ทะลุมิติมาเป็นหนูน้อยชาวนา พร้อมมิติวิเศษพลิกชะตาครอบครัว

        ภายใต้การรุมโจมตีของสองแม่ลูกโจวถงซื่อ ในที่สุดเฉินกุ้ยฮวาก็ยอมสงบปากสงบคำและทำตัวเรียบร้อย

        หลังจากทานอาหารเสร็จ เสวี่ยฮุ่ยต้องกลับไปเก็บข้าวของ โจวเสี่ยวเม่ยจึงดึงนางไว้ "ฮุ่ยฮุ่ย น้าเล็กของเจ้าบอกว่าเจ้ามีพรสวรรค์ในการเรียนมาก หรือว่า... เจ้าจะพักอยู่ที่บ้านท่านยายต่ออีกสักระยะ รอให้น้าเล็กของเจ้ากลับเมืองมณฑลก่อน แล้วเจ้าค่อยกลับบ้านดีหรือไม่?"

        "พวกท่านไม่ได้มารับข้าหรอกหรือเจ้าคะ?" เหตุใดจึงเปลี่ยนใจเช่นนี้

        "เจ้าชอบอ่านหนังสือไม่ใช่หรือ? ในบ้านมีเพียงพี่ชายคนโตของเจ้าที่อ่านออกเขียนได้ แต่น้าเล็กของเจ้าบอกว่า ตอนนี้พี่ชายเจ้าไม่สามารถสอนเจ้าได้แล้ว!"

        โจวเสี่ยวเม่ยเองก็ไม่อยากแยกจากลูกสาว แต่นางรู้สึกว่าคำพูดของน้องชายมีเหตุผล การที่เด็กผู้หญิงได้เรียนหนังสือมากขึ้นไม่ใช่เรื่องเสียหาย

        เสวี่ยฮุ่ยไปหาโจวป๋อเทา "น้าเล็ก ท่านจะกลับเมืองมณฑลเมื่อไหร่เจ้าคะ?"

        "อีกประมาณยี่สิบวัน ทำไมหรือ!"

        "ท่านช่วยทิ้งการบ้านไว้ให้ข้าบ้างได้ไหมเจ้าคะ ข้ารับรองว่าจะตั้งใจทำให้เสร็จ แล้วอีกครึ่งเดือนข้าจะมาส่งการบ้านเจ้าค่ะ!"

        โจวป๋อเทาต้องการทดสอบเสวี่ยฮุ่ย หากนางผ่านการทดสอบเขาจึงจะตกลงตามข้อเสนอนี้ ซึ่งเสวี่ยฮุ่ยก็ตกลง โจวป๋อเทาทดสอบตัวอักษรยี่สิบตัวและบทกวีแปดบท ซึ่งเสวี่ยฮุ่ยสามารถท่องและเขียนออกมาได้ทั้งหมด

        "นี่คือบทกวีถังสามร้อยบท เจ้าจงกลับไปท่องวันละบทตามลำดับ และเขียนอักษรตัวเล็กวันละสองบท อีกครึ่งเดือนข้าจะรอตรวจ!" โจวป๋อเทามอบกระดาษ พู่กัน พร้อมด้วยถุงย่ามหนังสือ แท่นฝนหมึก และหมึกให้

        โจวเสี่ยวเม่ยไม่ยอมรับไว้ เพราะกระดาษและพู่กันเป็นของราคาแพง ของที่บ้านซื้อให้เสวี่ยเจี้ยนเวิ่นล้วนเป็นชนิดที่ถูกที่สุด ซึ่งเทียบกับของที่โจวป๋อเทานำออกมาแล้วนั้นแตกต่างกันลิบลับ

        "พี่หญิง ให้ฮุ่ยฮุ่ยรับไว้เถิด! การที่นางตั้งใจเรียน คือการตอบแทนข้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว!"

        ในเวลาว่างจากการเรียน โจวป๋อเทาจะวาดภาพบนพัดเพื่อนำไปขาย หรือช่วยคัดลอกหนังสือให้ร้านหนังสือ ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันจึงแทบไม่ต้องรบกวนที่บ้าน กระดาษและพู่กันเหล่านี้เขาก็ซื้อมาด้วยวิธีนี้

        "นี่เป็นน้ำใจของน้าเล็ก เมื่อข้าโตขึ้น ข้าจะตอบแทนท่านเองเจ้าค่ะ!"

        โจวป๋อเทาพยักหน้าเบา ๆ "ในฐานะศิษย์ การกตัญญูต่อท่านอาจารย์เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว!"

        "มีคนเคยรับปากว่า ต่อไปจะปฏิบัติกับข้าเหมือนลูกสาวแท้ ๆ ใช่ไหมเจ้าคะน้าเล็ก!" เสวี่ยฮุ่ยเก็บห่อสัมภาระ แล้วอ้าแขนกอดลาครอบครัวทางฝั่งท่านยาย

        โจวป๋อเทากอดหลานสาวทีหนึ่ง พร้อมบอกนางว่าหลังจากผ่านปีใหม่ไปแล้ว ห้ามใช้วิธีการบอกลาเช่นนี้กับผู้อื่น โดยเฉพาะกับผู้ชาย!

        เสวี่ยฮุ่ยรับปากว่าจะพยายามรักษาระยะห่างกับคนนอก นางโบกมือลาครอบครัวตระกูลโจว แล้วขึ้นเกวียนวัวเดินทางกลับบ้านพร้อมกันสามคนพ่อแม่ลูก

        เมื่อกลับถึงหมู่บ้านสือหลิ่ง จากระยะไกลก็เห็นเติ้งอาเหลียนยืนมองหาอยู่ที่ริมสะพานเล็ก ๆ เมื่อเห็นเกวียนวัวของครอบครัวตน หญิงชราก็โบกมือให้

        "ท่านย่า ข้าคิดถึงท่านย่าเหลือเกิน มานั่งบนเกวียนวัวแล้วกลับบ้านกันเถอะเจ้าค่ะ!" ความรู้สึกที่ได้เห็นญาติพี่น้องช่างดีเหลือเกิน เสวี่ยฮุ่ยตอบรับท่านย่าด้วยรอยยิ้ม

        "ย่าก็คิดถึงเจ้า! กลับมาก็ดีแล้ว!" เติ้งอาเหลียนนั่งลงข้างหลานสาว พลางพิจารณานางตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูท่าว่าเด็กคนนี้จะมีความเป็นอยู่ที่บ้านท่านยายค่อนข้างดี สีหน้าดูเปล่งปลั่งราวกับอ้วนขึ้นเล็กน้อย

        เมื่อกลับถึงบ้านก็สามารถทำอาหารให้ครอบครัวได้อีกครั้ง ในขณะที่ท่านพ่อและท่านแม่ลงจากรถ เสวี่ยฮุ่ยก็เข้าไปในห้องครัว ผักกาดขาวและปวยเล้งในบ้านสามารถนำมาทานได้แล้ว เสวี่ยฮุ่ยนำมันฝรั่งสิบกว่าหัวออกมาจากมิติวิเศษ วางไว้ที่มุมหนึ่งของชั้นวางชาม

        "ท่านย่า เย็นนี้พวกเราทานน้ำแกงปวยเล้ง กับมันฝรั่งผัดผักกาดขาวกันนะเจ้าคะ!"

        "ในบ้านไม่มีมันฝรั่งให้ทานแล้วนี่นา ปลูกลงดินไปหมดแล้ว"

        ตอนนี้สถานการณ์ดีกว่าช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิและฤดูหนาวมาก อย่างน้อยก็มีผักเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ทาน ไม่ต้องทนทานผักป่ากับหัวไชเท้าเค็มคู่กับข้าวสวยทุกวัน

        "ท่านย่า ดูสิเจ้าคะ ในบ้านยังมีมันฝรั่งอยู่อีกหลายหัวเลย!"

        เติ้งอาเหลียนเดินเข้ามาในครัวแล้วก็ต้องชะงัก บนชั้นวางชามมีมันฝรั่งเพิ่มมาสิบกว่าหัวตั้งแต่เมื่อไหร่ เหตุใดนางจึงไม่รู้?

        "ท่านย่าต้องวางไว้ตรงนี้แล้วลืมแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ!"

        อย่างนั้นหรือ? เติ้งอาเหลียนจำไม่ได้ว่าตนวางมันฝรั่งเหล่านี้ไว้เมื่อไหร่ แต่มันฝรั่งเหล่านี้ดูสดมาก ราวกับเพิ่งขุดขึ้นมาจากดิน

        "มันฝรั่งเหล่านี้อยู่ในบ้านเราไม่ผิดแน่ งั้นไม่ต้องคิดมากแล้วเจ้าค่ะ กับข้าวเย็นนี้ข้าทำเอง ท่านย่าหุงข้าวได้ไหมเจ้าคะ?"

        เติ้งอาเหลียนมีหรือจะปฏิเสธหลานสาว! นางหุงข้าวและคอยเป็นลูกมือให้หลานสาว ทั้งก่อไฟและหั่นมันฝรั่ง เสวี่ยฮุ่ยไม่ได้ทำอาหารมาหลายวันจึงได้ยืดเส้นยืดสาย ใส่น้ำมัน เจียวหอมและขิงจนหอมฉุย จากนั้นใส่เครื่องปรุงและเติมน้ำแกง

        เมื่อเครื่องปรุงซึมเข้าไปในน้ำแกง ก็ใส่ไข่ไก่ที่ตีจนเข้ากันลงไป ตามด้วยปวยเล้ง เสวี่ยฮุ่ยสะบัดนิ้วเพียงนิด น้ำพุจิตวิญญาณหนึ่งหยดก็ตกลงไปในหม้อ

        "น้ำแกงที่ฮุ่ยฮุ่ยทำหอมเหลือเกิน ตอนย่าหุงข้าวก็ใส่เครื่องปรุงที่เจ้าทิ้งไว้ให้เหมือนกัน แต่ทำไมไม่หอมเท่านี้เล่า?" เติ้งอาเหลียนสงสัย

        "ท่านย่าเจ้าคะ ตอนนี้บนเขามีเห็ดไหมเจ้าคะ? รอจนมีเห็ดแห้ง ข้าจะนำมาผสมกับเครื่องปรุงชูรสอีกนิด การทำอาหารและน้ำแกงจะหอมยิ่งขึ้นเจ้าค่ะ"

        "จริงด้วย งานในไร่นาเสร็จหมดแล้ว พวกเราควรปรึกษากันเรื่องตั้งแผงขายของได้แล้วนะเจ้าคะ!" เสวี่ยฮุ่ยเฝ้าคิดถึงเรื่องนี้มาตลอด!

        "จะทำได้จริง ๆ หรือ?" ครอบครัวสายนี้ดำรงชีวิตด้วยการทำนามาโดยตลอด ไม่เคยทำการค้าขาย เติ้งอาเหลียนจึงรู้สึกไม่มั่นใจ

        "ทำไมจะไม่ได้เล่าเจ้าคะ พวกเราทำธุรกิจเล็ก ๆ ลงทุนไม่กี่อีแปะ อีกทั้งสิ่งที่ขายเป็นอาหารที่คนทั่วไปยอมรับได้ ต้องทำได้แน่นอนเจ้าค่ะ"

        "ในตลาดมีร้านขายเกี๊ยวน้ำตั้งหลายร้านเลยนะ!" เติ้งอาเหลียนกลัวว่าหากขายอาหารชนิดเดียวกับผู้อื่นจะแข่งขันไม่ได้

        "ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ขายน้ำแกงปลากับแผ่นแป้งทอดเจ้าค่ะ ปลาไม่กี่ตัวก็เคี่ยวน้ำแกงได้หม้อใหญ่ เครื่องปรุงข้าผสมเองไม่ต้องใช้ต้นทุนอะไรมาก ส่วนแผ่นแป้งทอดพวกเราใช้แป้งผสม ทำขายแผ่นละหนึ่งอีแปะ ไม่ต้องใช้น้ำมันมาก หนึ่งวันต้นทุนประมาณสามสิบถึงสี่สิบอีแปะก็น่าจะพอแล้ว

        ลองดูเถอะเจ้าค่ะ หากไม่ได้ผลก็ไม่มีอะไรเสียหาย!" มีตัวนางและเครื่องปรุงจากมิติวิเศษอยู่ จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่สำเร็จ!

        ในระหว่างทานอาหาร คนตระกูลเสวี่ยมารวมตัวกันปรึกษาเรื่องตั้งแผงขายของ ในที่สุดก็ตกลงที่จะลองดู แต่ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าห้ามเสวี่ยฮุ่ยไปที่ตลาด

        "เพราะอะไรหรือเจ้าคะ?"

        หากนางไม่ได้เป็นคนทำ น้ำแกงรสชาติจะลดลงอย่างมาก เฮ่อจิ่นเคยบอกว่าน้ำพุจิตวิญญาณและน้ำพุวิเศษจะแสดงประสิทธิภาพสูงสุดได้ก็ต่อเมื่อผ่านมือนางเท่านั้น หากส่งให้ท่านย่าหรือท่านแม่ ไม่รู้ว่าจะยังได้ผลหรือไม่!

        "ฮุ่ยฮุ่ย ในตลาดมีคนทุกรูปแบบ หากเจอช่วงที่ผู้คนพลุกพล่านวุ่นวาย พวกเรากลัวว่าจะมีคนสังเกตเห็นเจ้า..."

        หากหลานสาวถูกลักพาตัวไป จะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร มิสู้ไม่ทำการค้า แล้วตั้งหน้าตั้งตาทำนาอยู่ในหมู่บ้านสือหลิ่งจะดีกว่า!

        "ข้ามีวิธีเจ้าค่ะ!" เสวี่ยฮุ่ยวิ่งเข้าไปในห้องของพี่ชายทั้งสอง รื้อชุดที่พี่รองเคยใส่ตอนตัวเล็กมาเปลี่ยน จากนั้นนำขี้เถ้าจากใต้เตาไฟมาแต้มที่ใบหน้าให้ดูเป็น ‘รอยฝีดาษ’

        เมื่อเห็นเสวี่ยฮุ่ยหลังจากการ ‘ปลอมตัว’ เติ้งอาเหลียนก็รู้สึกสะท้อนใจยิ่งนัก ทั้งหมดเป็นเพราะบ้านยากจนเกินไป ตนเองไร้ความสามารถ เพื่อไม่ให้หลานสาวถูกผู้ไม่หวังดีหมายตา จึงต้องยอมให้นางปลอมเป็นเด็กชายออกไปข้างนอก

        "มะรืนนี้เป็นวันตลาดนัด พรุ่งนี้บ่ายข้าจะพาเสี่ยวหลินไปจับปลา!" เสวี่ยจื้อหยงยื่นมือใหญ่มาเช็ดขี้เถ้าบนใบหน้าลูกสาว

        "พรุ่งนี้ข้าจะเข้าตัวอำเภอ ดูว่าสามารถซื้อโต๊ะ เก้าอี้ และถ้วยชามราคาถูกได้หรือไม่ หรือทางที่ดีควรเช่าโต๊ะเก้าอี้แถว ๆ ตลาดใช้เอา ช่วงเริ่มแรกไม่ต้องจัดหาของมากมายนัก หรือว่า... พรุ่งนี้ขอยืมม้านั่งยาวจากเพื่อนบ้านรอบ ๆ ก่อน หากค้าขายดี ครั้งหน้าค่อยซื้อถ้วยชามและโต๊ะเก้าอี้เพิ่ม!" โจวเสี่ยวเม่ยบอกแผนการของตน

        "ข้ากับท่านย่าจะทอดแผ่นแป้งทอดอยู่ที่บ้าน ให้เป็นแป้งหมักจะดีที่สุด มะรืนนี้ตอนเช้าจะได้ไม่แข็งเจ้าค่ะ" เสวี่ยฮุ่ยกล่าว