31.ปรับความเข้าใจ(1)
•31•
คนสลบไสลพอได้สติรีบค้ำยันร่างกายตัวเอง ลุกขึ้นมานั่งพร้อมปรับโฟกัสมองไปโดยรอบๆ แต่ก็ยังไม่คุ้นชินกับสถานที่แห่งนี้เลยด้วยซ้ำ ร่างบอบบางนั่งโงนเงนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ แต่เมื่อพยายามจะลุกขึ้นเดิน ถึงรู้ว่าข้อเท้ามันโดนล่ามด้วยโซ่ คล้องกับเสาปลายเตียงนี้
ทราย : ที่นี่มันที่ไหนกันล่ะเนี่ย ล่ามฉันเอาไว้อย่างกับเป็สัตว์เลี้ยงเลยนะ ให้ตายเถอะ~
เสียงอู้อี้กล่าวพึมพำ เป็จังหวะเดียวกันประตูห้องเปิดออกทันที เผยร่างสูงโปร่งกำลังเดินเข้ามาหา ฉันได้แต่นั่งแสดงสีหน้าหวาดหวั่น
ไคโร : ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ
น้ำเสียงดุดันกล่าวทักทาย พร้อมกระตุกรอยยิ้มร้ายกาจ ฝ่ามือหนาเอื้อมเข้ามาใกล้ ช้อนเชยปลายคางฉันเชิดขึ้น จนต้องแหงนหน้าตามแรงเขา ดวงตาของพวกเราทั้งคู่ สอดประสานค้างกันนานนับหลายนาทีเลย
จังหวะนั้นเหมือนโลกมันหยุดหมุน ความรู้สึกมากมายตีรวนกันยุ่งเหยิง หัวใจส่งเสียงดังจนแทบทะลุหน้าอก อยากจะโกรธและโมโหเขา แต่ความรู้สึกอีกด้านมันกลับบอกว่า ฉันคิดถึงเขามากเหลือเกิน ไม่ได้นะเขาทำแบบนี้มันไม่ถูกต้อง ไม่ใช่ลูกหนี้เขาเหมือนเมื่อก่อนสักหน่อย แบบนี้เรียกว่ารังแกมากเกินไปแล้วนะ
ทราย : พี่จับหนูมากักขังทำไมกันคะเนี่ย ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้เลยนะ พวกเราไม่มีอะไรข้องเกี่ยวกันแล้ว พี่จำเป็ต้องกลั่นแกล้งหนู มากถึงขนาดนี้เชียวเหรอคะ มันไม่เกินไปเหรอคะ
โหวกเหวกโวยวายอย่างโมโห แสดงสีหน้าหงุดหงิดใส่เขา บ่งบอกให้รู้ว่าไม่พอใจหนัก
ไคโร : หนูเป็เมียพี่นี่ครับ จะไม่เกี่ยวกันตรงไหน ตอนฝากคำพูดผ่านไอ้โคล่ายังกล้าไม่เบา ทำไมตอนนี้เกิดกลัวขึ้นมาได้ล่ะครับ ให้มาหาก็เก่งกล้าสามารถมาก พาผู้ชายคนใหม่มาเปิดตัวให้เห็น ไม่กลัวพี่จะเปิดหน้ามันบ้างเหรอครับ ช่วยไปเลิกยุ่งกับมันด้วย ตัดขาดได้ยิ่งดีอย่าหาว่าพี่ไม่เตือนหนูนะ หึ~
น้ำเสียงดุดันกล่าวแววตามีแต่ความขุ่นเคือง
ทราย : หนูไม่ใช่สัตว์เลี้ยงสักหน่อย ทำไมต้องล่ามหนูด้วย สติพี่ยังดีอยู่หรือเปล่าเนี่ย สามีบ้านไหนเขาทิ้งเมียตัวเองนานหลายปีกัน อีกอย่างหนึ่งตอนนั้นพี่ยังไม่อธิบายอะไรเลย คราวนี้พี่ยังจะมา้าอะไรอีกมิทราบคะ มันสายไปแล้วแหละ หนูจะคบกับใครมันเื่ของหนูพี่เกี่ยวอะไร ตัวเองก็มีเมียอยู่แล้วยังจะวุ่นวายกับคนอื่น ให้เป็เมียน้อยหนูไม่ยอมหรอกฝันไปเถอะ
โต้ตอบอย่างไม่ยอมความเพราะที่พูดมา เป็สิ่งที่อัดอั้นตันใจมานานแล้วด้วยเช่นกัน พอถึงจุดเดือดฉันก็โพล่งไม่หยุดยั้งเลย
ไคโร : หย่าแล้วเหรอถึงไปมีผู้ชายใหม่น่ะ คิดอะไรอยู่ไม่กลัวผัวตัวเองฟ้องชู้เหรอครับ หนูจะกลายเป็เมียน้อยได้อย่างไรกัน หึ~
น้ำเสียงดุดันกล่าวพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง เพราะอยากพูดคุยกับเธอด้วยดี ไม่ใช่ต่างฝ่ายต่างทะเลาะกันแบบนี้ เขากลับคิดว่าผู้หญิงตอนโกรธ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูมากจริงๆ โดยเฉพาะคนสวยตรงหน้า
ทราย : ปลดโซ่ให้หนูเดี๋ยวนี้เลย หนูจะไม่ยอมฟังอะไรจากพี่ทั้งนั้นแหละค่ะ ถ้ายังคิดจะล่ามกันเอาไว้เนี่ย มันเจ็บจะตายอยู่แล้ว
โวยวายใส่เขาพร้อมกอดอกเชิดใบหน้าหนี ไอ้คนบ้าอำนาจชอบรังแกอยู่เรื่อยเลยนะ ผ่านมานานตั้งหลายปีนิสัยไม่เคยเปลี่ยน เฮ้อ~
เขาไขกุญแจเสร็จฉันก็เด้งตัวเตรียมวิ่งหนี พอเปิดประตูห้องนอนก็ต้องเบิกตาโพลงโต แทบจะกรี๊ดสนั่นเลยกับภาพตรงหน้า บริเวณรอบบ้านอุดมไปด้วยธรรมชาติ ซึ่งบ้านที่อยู่หลังไม่ใหญ่มากนัก ส่วนห้องนอนอยู่ตรงด้านข้าง อีกซีกน่าจะเป็ห้องนั่งเล่นและห้องครัว
ต้นไม้สูงใหญ่ล้อมรอบเกือบจะเป็ป่าทึบแล้ว ทำให้แสงสว่างลอดผ่านได้เพียงเล็กน้อย ตรงออกไปหน่อยไม่ไกลนักประมาณ 100เมตรเป็ทะเล มีเรือจอดอยู่แค่ลำเดียว ส่วนกุญแจคงอยู่ที่เขา ฉันวิ่งมาหน้าบ้านเดินหมุนตัวหาทางหนี แต่เหมือนตัวเองอยู่บนเกาะร้างเลยมั้งเนี่ย มือเล็กกำหมัดขึ้นมาตัวสั่นคลอน เม้มริมฝีปากตัวเองแ่า แววตามีแต่ประกายไฟลุกโชน เตรียมเผาไหม้คนสร้างปัญหานี้
วิ่งกลับบ้านหลังเดิมพร้อมลมหายใจติดขัด ราวกับจะเป็ัเพลิง เตรียมพ่นไฟได้เลยแหละ คนเ้าเล่ห์เห็นฉันวิ่งมาก็ยืนยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ ถึงว่าทำไมปล่อยฉันออกมาง่ายขนาดนี้ เขาเล่นตัดทางหนีทีไล่ไปหมดแล้ว
ไคโร : วิ่งเล่นเหนื่อยแล้วก็ไปอาบน้ำเถอะครับ
น้ำเสียงดุดันกล่าวพร้อมฉีกยิ้มกว้าง ผายมือเชิญฉันให้เดินเข้าไปอาบน้ำทันที
ทราย : ไอ้พี่ไคโรตายซะเถอะ!
แหกปากลั่นวิ่งเข้าไปพร้อมจะต่อยเขา ด้วยอารมณ์โกรธจัดจนไม่มีสติเหลือแล้ว คนรู้ทันยกแขนแกร่งป้องกันเป็อย่างดี ก่อนจะเอ่ยปากพูดข่มขู่กันอีกครั้ง
ไคโร : อยากโดนล่ามอีกเหรอครับ พอปล่อยแล้วก็เกรี้ยวกราดเนี่ย หึ~
น้ำเสียงดุดันกล่าวถาม จนฉันเองได้แต่ตั้งสติระงับจิตใจตัวเอง แต่มือก็คว้าท่อนไม้ที่พิงอยู่ข้างประตู เขาคงจะเอาไว้ทำฟืนก่อกองไฟนั่นแหละ ฉันไล่ทุบเขาอีกรอบใหญ่วิ่งจนเหนื่อยหอบ หยุดพักแล้วพูดใส่เขาอย่างรวดเร็ว
ทราย : หนูต้องโทรสั่งลูกน้องให้ไปส่งของ พี่อยากให้ธุรกิจหนูเจ๊งเหรอคะ พามาที่นี่ทำไมสัญญาณจะมีหรือเปล่าก็ไม่รู้
กล่าวตะกุกตะกัก หย่อนตัวนั่งพับเพียบลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ เพราะบ้านหลังนี้ทำจากไม้ซุงขนาดใหญ่ ถ้าคิดจะลักพาตัวไม่แจ้งล่วงหน้าหน่อย งานก็ไม่เสร็จเดี๋ยวธุรกิจมีปัญหาอีก
ไคโร : เขียนตารางข้อมูลมาเดี๋ยวจัดการให้ จะแก้ปัญหายากตรงไหนกันเชียว แค่พามาพักผ่อนไม่กี่วันก็กลับแล้ว โวยวายเหมือนจะโดนพี่ขังเป็ปีซะอย่างนั้น หึ~
น้ำเสียงดุดันกล่าวปรายหางตามองเธอ เพราะเหนื่อยจะวิ่งหนีอีกคนเหมือนกัน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ตาม เล่นจนพลังงานแทบหมดสิ้นกันทีเดียว ไม่คิดว่าหลายปีมานี้การต่อต้านจากเธอ ยิ่งหนักข้อขึ้นมากกว่าแต่ก่อนเยอะ จนรับมือได้ยากมากพอสมควรเลย
ทราย : พี่หยุดพูดไปเลยนะคะ ทำอย่างไม่เคยกักขังหนูนานเป็ปีแหละ!
โวยวายพร้อมมองค้อนใส่เขา คนเคยโดนมันฝังลึกลงกลางใจกันทั้งนั้น จะให้ฉันทำตัวใจเย็นไม่รู้สึกรู้สา เขาคิดได้อย่างไรกัน
ไคโร : ไปอาบน้ำเถอะครับ จะออกไปทำอะไรให้กินคงหิวมากแล้วแหละ ที่นี่ไม่มีหมอให้รักษาหรอกนะครับ ถ้าเป็ลมพี่คงจับฝังดิน
น้ำเสียงดุดันกล่าวพร้อมยิ้มกว้าง เอะอะขู่เก่งอย่าให้หนีออกไปได้นะ ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ
ฉันหยิบชุดเอาไว้เปลี่ยนพร้อมผ้าขนหนู เดินเข้าห้องน้ำอย่างว่าง่ายไม่ขัดขืนอะไร เพราะติดเกาะแล้วมีแต่ต้องอยู่ร่วมกัน กุญแจเรืออยู่ที่ตัวเขาด้วยให้ขโมยตอนนี้ เหมือนเอาตัวเองขึ้นเขียงรอโดนเชือดเฉือน
รอทำให้อีกฝ่ายสงบลงแล้วตายใจ ค่อยคิดหาวิธีหนีเอาตัวรอดน่าจะดีกว่านะ อีกอย่างไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้น ที่เคยฝากเขาตามหาตายแล้วหรือยัง ปริศนาเื่นี้ฝากบอกผ่านกับโคล่า ฉันยังจำได้ดีไม่มีวันลืมเลยแหละ
หลังจากระบายอารมณ์เสร็จก็ไปอาบน้ำ ส่วนพี่เขาออกไปก่อกองไฟ กำลังนั่งย่างเนื้อสเต๊กให้ฉันทาน อุปกรณ์ล้วนเตรียมพร้อมเหลือเกินนะ แค่มองหน้าเขาฉันก็เริ่มจะปวดหัวแล้ว เพราะเดาทางไม่ออกไม่รู้อารมณ์ไหนของเขา ชวนมาปิกนิกแค่นี้เองต้องลักพาตัวฉันมาด้วย
แต่ถึงให้เขาชวนฉันมาด้วยเป็อย่างดี ก็ไม่มาอีกนั่นแหละฮ่าๆ พอเข้าใจสถานการณ์เขาได้อยู่ รีบนั่งลงบนขอนไม้ขนาดใหญ่ ตรงบริเวณลานหน้าบ้าน จ้องเขาดวงตาไม่กะพริบเลย
ไคโร : มองขนาดนั้นอยากกินพี่หรือเนื้อย่างดี
น้ำเสียงดุดันกล่าวถามพร้อมเลิกคิ้วสูง คำพูดช่างยียวนอารมณ์ฉันอยู่ไม่น้อยเลย
ทราย : ชอบกวนประสาทหนูไม่คุยด้วยแล้ว
กล่าวด้วยน้ำเสียงเนือยๆ เอือมระอาให้กับคนตรงหน้าเต็มทน
ไคโร : อยากถามอะไรก็พูดมาเหอะ ทำเป็เล่นตัวอยู่ได้ บนเกาะนี้มีแค่เราสองคนเท่านั้น มองนานขนาดนี้ระวังจะท้องได้นะครับ
น้ำเสียงดุดันกล่าวถาม คงเห็นฉันนิ่งเงียบไม่พูดอะไร แต่ก็คอยแอบมองเขาอยู่ตลอด เพราะมีหลายสิ่งที่อยากจะรู้อยู่จริงๆ
ทราย : พี่ยังไม่แต่งงานกับริบอายเหรอคะ
ถามกลับเสียงห้วนๆ เขาแทบจะหัวเราะออกมาแล้ว มันน่าตลกตรงไหนมิทราบกัน เฮ้อ~
ไคโร : หึงหวงพี่ขนาดนี้เชียวเหรอครับ สรุปที่หนูโกรธไม่ใช่เพราะพี่ลักพาตัวมาสินะ แต่กำลังเข้าใจผิดกันอย่างนั้นเหรอเนี่ย หึ~
น้ำเสียงดุดันกล่าวถามละสายตาจากสเต๊ก มองฉันพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ให้ตายเถอะทำไมฉันต้องใจสั่นด้วยเนี่ย รีบเบือนใบหน้าหนีเขา ยกมือคอยลูบหน้าอกตนเองไว้
2K
