“เพดานที่ไม่รู้จักอย่างนั้นเหรอ.. ฉันเองก็อยากจะพูดอย่างนี้สักครั้งในชีวิตเหมือนกัน..”
หญิงสาวลืมตามองเพดานที่ไม่รู้จักด้วยรอยยิ้ม มันเป็ประโยคที่เธอคนนี้อยากจะพูดสักครั้งถ้ามีโอกาส และนั่นมันก็หมายถึงเมื่อเธอได้พูดเช่นนั้นก็หมายความว่าเธอได้เดินทางข้ามมายังอีกโลกหนึ่งที่ไม่รู้จัก เหมือนกับนิยายไลท์โนเวลอะไรพวกนั้น แต่ตอนนี้เธอยังคงคิดว่ามันเป็เพียงแค่ฝันเท่านั้น
“สักพัก.. ก็คงจะมีเมดสาวเข้ามาภายในห้องแล้วพูดว่า..” หญิงสาวคนเดิมยังคงกล่าวตามที่เธอคิด และทันใดนั้นเองความคิดของเธอก็เป็เหมือนดังฟ้าประทาน เพราะตอนนี้มีหญิงสาวอีกคนที่แต่งชุดเมดเดินเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับทำสีหน้าตื่นใ..
“คุณหนู! คุณหนู ‘คาเรน’ เ้าคะ.. ต้องไปเรียกคุณท่านแล้ว” เมดสาวคนเดิมร้องออกมาอย่างใ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องนอนแห่งนี้ไป คาเรนที่ยังไม่รู้ตัวเธอหัวเราะออกมาเบาๆ
“หึหึหึ.. ตามพล็อตเื่เลยแฮะ.. แปลว่าเรากำลังฝันอยู่ งั้นนอนต่อดีกว่า..” คาเรนกล่าวก่อนจะพลิกตัวไปกอดหมอนที่อยู่ใกล้ตัวอย่างสบายใจ
“จะว่าไป.. หมอนในความฝันที่ต่างโลกนี่มันออกจะแข็งไปหน่อยแฮะ.. สมจริงจังเลยนะครั้งนี้ ช่างมันเถอะ! นอนต่อดีกว่าเรา..” คาเรนลืมตาขึ้นมามองหมอนที่เธอกอด ซึ่งมันแข็งกว่าที่เธอเคยฝันอยู่ประจำ การฝันถึงต่างโลกครั้งนี้มันเรียกได้ว่าสมจริงมากขึ้น และมากกว่าครั้งไหนๆ ทั้งการัั ทั้งรูป ลักษณ์ กลิ่น เสียง..
“เฮ้ย! มันจะเป็อย่างนั้นได้ยังไงกันเล่า.. นี่มัน!... มันไม่ใช่ฝันแล้ว โอ๊ยย! เจ็บแฮะ..” คาเรนใ ก่อนจะร้องโวยวายกับตัวเอง และเธอเองก็พยายามพิสูจน์ว่าสิ่งเหล่านี้เป็ความจริงหรือไม่ และเธอก็ค้นพบว่าทั้งความรู้สึก ทั้งการัั มันเหมือนจริงทุกอย่าง..
“นั่นก็หมายความว่า.. เราเดินทางมาต่างโลกแล้วอย่างนั้นเหรอ ฮ่าๆๆ”
คาเรนที่สรุปความเป็ไปได้ของตัวเองในใจ เธอไม่คิดว่าจะมีเหตุผลหรือความเข้าใจผิดที่สามารถเป็อย่างอื่นได้เลย ส่วนหนึ่งมันก็เพราะการเดินทางมาอยู่ต่างโลก ในโลกที่ล้าหลังมีเวทมนตร์ มีดาบ มีนักผจญภัย เป็สิ่งที่เธอฝันมาตลอดว่าอยากจะให้เกิดกับตัวเองสักครั้งหนึ่ง แน่นอนว่ามันเป็ความฝันอันสูงสุดของเธอ และตอนนี้มันก็เป็จริงแล้ว เธอจึงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เดิมทีก่อนที่คาเรนจะเป็คาเรนนั้น เธอคนนี้เป็ชาวไทยที่มีสัญชาติเป็ญี่ปุ่น หรือจะกล่าวอีกความหมายหนึ่งก็หมายถึงเป็ลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น และเธอมีชื่อ ‘อาโกะ’ พ่อของอาโกะเป็คนไทย และยังเป็นักธุรกิจที่ประสบผลสำเร็จเป็อย่างมาก ส่วนแม่เป็ชาวญี่ปุ่นแท้ ซึ่งบ้านของคุณตาคุณยายของเธอก็อยู่ที่เมืองหลวงโตเกียว อาโกะไม่ค่อยจะรับรู้อะไรเกี่ยวกับครอบครัวมากนัก
ในชีวิตที่ผ่านมาของเธอ เธอมักจะอาศัยอยู่ในบ้าน ไม่สิ! คงจะต้องเรียกว่าคฤหาสน์ใหญ่โตเสียมากกว่า พ่อกับแม่ก็ไม่ค่อยจะอยู่กับบ้าน กลับดึกทุกวัน พ่อกับแม่ทำงานหนักจนไม่มีเวลาให้กับเธอที่เป็ลูกสาวคนเดียวของพวกท่านเลย จะมีก็มีแต่พ่อบ้านแม่บ้านที่ไม่ว่าจะคุยยังไงก็ไม่เคยจะสนิทใจเลยสักที ทานข้าวก็ทานคนเดียว นอนก็นอนคนเดียวมาั้แ่เด็ก และด้วยเหตุผลนี้มันทำให้อาโกะเก็บตัวเอง อยู่ในโลกแห่งจินตนาการตามอนิเมะ หรือนิยายมังงะต่างๆ
“ในที่สุด! ฉันก็จะได้ไปผจญภัยเสียที.. ฮ่าๆ แต่จะว่าก็ว่านะ เมื่อกี้เมดสาวคนนั้นพูดว่าเราชื่อ ‘คาเรน’ อย่างนั้นเหรอ...อื้มม คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง ฮ่าๆ ไม่หรอกๆ ไม่มีทางเป็ไป”
เธอมีความรู้สึกว่าตัวเองนั้นคุ้นเคยกับชื่อคาเรนนี้ เพราะมันเป็ชื่อของตัวละครที่อยู่ในเกมจีบหนุ่มที่เธอเล่นเมื่อนานมาแล้ว และนอกจากนี้ตัวละครคาเรนนี้เธอก็รู้สึกรัก และชอบมากกว่าตัวนางเอกของเกมนั้นเสียอีก
สมัยที่เกมออกมาแรกๆ เธอพยายามทำให้ตัวละครคาเรนเป็คู่ที่จะอภิเษกกับองค์ชายรัชทายาทให้ได้ แต่ไม่ว่าจะทำยังไง เกมก็บังคับให้ตัวละครนี้จบด้วยความพ่ายแพ้ นอกจากนี้จุดจบของคาเรนยังต้องถูกปะาทั้งครอบครัวอีก ใน่เวลานั้นมันทำให้เธอเศร้าใจไม่น้อยเลยทีเดียว
“..คาเรนลูกรัก.. ลูกฟื้นแล้วอย่างนั้นเหรอ.. โอ๊ยยย!..” ผู้ชายหน้าตาดูดี ใบหน้าเกลี้ยงเกลา คาเรนมอง และไม่คิดสงสัยเลยว่าตอนที่ชายผู้นี้อยู่ใน่วัยรุ่นจะดูดีแค่ไหน และอีกคนหนี่งที่ปรากฏมาพร้อมกับชายคนนั้นคือหญิงหน้าตาดีแลดูสูงศักดิ์ เธอดูสวยงามราวกับเทพธิดาลงมาจุติ และตอนนี้เธอกำลังดึงหูของผู้ชายตรงหน้าของคาเรน แน่นอนว่ามันเดาไม่ยากเลยว่าทั้งสองคนจะต้องเป็พ่อแม่ของเธอในโลกนี้อย่างแน่นอน
“ออกัส!.. ลูกเพิ่งจะฟื้นตัวจากพิษไข้ อย่าได้โผลเข้าไปกอดลูกนั้นสิเ้าคะ..” หญิงผู้เป็แม่กล่าวพร้อมกับยิ้มให้กับคาเรนลูกสาวของเธอ ส่วนผู้ที่ถูกเรียกว่า ‘ออกัส’ ผู้เป็สามี เขาลูบหัวของตัวเองที่ถูกดึง
“โธ่!.. เซรีนน่า เ้าก็รู้นี่นาว่าลูกสาวของเราน่ารักมากถึงเพียงใด ข้าจะกอดลูกหลังจากที่พยายามหายจากอาการเจ็บไข้ได้ป่วยนิดๆหน่อยๆเป็รางวัล เ้าดันมาขัดคอข้าเสียได้.. ใช่ไหมลูกรักของพ่อ..” ออกัสหันไปกล่าวกับ ‘เซรีนน่า’ ผู้เป็ภรรยาเล็กน้อย ก่อนจะหันมายิ้มหวานๆให้กับลูกสาวที่น่ารักของเขา แต่ทว่าเขากลับต้องรีบขมวดคิ้ว เพราะลูกสาวของเขามีอาการผิดแปลกไป..
“ไม่!.. ไม่จริงน่า.. คาเรน.. ออกัส.. เซรีนน่า.. ไม่! นี่เราจะมีจุดจบแบบนั้น ปะา!.. ม่ายยยนะ” คาเรนกล่าวพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นกลัว เกมจีบหนุ่ม ‘เส้นทางสู่ราชินี’ เธอเห็นภาพความสิ้นหวังของตัวละครคาเรนมานับครั้งไม่ถ้วน และด้วยคาเรนเป็ตัวละครที่เธอพยายามให้ได้รักกับองค์ชายรัชทายาท มีหรือที่เธอจะไม่รู้ภูมิหลังของตัวละครตัวนี้อย่างละเอียด
ชื่อ ‘ออกัส ฟอน คาเพนเธียร์’ เป็ชื่อของพ่อผู้เป็ที่รักของ ‘คาเรน คาเพนเธียร์’ และเป็สามีของ ‘เซรีนน่า ฮอลเลย์’ (ชื่อเดิม) และถ้าออกัสผู้นี้เป็ดั่งที่คาเรนคิดแล้วล่ะก็ นั่นหมายความว่าตอนนี้ เธอกำลังอยู่ในร่างของบุคคลที่ถูกขนานนามว่า ‘นางมารร้ายแห่งเส้นทางสู่ราชินี’ หัวใจของเธอเต้นดังไม่เป็จังหวะ คาเรนตั้งสมาธิ และรวบรวมความกล้าถามกับพวกท่านทั้งสองคนนั้นเพื่อความมั่นใจ
“ข้ามีคำถามจะถามกับท่านพ่อท่านแม่.. ตระกูลของเรามีชื่อว่าอย่างไร แล้วท่านพ่อท่านมีตำแหน่งขุนนางใดเ้าคะ..” คาเรนหันมาถามด้วยน้ำตาแห่งความหวังว่ามันจะไม่ใช่ ‘คาเพนเธียร์’
‘ขอร้องล่ะ.. อย่าพูดออกมาเลยว่า ‘คาเพนเธียร์’ จะเป็ตระกูลสะปู๊ดสะปิ๊ดอะไรก็ได้ แต่อย่า ‘คาเพนเธียร์’ เลยนะ ข้อร้องล่ะ..’ คาเรนกล่าวในใจของตัวเอง ไม่ว่าเธอจะเล่นเกม ‘เส้นทางสู่ราชินี’ ไปมากแค่ไหน เธอก็จะวนกลับมาที่ฉากสุดท้ายเสมอ นั่นก็คือความตามของนางมารร้ายคาเรน ฉากที่เธอโดนตัดหัวมันยังคงคาติดอยู่ในใจ และมันจะเป็อย่างนั้น ััแห่งความตายที่แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว แม้ว่าความหวังของความบังเอิญนี้จะเล็กน้อยสักแค่ไหน แต่เธอก็ไม่อยากเป็คนที่ถูกตัดหัว..
“ลูกเป็อะไรของลูกกัน ปวดหัวหรือความจำขาดหายอย่างนั้นรึ.. ตระกูลของเราก็คือตระกูลดยุค ‘คาเพนเธียร์’ ลอร์ดผู้ครองดินแดนทางเหนือของราชอาณาจักร ‘โรแพนเนท’ ยังไงล่ะลูกรัก..” ดยุคออกัสกล่าวถึงความยิ่งใหญ่ของตระกูลด้วยความภาคภูมิใจ แต่นั่นมันไม่ใช่คำตอบที่ดีเลยสำหรับคาเรน
“จบสิ้นแล้วตัวฉัน.. เราจะต้องมาตายในสถานที่แห่งนี้อีกครั้งแล้วอย่างนั้นเหรอ... ม่ายยยยย” คาเรนกล่าว และกรีดร้องออกมาอย่างตื่นกลัว เมื่อนึกได้ถึงเครื่องปะานั้น ััแห่งความตายที่มันลอยใกล้เข้ามาเรื่อยๆมันช่างชัดเจนในความรู้สึกจริงๆ เธอสามารถจิตนาการความเ็ปในตอนนั้นได้อย่างชัดทุกอณูรูขุมขน จากนั้นเธอก็สลบไปท่ามกลางสีหน้าของผู้คนที่รายล้อมด้วยความเป็ห่วง..
‘..ไม่! ฉันจะมาตายที่นี่ไม่ได้ ฉันจะต้องเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเธอให้ได้ คาเรน..’
ภายในความฝันที่เหมือนจะยืดยาว แต่เปล่าเลยเพราะมันผ่านไปเพียงแค่ 3 ชั่วโมงเท่านั้น อาโกะหญิงสาวผู้มาจากประเทศญี่ปุ่นในร่างของคาเรนนางมารร้ายแห่งราชอาณาจักรโรแพนเนทตื่นขึ้นมาท่ามกลางท้องฟ้าในยามราตรี เธอมองเหล่าเมดข้ารับใช้ของตระกูลที่หลับอยู่ข้างๆด้วยความรู้สึกหลากหลาย..
“ครั้งนี้เราจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของคาเรนให้ได้.. และครั้งนี้มันก็ต้องเดิมพันด้วยชีวิตของตัวเราเองด้วย.. ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนกล้ามาเรียกฉันว่านางมารร้าย ไม่สิ! ต้องไม่มีคำคำนี้ที่เรียกตัวของฉันอย่างเด็ดขาด..” คาเรนกล่าวกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะพยายามนึกคิดถึงเื่ราวที่จะเกิดขึ้น เหตุการณ์อีเวนต์ต่างๆที่ตัวละครหลักทุกตัวจะต้องพบเจอ และเพื่อสรุปให้ได้อย่างชัดเจน เธอจะต้องรู้ก่อนว่าอีกกี่ปีเธอถึงจะต้องเข้าเรียนศึกษาต่อที่เมืองหลง
“นี่เ้าน่ะ!.. ข้ามีคำถามอยากจะถามเ้า..” คาเรนยื่นมือเข้าไปปลุกกับสาวใช้ที่นอนพับอยู่ข้างเตียง
“หือออ อะไรหรือเ้าคะ..คุณหนู..” เมดสาวงัวเงียละเมอกล่าวออกมา
“อีกกี่เดือนอีกกี่ปีข้าถึงจะต้องเข้าเรียน ศึกษาต่อที่เมืองหลวงอย่างนั้นรึ..” คาเรนกล่าวถาม
“อีกประมาณ 1 ปีกับอีก3-4 เดือนเ้าค่ะคุณหนู.. ตอนนี้คุณหนูอายุ 14 ปี อีกไม่นานจะครบ 15 ปีตามกำหนดการเข้าเรียนเ้าค่ะ...” หญิงสาวรับใช้กล่าวตอบ เมื่อเธอกล่าวเสร็จก็พลิกตัวหลับต่อในทันที คาเรนที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้ติดใจเอาความอะไร แต่ด้วยคำตอบนั้นเธอกลับยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
“หึหึ.. อีกปีกว่าอย่างนั้นเหรอ.. ถ้าอย่างนั้นเราก็ยังพอมีเวลาทำอะไรได้บ้าง..”
คาเรนกล่าวพร้อมกับวางแผนในหัวของตัวเอง และไม่มีใครรู้เลยว่าเส้นทางที่เธอเลือกจะกระทำนั้น มันจะนำพาสิ่งที่เรียกว่า ‘โชคชะตา’ เปลี่ยนแปลงไปมากสักแค่ไหน...
1K
