ตอนที่ 12 ไม่ต้องเป็ห่วง (1)
ยาร้อนลวก ไอควันพัดพากลิ่นขมลอยฟุ้ง กู้อวิ๋นหวงพลันยิ้มออกมา มิน่าเล่าอาการป่วยของท่านแม่ถึงไม่ดีขึ้นสักที ที่แท้ก็...
กู้อวิ๋นหวงวางถ้วยยาลง คิดจะเรียกตงเหมย ทว่าจู่ๆ หนิงหว่านโหรวกลับจับมือของนางไว้แล้วส่ายหน้าเบาๆ กู้อวิ๋นหวงสบกับดวงตาทั้งคู่ของนาง หลังแน่ใจแล้วว่านางรู้เื่ที่ยามีปัญหาจึงกุมมือของนางกลับ “ยานี้ขมเหลือเกิน ชิงอวี้ เ้าไปหยิบบ๊วยดองน้ำผึ้งมาให้ข้าหน่อย”
ชิงอวี้มองยาถ้วยนั้นก่อนกลับไปเรือนชิงจื่อเพื่อนำบ๊วยดองน้ำผึ้งมาให้ กู้อวิ๋นหวงหยิบบ๊วยดองน้ำผึ้งวางในมือหนิงหว่านโหรว “บ๊วยดองน้ำผึ้งนี้ชิงอวี้เป็คนทำเองกับมือ เปรี้ยวอมหวาน รสชาติไม่เลวเลยเ้าค่ะ ต่อไปท่านแม่ดื่มยาเสร็จ กินบ๊วยนี้สักสองเม็ด ก็จะหายขมแล้วเ้าค่ะ”
หนิงหว่านโหรวมองบ๊วยดองน้ำผึ้งในมือแล้วตอบตกลง กู้อวิ๋นหวงยังไม่วางใจหันไปกำชับชุนหลานอีกสองสามคำ ก่อนยกถ้วยยาขึ้นป้อนให้หนิงหว่านโหรวดื่มทีละคำ ดื่มยาเสร็จก็ยังป้อนบ๊วยดองน้ำผึ้งให้นางสองเม็ดด้วยตัวเอง หลังอยู่คุยเป็เพื่อนนางพักหนึ่ง จนเห็นนางหลับไปแล้วถึงค่อยออกมาจากเรือนจิ้งอี๋
“คุณหนู จวิ้นจู่นาง...” บ๊วยดองน้ำผึ้งอันนั้นเป็บ๊วยสูตรลับที่คุณหนูใช้สมุนไพรดองมากกว่าสิบชนิด ช่วยถอนพวกพิษไม่ร้ายแรงที่พบเจอได้ทั่วไป ชิงอวี้หันศีรษะมองทางเรือนจิ้งอี๋ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย
“ไม่ต้องเป็ห่วง” กู้อวิ๋นหวงเอ่ย ั์ตามีประกายแสงเย็นเยือกแวบผ่าน
นอกเรือนจิ้งอี๋มีต้นดอกซิ่ง[1]สูงใหญ่ต้นหนึ่ง หลายวันนี้ดอกซิ่งค่อยๆ เริ่มผลิแย้ม ช่อดอกสีชมพูบานสะพรั่งเต็มกิ่งก้าน ลมพัดผ่านให้กลีบดอกร่วงโปรยลงมาดูราวกับสายฝน กู้อวิ๋นหวงยืนใต้ต้นดอกซิ่ง ท่ามกลางฝนบุปผาและสายลมเย็นสบาย เวลาไม่ทันพ้นครึ่งถ้วยชา[2] ก็เห็นเฉินก่วงเดินเข้ามาทางเรือนจิ้งอี๋
“ท่านแม่ดื่มยาเพิ่งนอนหลับไป ลุงเฉินมีธุระอันใด บอกข้าไว้ก็ได้” กู้อวิ๋นหวงยืนอยู่ข้างประตูใหญ่เรือนจิ้งอี๋ นางไม่หลีกทางให้ เฉินก่วงก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไป
เฉินก่วงมองเข้าไปในเรือนจิ้งอี๋แล้วหันกลับมาประสานมือเป็กำปั้นคารวะ “ที่จริงก็ไม่ใช่เื่ใหญ่อันใด ทางหนิวหมอมอไม่ยอมจัดการงานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่า สองวันนี้นายท่านต้องไปทำธุระไม่อาจกลับจวนได้ชั่วคราว บ่าวจึงคิดมาถามฮูหยินว่าจะจัดการเื่นี้อย่างไร”
กู้อวิ๋นหวงยื่นมือรับกลีบดอกไม้ “ท่านแม่กำลังป่วย เกรงว่าไม่อาจดูแลเื่นี้ได้ ข้าได้ยินหนิวหมอมอบอกว่า อินอี๋เหนียงเป็คนมีความสามารถ ลุงเฉินไม่ลองส่งมอบเื่นี้ให้นางจัดการดูล่ะ”
เฉินก่วงอึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้นว่า “คุณหนูคงไม่ทราบ ที่ผ่านมางานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าล้วนเป็ฮูหยินจัดการดูแล นี่เหลือเวลาอีกสิบวันก็จะถึงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว จู่ๆ จะให้อินอี๋เหนียงเป็คนจัดการ เกรงว่าคงไม่ใคร่เหมาะสมนัก”
“มีอันใดไม่เหมาะสม ประเดี๋ยวข้าจะให้ชุนหลานบอกรายการขั้นตอนของการจัดงานเลี้ยงทั้งหมดส่งไปให้ทางอินอี๋เหนียง จะให้หนิวหมอมอคอยช่วยอยู่ข้างๆ ก็ได้” กู้อวิ๋นหวงเอ่ยเสียงเรียบ
เฉินก่วงสีหน้าแข็งทื่อ
กู้อวิ๋นหวงถามขึ้น “ลุงเฉินยังมีธุระอื่นอีกหรือไม่”
เฉินก่วงหายใจเข้าลึก “หลายปีมานี้คุณหนูอยู่เจียงหนาน เกรงว่าคงไม่ค่อยเข้าใจงานในจวนอัครเสนาบดี งานวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าทุกปีล้วนเชิญแต่ชนชั้นสูงมีหน้ามีตาในเมืองหลวงมาร่วมงาน นอกจากงานเลี้ยงแล้ว ยังต้องเชิญคณะละครมาด้วย รวมๆ กันแล้ว ลำพังอาศัยแค่รายได้ของจวนอัครเสนาบดี ไม่สามารถรองรับค่าใช้จ่ายมหาศาลส่วนนี้ไหวหรอกขอรับ”
“แล้วอย่างไรหรือ” กู้อวิ๋นหวงรู้ดีแต่ยังแกล้งถาม
เฉินก่วงเบือนหน้า “ฉะนั้นแล้วจึงต้องขอให้ฮูหยินช่วยออกค่าใช้จ่ายส่วนนี้ให้ด้วย”
เชิงอรรถ
^ ดอกซิ่ง หมายถึง ดอกเอพริคอต^ เวลาครึ่งถ้วยชา ประมาณ 15 นาที
974
![[E-Book] เพียงสลายกลายเป็นธุลี (วายจีนโบราณ)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753889235_47058185.webp)
