"เป็ไปได้ยังไง! ห้าตระกูลใหญ่ของเมืองสายรุ้ง มีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลซ่งของเรามาโดยตลอด พวกเขาจะตัดความร่วมมือทางธุรกิจกับเราได้อย่างไร” ซ่งหลานหลาง ตัวสั่นด้วยความโกรธ
"เป็เื่จริงขอรับ! ห้าตระกูลใหญ่ในเมืองสายรุ้ง ได้คืนสินค้ากลับมาทั้งหมดแล้ว!" ทหารยามตอบด้วยความตื่นตระหนก
ใบหน้าของซ่งหลานหลาง กลายเป็น่าเกลียด เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ในภาวะโกรธแล้ว
“ท่านผู้นำ! ไม่ดีแล้ว!" ทหารยามอีกคนวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก
"เกิดอะไรขึ้นอีก!" ซ่งหลานหลางะโด้วยความโกรธ
ทหารยามหน้าซีดด้วยความใและพูดด้วยความหวาดกลัว: " สี่ตระกูลหลักของเมืองขนนก ได้ส่งคนมาคืนสินค้าของเรา และพวกเขาบอกว่าพวกเขาจะไม่ร่วมมือทางธุรกิจกับตระกูลซ่งของเราอีก!"
ทุกคนในห้องโถงที่ได้ยิน ต่างใมากจนขาของพวกเขาอ่อนแรง
หากตระกูลเหล่านี้ตัดความร่วมมือทางธุรกิจกับตระกูลซ่ง รายได้ของตระกูลซ่ง ก็จะลดลงอย่างมาก นี่จะเป็ความเสียหายครั้งใหญ่ต่อตระกูลซ่งอย่างแน่นอน เมื่อเวลาผ่านไปเกร่งว่าอำนาจของตระกูลซ่งจะลดลง
“ไม่มีเหตุผล! นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น! ใครกำลังมุ่งเป้ามาที่ตระกูลซ่งของข้า!" ซ่งหลานหลาง โกรธมากจนปล่อยจิตสังหารออกมา
ในวันเดียวกันนั้น หลายตระกูล ต่างก็ตัดความร่วมมือทางธุรกิจกับตระกูลซ่ง นี่ไม่ใช่เื่บังเอิญอย่างแน่นอน แต่มีคนอยู่เื้ัและมุ่งเป้ามาที่ตระกูลซ่ง คนโง่ก็สามารถรับรู้ได้
"เื่นี้อาจมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับหอสมบัติ ตระกูลของเมืองสายรุ้ง และตระกูลของเมืองขนนก กำลังร่วมมือทางธุรกิจกับหอสมบัติ จะต้องเป็ฝีมือของหอสมบัติอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะไม่ตัดความร่วมมือกับเราอย่างแน่นอน!" ซ่งหลานหลาง พูดอย่างบูดบึ้ง และมีเพียงหอสมบัติเท่านั้นที่มีความสามารถเช่นนี้
“โม่เจียง!” ซ่งหลานหลาง กัดฟันด้วยความโกรธ
"ท่านผู้นำ พวกเราต้องไปที่หอสมบัติเพื่อสอบถามเื่นี้ก่อน" มีผู้าุโคนหนึ่งเสนอแนะ
"ส่งคนออกไปตรวจสอบด้วย! ดูสิว่าใครแอบวางกลอุบายอยู่" ซ่งเจิ้นกล่าวอย่างเคร่งขรึม
"ไปที่หอสมบัติกัน!" ซ่งหลานหลางพูดด้วยความโกรธ
ข่าวดังกล่าวแพร่กระจายไปทั่วเมืองไป๋หนาน
ซ่งหลานหลาง และผู้าุโคนอื่นๆของตระกูลซ่ง ก็รีบไปที่หอสมบัติด้วยความโกรธ
ในเวลานี้หอสมบัติ ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขายังขายสินค้าอย่างปกติ
ซ่งหลานหลาง และคนอื่นๆ เดินตรงเข้าไปในหอสมบัติโดยตรง
"โม่เจียง ! ออกมาหาข้า!” ซ่งหลานหลาง คำรามด้วยความโกรธ ทุกคนต่างใเมื่อได้ยินเสียงะโนี้
ใน่เวลาเพียงครู่เดียว ลูกค้าจำนวนมากในหอสมบัติ ที่รู้สึกถึงจิตสังหารอันน่าสยดสยองของซ่งหลานหลาง พวกเขาก็ได้หนีออกไปด้วยความตื่นตระหนก
เมื่อเห็นการร่วมตัวของตระกูลซ่ง เหมยเหมยก็ใมากและเธอหน้าซีด แต่เมื่อเธอนึกถึงว่าเธอเป็ผู้รับผิดชอบของหอสมบัติ นอกจากนี้ ที่นี่คือหอสมบัติ และเ้าหอสมบัติโม่เจียง ก็คือบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองนี้ เธอจะกลัวไปทำไม!
ด้วยความแข็งแกร่งของหอสมบัติ ไม่จำเป็ต้องกลัวตระกูลซ่ง
เธอระงับความตื่นตระหนกในใจ และพูดอย่างเคร่งขรึม "ผู้นำตระกูลซ่ง หอสมบัติไม่ใช่สถานที่ของท่านที่จะมาทำอะไรก็ได้ ท่านไม่รู้กฎของหอสมบัติเหรอ? อย่ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่!"
“ไม่ใช่เื่ของเ้า อย่ามายุ่ง!” ซ่งหลานหลางพูดด้วยความโกรธและจ้องมองไปที่ เหมยเหมยอย่างโเี้ ถ้าเหมยเหมยกล้าหยุดเขาอีกครั้ง เขาก็จะทำร้ายเหมยเหมยทันที
“ผู้นำตระกูลซ่ง! ข้าไม่รู้ว่าท่านมาเพราะเหตุใด แต่ข้าเหมยเหมย เป็ผู้รับผิดชอบที่นี่ ท่านควรถอนตัวแล้วกลับไป"
และในขณะนี้เอง บนชั้นเสียง โม่เจียงที่ทราบถึงการมาถึงของคนในตระกูลซ่ง ก็เดินลงมา
เมื่อซ่งหลานหลางเห็นโม่เจียง เขาก็รีบกล่าวทันที! “เ้าหอโม่เจียง! ท่านตัดขาดการร่วมมือทางธุรกิจกับตระกูลซ่งของข้าทำไม และทำไมท่านถึงให้หลายตระกูลในเมืองขนนกและเมืองสายรุ้ง ตัดความร่วมมือทางธุรกิจกับตระกูลซ่งของข้าด้วย ท่าน้าอะไรกันแน่!" ซ่งหลานหลางถามด้วยความโกรธ!
"ซ่งหลานหลาง! ข้าไม่เกี่ยวข้องกับเื่นี้ ปัญหาที่ท่านก่อขึ้นได้เข้ามาพัวพันในหอสมบัติแล้ว เราไม่้าติดต่อกับตระกูลซ่งของท่านอีก" โม่เจียงตอบกลับอย่างเฉนเมย
“เ้าหอโม่เจียง ข้านึกไม่ออกว่าตระกูลซ่งไปทำอะไรให้ท่านขุ่นเคือง" ซ่งหลานหลางถามอย่างสงสัย
"ซ่งหลานหลาง ข้าแนะนำว่าอย่ารุกรานผู้คนให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้ใน่เวลานี้ ถ้าครั่งต่อไปท่านยังรุกรานเขาอีกมันจะไม่ใช่แค่นี้ และข้าต้องขอโทษที ข้าไม่มีอะไรจะพูด เมื่อท่านกลับไป ท่านจงคิดให้ดีว่าท่านได้ทำร้ายใคร และเขาคนนั้นก็ไม่พอใจตระกูลซ่งอย่างมาก" โม่เจียงพูดอย่างไม่แยแส เขาหันหลังกลับและจากไปทันที
"ท่านผู้นำตระกูลซ่ง ได้โปรดเชิญ" เหมยเหมย กล่าว
"ฮึ!" ซ่งหลานหลาง ตะคอกอย่างเ็าและ สะบัดแขนเสื้อแล้วหันหลังกลับ และคนอื่นๆก็ตามซ่งหลานหลางไป
“ซ่งหลานหลาง เพื่อเห็นแก่มิตรภาพหลายปี ข้าสามารถช่วยได้เท่านี้ คนที่ท่านสร้างความขุนเคื่องในครั้งนี้ ข่าเกรงว่าจะเป็คนที่ท่านจะไม่สามารถต่อสู้ได้ในชีวิตนี้ของท่าน" โม่เจียง แอบกล่าวในใจ
โม่เจียงไม่ใช่คนโง่ โจวเย่มีความสามารถมาก และความสำเร็จในอนาคตของเขานั้นไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน
มิฉะนั้น โม่เจียงจะไม่มอบสิทธิ์ของหอสมบัติ ให้กับโจวเย่
แน่นอนว่านี่อาจถือได้ว่าเป็กลยุทธ์ของโม่เจียง การเข้าร่วมกับโจวเย่ จะเป็ประโยชน์ต่อเขาโดยไม่เป็อันตราย
"เ้าหอ คุณชายเย่ จะไม่ทำลายตระกูลซ่งใช่ไหม?” เหมยเหมย ถามด้วยเสียงที่แ่เบา
โม่เจียงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: "ข้าไม่รู้ แต่ด้วยนิสัยของเขาในตอนนี้ ข้าเกรงว่าเขาจะไม่ปล่อยตระกูลซ่งไป แต่ตระกูลซ่งก็ไม่ธรรมดาที่จะยั่วยุ ดังนั้น ข้าไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร?"
“การตัดความร่วมมือทางธุรกิจอาจเป็เพียงก้าวแรก เ้าไม่ต้องสนใจเื่พวกนี้ หากอยากอยู่รอดก็อย่ารู้ให้มากนัก" โม่เจียงกล่าวเสริม
"เ้าค่ะ!" เหมยเหมยพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คนทั้งเมืองกำลังพูดถึงเื่นี้ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดหอสมบัติถึงยุติความร่วมมือทางธุรกิจกับตระกูลซ่ง
255
