“ข้า้าเ้า อยากเป็หนึ่งเดียวกับเ้า แต่ข้ากลับทำไม่ได้ถึงแม้ข้าจะรู้ตัวดีว่าใกล้ตาย แต่ข้าก็ยังเห็นแก่ตัว กอดกกเ้าเอาไว้ทั้งคืนข้ารู้ดีว่าต่อไปเ้าจะต้องถูกผู้คนดูแคลน แต่ไม่อาจห้ามใจตัวเองได้อยากกอดเ้าไว้ในอ้อมแขน เ้าก็โง่เขลานักไม่รู้จริงหรือว่าข้าเป็สามีของเ้าไม่ได้ ไม่รู้หรือข้าเป็ตัวประหลาดในสายตาผู้คนต่อให้ข้ารักเ้าแทบสิ้นใจ ในภพนี้ข้าก็ไม่อาจเห็นแก่ตัวชิงตัวเ้ามาต่อให้ข้าบังอาจอาจหาญชิงตัวเ้ามา ข้าก็ไม่สามารถเ้าได้ ข้ามันโง่นักรู้ทั้งรู้ว่าตัวข้าจะต้องตาย แต่ก็ยังดึงให้เ้ามาแปดเปื้อน ข้ามันสารเลว ที่ไม่รู้จักเจียมตัวเป็เพียงมดแดง แต่อาจหาญจะขย่มไม้ใหญ่” เยว่สือะโด่าทอตัวเองและโชคชะตา
สำหรับิอันั้แ่เล็กจนโต นี่เป็ครั้งแรกที่เขาพูดยาวเช่นนี้เป็ครั้งแรกที่เขาแสดงอารมณ์ออกมาอย่างไม่ต้องพยายามเก็บเอาไว้นางรับรู้ถึงความโกรธเคืองของเขา รับรู้ถึงความน้อยเนื้อต่ำใจที่เขาไม่อาจนางในที่สุดนางก็ได้รู้ว่าเขาก็รักนางแต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็เพราะเขาถูกบีบจึงไม่อาจอยู่เคียงข้างนางได้และเป็ครั้งแรกที่เขาพูดว่ารักนาง
“อื้ม ข้าก็รักเ้า” นางคล้ายไม่ได้ฟังเื่ที่เขาก่นด่าตัดพ้อได้ยินเพียงคำว่ารักที่เขาพึ่งจะพูดเท่านั้น เท่านี้ที่นาง้า
“ข้าจะอยู่กับเ้า ขอเพียงเ้าไม่หนีข้าไป ข้าจะอยู่กับเ้าหรือต่อให้เ้าหนีข้าก็จะตามไปหาเ้าจนเจอ คนอื่นข้าไม่สนใจ” นางพูดสิ่งที่คิด
เยว่สือที่ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ มัวแต่คิดว่าผู้อื่นจะรู้สึกเช่นไรเป็ห่วงแต่ว่านางจะถูกผู้อื่นมองไม่ดี แต่นางกลับมองเพียงเขา เขาหัวเราะออกมาคำหนึ่งกอดนางแน่นขึ้น นี่คือสิ่งที่เขาฝันถึงมาตลอด เขาฝันให้นางยอมรับเขาที่เป็เขารักเขาหลงเขาจนตัดใจไม่ได้เช่นเดียวกับเขา เยว่สือเฝ้าฝันอยู่ทุกคืนแม้ไม่กล้าฝันวันนี้ความฝันเกิดขึ้นตรงหน้า เขากลับทำได้เพียงกอดนางไว้ ไม่กล้าขยับแม้ปลายนิ้ว
เป็ิอันผู้กล้าหาญเสมอแสดงความกล้าอีกครั้งแม้นางจะมือสั่นเล็กน้อย แต่ก็ใช้ทั้งสองมือจับแก้มของเยว่สือไว้ดึงเขาเล็กน้อยเพื่อจะได้หอมแก้มเขาได้ถนัดมากขึ้นนางหอมแก้มแล้วยังไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรต่อ ได้แต่หอมแก้มอีกครั้งบางสิ่งในอกคล้ายจะะโออกมา ในท้องคล้ายจะเต้นระบำได้ิอันกลืนน้ำลายหายใจไม่ทั่วท้อง มือสั่นราวกับโดนสายฟ้าฟาด
หลังจากการหอมแก้มครั้งที่สอง นางก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำเช่นไรต่อไปเยว่สือแม้จะตื่นเต้นไม่แพ้นางแต่ยังรู้จักว่าควรทำเช่นไรต่อไปเขาก้มลงไปจูบริมฝีปากของนาง ดูดกลืนริมฝีปากนั้นราวกับชีวิตนี้เขาไม่เคยลิ้มรสอาหารอร่อยเช่นนี้มาก่อนริมฝีปากล่างแล้วก็ต้องดูดกลืนริมฝีปากบนซ้ำไปมา
สุดท้ายเขายังไม่พอใจ สอดลิ้นอุ่นเข้าไปควานหาลิ้นสั่นระริกของหญิงสาวทันทีที่ได้ลิ้มรสัักับความอ่อนนุ่มหอมหวาน เขาหลงใหลมากจนถอนตัวไม่ขึ้นแม้จะรับรู้ถึงความสั่นเทาของร่างในอ้อมแขน แต่เขาไม่อาจถอนริมฝีปากออกมาจากความหอมหวานนั้นได้
ิอัน สาวน้อยอายุสิบแปดผู้ที่ไม่เคยแม้แต่จะจับมือชายหนุ่มอื่นแม้นางจะอยากััเขามาเนิ่นนาน แต่พอถูกเขาััอย่างเร่าร้อนเช่นนี้ นางได้แต่ตัวสั่นเทานอนรับความสุขสมอ้าปากให้เขากลืนกินได้เท่าที่เขาอยากกิน แม้อีกฝ่ายจะเป็ชายไม่ใช่ชายแต่นางรักเขา ไม่ว่าเขาััตรงไหน นางก็ร้อนรุ่มทั้งนั้น ขอเพียงเป็เขา นางย่อมมีความสุข
“เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน” ิอันดันเขาออกเล็กน้อย พูดเสียงสั่นแหบพร่า
เยว่ิหยุดชะงักนึกว่าทำให้นางกลัวในใจเขาหวาดหวั่นว่านางอาจลุกขึ้นหนีไปยามใดก็ได้
“ข้าทำเ้ากลัวหรือ” เขาถามเสียงเบา
“ไม่ ข้าอยาก...กอด”
หัวใจของเยว่สือ ถูกนางทุบอย่างแรงจนเจ็บไปหมดก้อนสะอื้นดันตัวมาถึงที่คอ เขาพยายามกลืนมันลงไปอย่างยากลำบากแต่หัวใจก็ยังเต้นแรงราวกับถูกทุบซ้ำๆ มันเจ็บจนเขาเริ่มหายใจไม่ออกนางทำให้เขาดีใจมากเกินไป
“เยว่สือ?” เห็นว่าเขาเอาแต่เงียบ ิอันจึงนึกว่าตัวเองทำสิ่งใดผิดหรือไม่
“เ้าทับแขนข้าไว้ ข้าเพียงอยากโอบกอดเ้าบ้าง”นางเสียงสั่นหวาดกลัวเล็กน้อย
เยว่สือรู้สึกเจ็บกลางอกจนทนไม่ไหว น้ำตาหยดที่หางตาอย่างช่วยไม่ได้บางอย่างตีตื้นขึ้นมาที่ลำคอ เขาได้กลิ่นเืคละคลุ้งในปากเยว่สือเริ่มรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เขาต้องรีบผละลุกออกจากเตียงแต่เขาก็กลั้นมันไว้ไม่อยู่ เขาไอแรงๆสองสามครั้งในลำคอ และอวกบางอย่างออกมา
“เยว่สือ!!!!” ิอันที่โง่งมอยู่บนเตียงรับรู้ถึงความผิดปกติ
“เ้าเป็อะไรไป!!” นางถามเขาอย่างร้อนรน
21K
![คุณแฟนแสนห่วย Im not single [Win:Siangwan]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1619418503_81536701.webp)
