหน้าที่
แต่อี้ชิงได้เอ่ยปากรั้งตัวของป้าเฉียงไว้ก่อนเมื่อฉุกคิดบางอย่างที่สำคัญได้
“ป้าเฉียง โปรดรอก่อน”
“มีอะไรหรือเ้าคะ?หรือ... ท่าน้าอีก?” สาวใช้วัยกลางคนหันกลับมามองนายน้อยของนางอย่างเ้าเล่ห์ปนลำบากใจด้วยความที่เมื่อคืนโดนเขากระหน่ำเย็ดไปหลายน้ำจนหีปวดและระบมไปหมด
เกรงว่า...คงไม่อาจถ่างขาให้เขาได้ในเร็วๆนี้
จะไปรบกวนลูกสาวของนางให้มาทำแทนก็ไม่ได้เพราะรายนั้นโดนไปก่อนหน้านางแล้วเรียบร้อย ถ้าหากไม่ใช่เพราะฤทธิ์ของยาวิเศษที่นายน้อยให้พวกนางสองแม่ลูกก็คงล้มหมอนนอนซม ลุกไม่ขึ้นไปแล้ว
“ไม่ใช่ข้าเพียงอยากจะแบ่งปันโชควาสนากับพวกเ้าสองคนเท่านั้น...”
“วาสนา?” ป้าเฉียงเลิกคิ้วอย่างสงสัย
ชายหนุ่มไม่พูดมาก เขาลูบแหวนมิติหยิบขวดหยกที่บรรจุโอสถรากมนุษย์ 2 เม็ดออกมา แต่ไม่ใช่เพียงแค่ขวดเดียวเขายังนำโอสถวิเศษชนิดอื่นๆออกมาด้วย ทั้งโอสถชำระกาย ทั้งโอสถล้างไขกระดูกทั้งโอสถบำรุงเื...
พวกมันคือโอสถระดับมนุษย์ขั้นต่ำ ที่ถูกหลอมกลั่นและเจือจางโดยไป๋หลง
มันจะช่วยชำระร่าง ล้างกระดูกและเสริมโลหิต
ทำให้ร่างกายของมนุษย์ธรรมดาที่เต็มไปด้วยสิ่งสกปรกสิ่งอุดตันถูกหลอมรวมขึ้นใหม่กลายเป็ร่างกายที่สะอาดบริสุทธิ์ พร้อมสำหรับการสร้างรากปราณิญญา!
นี่เป็กระบวนการที่ต้องดำเนินปฏิบัติเพื่อให้แน่ใจว่าทั้งสองสาวใช้จะเปิดรากปราณิญญาได้สำเร็จและราบรื่นดีไม่มีข้อผิดพลาดหรือข้อเสียใดๆตามมา
เห็นขวดหยก แว็บแรกนางก็นึกคิดไปว่าคือยาฟื้นฟูที่ใช้ประจำ
แต่เพียงเขาอธิบายให้นางฟังว่ายาพวกนี้คือยาอะไรร่างกายของป้าเฉียงก็พลันสั่นสะท้านไหววูบ ดวงเนตรหดเล็กลีบขณะที่จับจ้องเขม็งไปยังขวดหยกมากมายเ่าั้อย่างไม่อาจเชื่อ!?
เพราะมันคือ...ยาวิเศษที่สามารถช่วยพลิกเปลี่ยนชะตากรรมของนางและลูกสาว
ให้กลายเป็ผู้ฝึกตน!?
ผู้ฝึกตนที่ยืนอยู่เหนือศีรษะของเหล่าปุถุชนธรรมดาอย่างพวกนางผู้ฝึกตนที่สามารถเพลิดเพลินไปกับปราณิญญาแห่งธรรมชาติฟ้าดิน... ผู้ฝึกตนที่สามารถก้าวเดินไปบนวิถีเซียนะ...ผู้มีอายุไขยืนยาว!
“นะ... นาย...นายน้อย... นี่ นี่...” หงเฉียงไหลสั่นน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างไม่ค่อยมั่นใจว่าตนนั้นกำลังฝันไปหรือไม่? แต่พอมือหนาใหญ่และอบอุ่นของชายหนุ่มตรงหน้าได้คว้ามือเรียวของนางและวางขวดหยกลง
นางก็มั่นใจทันทีทันใด...ว่านางหาได้เพ้อฝันไม่!?
“ป้าเฉียงข้าไม่อยากให้ท่านปฏิเสธน้ำใจของข้า เื่นี้ข้าพูดคุยกับท่านแม่แล้วนางเองก็เห็นด้วยที่จะช่วยส่งเสริมพวกท่าน...”
“ท่านและน้องเหมาเปรียบเสมือนกับครอบครัวของข้าข้าอยากให้พวกท่านได้รับสิ่งที่ดี แม้นี่... อาจจะน้อยนิดเกินไปสำหรับสิ่งที่ท่านทำให้แก่ข้า แต่ข้าก็ยังอยากจะตอบแทนบุญคุณของท่านและน้องเหมา”
“ได้โปรดรับพวกมันเอาไว้เถอะ” อี้ชิงเตรียมคำพูดโน้มน้าวเอาไว้แล้วเขากล่าวด้วยความจริงใจ แสดงสีหน้าอ่อนโยนและคาดหวังหวังให้ป้าเฉียงไม่ปัดเลี่ยงความปรารถนาดีของเขาและมารดา
“อา...”
“นายน้อย... นายหญิง...”ได้ฟังทุกๆคำพูดคำจาของเขา น้ำตาสีใสก็อดไหลรินอาบแก้มมิได้สะอื้อไห้อย่างซาบซึ้งลึกสุดดวงจิต
นางรับใช้จวนตระกูลอี้แห่งนี้มาหลายปีแล้วหลายปีมากจริงๆ!
นางยังจำได้
จำได้ไม่ลืม... ว่าปีนั้น... เมื่อ 30ปีก่อน ยามที่ตนเคยเป็แค่ผู้อพยพย้ายถิ่นฐาน ไร้ที่พึ่งพาอาศัย ไร้สิ้นหนทางเลือกต้องขุดรากไม้กินประทังชีวิตไปวันๆได้รับน้ำใจและความเมตตากรุณอย่างไรจากตระกูลอี้บ้าง
“นายน้อย ข้า...ข้าขอบคุณท่านมาก มันควรเป็ข้าและเหมาเอ๋อห์เสียมากกว่าที่ติดหนี้พวกท่าน! หนี้ที่มากมายเกินกว่าชั่วชีวิตจะชดใช้ได้หมด!ข้า... ข้าขอขอบพระคุณความกรุณาของท่านและนายหญิงเ้าค่ะ!”
“ไม่เป็ไร เื่เล็ก”
หงเฉียงคร่ำครวญและร้องไห้ด้วยความขอบคุณความสุข ความซาบซึ้ง ความยินดี และความเศร้าเสียใจ อารมณ์ของนางปะปนกันจนยุ่งเหยิงต้องให้ชายหนุ่มปลอบประโลมนางอยู่สักพัก จึงจะค่อยๆฟื้นคืนสติกลับมาได้อย่างช้าๆ
“ไม่ต้องร้องแล้วไม่อย่างนั้นใบหน้าสวยๆของท่านจะบวมเอานะ” อี้ชิงถอนหายใจใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้นางอย่างนุ่มนวล
“ข้าจะสวยได้ยังไงเล่าเ้าคะ?ข้าอายุมากกว่าท่าน... แล้วใบหน้าก็ธรรมดาสามัญนักจะไปเทียบเคียงกับสาวแรกรุ่นเ่าั้ได้ยังไง?” นางเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วยในน้ำเสียงแอบมีความน้อยเนื้อต่ำใจหี(?)นิดๆ
“สวยหรือไม่เ้าอยากลองทดสอบดูอีกครั้งไหมเล่า?” เขาแสยะยิ้มจ้องมองหน้าอกอวบๆและสะโพกตูดใหญ่ๆของนางอย่างหื่นกระหาย
เห็นสายตาลามกไม่รู้จักพอของผู้เป็นายน้อยสาวใช้วัยกลางก็พลันหน้าแดงซ่านและสะดุ้งตัวโหยง หัวใจของนางเต้นระรัวดุจกลองชุดเมื่อหวนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนนั้น... นางโดนเขาเย็ดเอาไปหลายน้ำหลายท่าเยี่ยงไร?
“ท่านนี่ก็ชอบรังแกข้านัก...”นางบ่นอุบอิบ พลางหลบเลี่ยงสายตา
“เช่นนั้นเป็อันตกลงแล้วนะ?ป้าเฉียง?” อี้ชิงยิ้มบางเขาก้มลงจูบที่หน้าผากของนางและแก้มนวลระเรื่อทำดวงหน้าที่แดงก่ำอยู่แล้วยิ่งแดงอย่างเขินอายมากกว่าเก่าภายใต้เสน่ห์หล่อเหลาคมคายของเขา
“ข้าตกลงเ้าค่ะ...♥”
“ข้าจะเกลี้ยกล่อมลูกสาวของข้าเองขอนายน้อยโปรดวางใจเถอะ...♥”
“ดีแล้ว เพราะข้าเองก็ยังอยากให้พวกเ้าช่วยปรนนิบัติข้ายามราตรีอีกเยอะๆและหากพร้อมแล้ว ก็จงมาหาข้าได้เลยนะ เดี๋ยวข้าจะได้ช่วยชี้แนะพวกท่านเป็การส่วนตัวเอง”
ชายหนุ่มขบขำท่าทางของป้าเฉียงยามนี้ดูราวกับเด็กสาวตัวน้อยๆนัก
“เ้าค่ะ...♥” หงเฉียงตกปากรับคำอย่างดีอย่างหีขมิบ นางเข้าใจความหมายของเขาที่ว่า “ให้ช่วยปรนนิบัติยามราตรีอีกเยอะๆ” นั่นคืออะไร
มันหมายความว่า...
หลังจากที่พวกนางผลัดกาย เปลี่ยนเอ็นชำระล้างไขกระดูก แล้วกลายเป็ผู้ฝึกตนแล้ว นางจะมีร่างกายที่แข็งแรงมากกว่าคนปกติสามารถบ่มเพาะพลังปราณิญญาและฝึกฝนวิชายุทธ์ได้
และ...
นายน้อยของพวกนางจักสามารถรังแก(หี)พวกนางด้วยCวยลำเขื่องลำใหญ่ๆยาวๆอวบๆของเขาได้มากขึ้นด้วย...♥
‘แบบนี้...’
‘ข้าและเหมาเอ๋อห์... คงไม่แคล้ว... ตั้งท้องลูกของนายน้อย...♥’ คิดๆแล้วก็เริ่มเสี้ยนสวาทน้ำง่านเปียกเพราะมันเป็เื่ปกติ ที่เ้านายจะเย็ดระบายอารมณ์กับสาวใช้และมันก็มีไม่น้อยที่ทายาทลูกหลานเกิดจากบ่าวทาสในจวนตระกูล
ทั้งตระกูลอี้แห่งนี้...
ก็มีสมาชิกเพียงน้อยนิดเพียงหยิบมือจะสืบทอดเชื้อสายก็ต้องพึ่งพาเขา...♥
“...”
เฝ้ามองแผ่นหลังของนางที่ค่อยๆเดินซวนเซจากไปอี้ชิงก็ตกอยู่ในความคิดเขากำลังวางแผนว่าจะชี้แนะการบำเพ็ญเพียรให้พวกนางอย่างไรดีแต่อย่างไรก็ต้องเริ่มจากพื้นฐานก่อนเป็อันดับแรก ต้องมอบความรู้ให้ก่อน
“นายท่านพวกข้าออกแบบเสร็จแล้วขอรับ” เฮยหลงปรากฏตัวที่ข้างหลังของชายหนุ่มเขาหยิบม้วนกระดาษจำนวน 3-4 ม้วนออกมา และส่งมอบให้กับเ้านายของตนตรวจสอบพิจารณา
นี่คือโครงแบบนาวาบินที่ทั้งไป๋หลงและเฮยหลงช่วยกันออกแบบโดยผ่านความคิดเห็นและคํานึงถึงคำสั่งของอี้ชิงเป็หลักวัตถุที่ใช้ล้วนอยู่ในรายการคัดลอก และจำนวนที่ต้องใช้สร้างก็มากมายกว่าปกติ
อี้ชิงเปิดม้วนกระดาษอ่าน มองรูปและเนื้อหาคำอธิบายภายในแลเห็นรูปลักษณ์ที่สวยงามและหรูหราประกอบกับค่ายกลอาคมที่วางไว้ภายในหลายชั้นหลายค่ายจนแทบตาลาย คนก็อดทึ่งไม่ได้!
รูปร่างของมันดูโดดเด่นในประมาณหนึ่งไม่มากไม่น้อยเกินไป
มีระเบียงภายนอก
มีห้องโถงกลาง 1 ห้องที่เชื่อมต่อกับห้องบ่มเพาะบำเพ็ญ3 ห้อง
มีคลังพลังงาน และมีห้องน้ำอยู่ข้างหลัง
อี้ชิงเปิดม้วนต่อไปเขาอ่านทีละม้วนจนหมด
ใช้เวลาตัดสินใจและลังเลพักใหญ่ชายหนุ่มก็ชี้นิ้วไปยังหนึ่งในนั้น “ข้า้านาวาบินลำนี้”
“ทราบแล้วขอรับ”เฮยหลงป้องหมัด
3K
