หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

อัจฉริยะจากทั่วดินแดนเทวะทั้ง3 ทิศต่างเดินทางไปยังดินแดนเทวะทิศเหนือในถานะเจ้าภาพในครั้งนี้ ขุมอำนาจในดินแดนเทวะทิศเหนือได้จัดเตรียมที่พักและการบริการที่ดีเลิศอย่างถึงที่สุด

"พวกเรามาถึงเเล้ว" หยางเทียนอวี้กล่าว

ตระกูลหยางที่ดินทางด้วยด้วยเกาะลอยฟ้าทำให้ผู้คนต้องอิจฉามีหลายคนสงสัยว่าเกาะลอยฟ้าคืออุปกรณ์อะไรกันแน่แล้วมันอยู่ระดับใหนแต่คำตอบนี้แม้แต่ตระกูลหยางเองก็ไม่รู้ เกาะลอยฟ้าแห่งนี้ตระกูลหยางอยู่อาศัยตั้งแต่บรรพบุรุษรุ่นแรกเเล้ว

กลุ่มรุ่นเยาว์ของตระกูลหยางได้ลงจากเกาะลอยฟ้าพร้อมกับผู้อาวุโสหลายคนโดยเฉพาะในครั้งนี้มีผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งหลายคนคอยดูแลหยางจื่อและหยางอวี้อย่างใกล้ชิด

เมื่อกลุ่มหยางจื่อมาถึงสถานที่ประลองก็มีกลุ่มคนมารอต้อนรับกลุ่มหยางจื่อและ 1 ในกลุ่มคนนั้นก็คือเหยาเย่ซึ่งหยางจื่อเคยเจอนางมาเเล้ว

"ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนเทวะทิศเหนือพวกข้าได้จัดเตรียมสถานที่พักไว้ให้พวกท่านเเล้วหรือมีใครอยากจะเดินชมดินแดนเทวะทิศเหนือก่อนละ" เหยาเย่กล่าว

"ข้าอยากจะเดินชมดูดินแดนเทวะทิศเหนือสักหน่อย" หยางจื่อกล่าว

"งั้นข้าจะไปรอเจ้าอยู่ในที่พัก" หยางอวี้กล่าว

กลุ่มรุ่นเยาว์ของตระกูลหยางต่างก็เลือกที่จะไปที่พักของตนเพื่อนั่งบ่มเพาะพลังและเพิ่มความแข็งแกร่งให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่สำหรับหยางจื่อนั้นเขาได้บ่มเพาะพลังมาเป็นเวลานานเขาเลยต้องการจะผ่อนคลาย

"ถ้าอย่างงั้นข้าจะให้นางพาเจ้าเดินเที่ยว" เหยาเย่กล่าว

เหยาเย่ได้พาหยางจื่อเดินแยกกลุ่มกับเหล่ารุ่นเยาว์ของตระกูลหยางไม่นานเหยาเย่ก็พาหยางจื่อเดินไปหาหญิงสาวนางนึงนางสวมชุดสีแดงสุด และมีผิวพรรณที่ขาวเนียนเส้นผมที่ดำขลับข้างหลังของนางมีดาบสีแดงฉานสะพายอยู่ข้างหลัง หยางจื่อรู้สึกเเปลกใจเพราะหญิงสาวนางนี้คือหญิงสาวที่เขาเคยเจอตอนอยู่ที่สุสานของราชันดาบอัคคี

"เหยาเซียนช่วยพาคุณชายหยางจื่อเดินชมสถานที่งดงามในดินแดนเทวะทิศเหนือของพวกเราได้หรือไม่"เหยาเย่กล่าว

เหยาเซียนหันไปมองหยางจื่อทั้งสองยืนจ้องหน้าซึ่งกันและกันได้สักพักเหยาเซียนก็พยักหน้าให้กับเหยาเย่เหยาเย่ยิ้มออกมาเเล้วเเล้วเดินจากไป ทิ้งหยางจื่อและเหยาเซียนเอาไว้แค่ 2คน

"คุณชายหยางจื่อมีที่ใหนอยากจะไปเป็นพิเศษหรือไม่" เหยาเซียนกล่าว

"ไม่มีหรอกข้าก็แค่อยากเที่ยวชมสถานที่ดังๆในดินแดนเทวะทิศเหนือเพียงเท่านั้น"หยางจื่อกล่าว

เหยาเซียนพยักหน้าแล้วเดินนำหยางจื่อไป

"ข้างหน้าเป็นสถานที่ตั้งของวิหารดาราซึ่งเป็นเป็น 1 ในขุมอำนาจที่ทรงพลังของดินแดนเทวะทิศเหนือพวกเขาทุกคนต่างก็ฝึกฝนทักษะเกี่ยวกับดวงดาวและตรงซ้ายมือคือนิกายอสูรโลกันต์ พวกคือผู้ใช้สัตว์อสูรเหยาเซียนกล่าวอธิบายยิ่งเป็นสัตว์อสูรที่หายากเเล้วพวกเขามีเอาไว้ในครอบครองมากมาย"

หยางจื่อรู้สึกแปลกใจเขาไม่เคยเจอผู้ฝึกยุทธ์ที่ใช้ทักษะดวงดาวเลยสักครั้งและเหยาเซียนยังอธิบายถึงความแข็งแกร่งของขุมอำนาจเหล่านี้ให้หยางจื่อได้ฟังขุมอำนาจทั้งสองนี้ต่างก็มีคนที่อยู่ปราณเซียนสวรรค์อย่างน้อย 1คน ในขณะที่หยางจื่อและเหยาเซียนกำลังเดินคุยกันก็มีกลุ่มคนเดินเข้ามาขวางทั้งสองคนเอาไว้

"นั่นไม่ใช่แม่นางเหยาเซียนหรอกรึชั่งบังเอิญจริง ๆ"ชายหนุ่มในชุดสีฟ้ากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"คุณชายฉางอันมีธุระอะไรกับข้างั้นหรือ" เหยาเซียนกล่าว

"ข้าอยากจะเลี้ยงอาหารแม่นางเหยาเซียนสักมื้อจะได้หรือไม่"ชายหนุ่มที่ชื่อฉางอันกล่าว

"ต้องขออภัยข้ามีธุระ ไปกันเถอะนายน้อยหยางจื่อ" เหยาเซียนกล่าว

"เดี๋ยวก่อน แม่นางเหยาเซียนไม่คิดจะแนะนำสหายข้างหลังให้พวกข้ารู้จักหน่อยหรือ"ฉางอันหันไปมองหยางจื่อด้วยสายตาเยาะเย้ย

กลุ่มชายหนุ่มที่มากับฉางอันก็ตรวจสอบพลังบ่มเพาะของหยางจื่อก่อนจะพากะนหัวเราะออกมาพวกเขาที่อยู่ปราณราชันสวรรค์ขั้นที่ 4 เป็นอย่างน้อยทำให้ไม่เห็นหยางจื่อที่อยู่ปราณราชันสวรรค์ขั้นที่1 อยู่ในสายตาโดยเฉพาะฉางอันที่อยู่ครึ่งก้าวอสู่ปราณจักรพรรดิสวรรค์เเล้ว

"เฮ้อ ให้มันได้แบบนี้สิน่า" หยางจื่อกล่าวอย่างเบื่อหน่าย

"คุณชายหยางจื่อไม่จำเป็นต้องลงมือข้าจะจัดการปัญหานี้เอง"เหยาเซียนกล่าว

"ตูม!!!!"

พลังปราณที่ทรงพลังของเหยาเซียนระเบิดออกนางที่อยู่ปราณราชันสวรรค์ขั้นที่ 9 แต่ด้วยนางมีเส้นลมปราณของฟีนิกซ์อัมตะทำให้นางมีพลังท้าทายสวรรค์คล้ายๆกับหยางจื่อแต่ก็ไม่อาจเทียบเท่าหยางจื่อเพราะหยางจื่อนั้นมีดาบมังกรสวรรค์แต่สำหลับเหยาเซียนนางสามารถสู้กับคู่ต่อสู้ที่เหนือกว่านางได้ 2-3 ระดับ

พลังปราณที่ร้อนแรงทำให้กลุ่มของฉางอันต้องรู้สึกกดดันโดยเฉพาะคนที่อยู่ปราณราชันขั้นที่4 หัวเข่าของเขากระแทกกับพื้นและไม่สามารถยืนขึ้นได้หยางจื่อที่ยืนอยู่ด้านข้างอดที่จะรู้สึกกดดันไม่ได้เข้าไม่คิดว่าเหยาเซียนจะมีความแข็งแกร่งขนาดนี้

"ข้าบอกว่าข้าสมีธุระเพราะงั้นหลักทางซะไม่อย่างงั้นอย่าหาว่าข้าเสียมารยาท"เหยาเซียนกล่าวอย่างเย็นชา

"ถ้าแม่นางเหยาเซียนมีธุระก็ไม่เป็นไรเอาไว้โอกาสหน้าก็ได้"ฉางอันกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เหยาเซียนและหยางจื่อเดินออกไปแต่ในตอนนั้นเองก็มีเสียงของฉางอันดังเข้ามาในหูของหยางจื่อ

"ในการประลองที่จะมาถึงข้าจะบดขยี้เจ้าและทำให้เจ้ากลายเป็นตัวตลกของการประลองในครั้งนี้"ฉางอันกล่าว

หยางจื่อขมวดคิ้วในทันทีและออดที่จะส่ายหน้าไม่ได้ภายในดินแดนเทวะแห่งนี้มีอัจฉริยะมากมายและพวกเขาเหล่านั้นต่างก็ทรงพลังอย่างยิ่งหยางจื่อในตอนนี้ยังไม่มั่นใจเลยว่าจะสามารถเอาชนะพวกเขาได้หรือไม่แต่มีสิ่งหนึ่งที่หยางจื่อรับรู้

"หญิงสาวที่งดงามไม่ต่างจากหายนะเดินได้ดี ๆนี่เอง" หยางจื่อคิดในใจ

แต่ในตอนนั้นเองที่เหยาเซียนหยุดเดินแล้วหันมามองหยางจื่อด้วยสายที่เย็นชาแปลกๆ

"นี่คุณชายหยางจื่อกำลังคิดว่าข้าคือตัวปัญหางั้นรึ"เหยาเซียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เย็นชา

"นางรู้ได้อย่างไร นางอ่านใจได้รึ" หยางจื่อคิดในใจ

"เปล่าข้าจะไปคิดเรื่องแบบนั้นได้อย่างไรแม่นางเหยาเซียนไม่มีทางเป็นตัวปัญหาแน่นอน"หยางจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว

"งั้นหรือ แต่ข้าขอแนะนำอะไรคุณชายหน่อยเวลาคิดอะไรอย่าให้มันแสดงออกทางสีหน้ามากนักเพราะผู้หญิงหนะมักจะสังเกตุรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านั้นเข้าใจหรือไม่"เหยาเซียนกล่าว

"จ๊ะ!!!" หยางจื่อ

-------------------------------------------------------------------------------