อู่ชิงหยางโกรธจัดกำหมัดขวาแน่นจนพัดไม้ในมือแตกละเอียด จินหยางยกคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ไม่ถึงสามลมหายใจอู่ชิงหยางก็พุ่งเข้าหาจินหยางอย่างรวดเร็ว เขางอนิ้วมือทั้งสองประดุจกรงเล็บแทงเข้ามา จินหยางใช้มือทั้งสองปัดป้องก้าวเท้าขวาใช้หัวไหล่ซ้ายกระแทกไปที่หน้าอกของอู่ชิงหยาง เขารีบยกมือซ้ายคว้าแขนซ้ายของอู่ชิงหยางยกมือขวาตบไปที่ใบหน้าเสียงดังลั่น เพียะ! เพียะ! เพียะ! อู่ชิงหยางกัดฟันซัดมือขวาไปที่หน้าอกของจินหยาง จินหยางเอี้ยวตัวโยกหลบไปทางซ้ายปล่อยมือซ้ายะโสองเท้าถีบไปที่หน้าท้องของอู่ชิงหยาง เปรี้ยง! อู่ชิงหยางกระเด็นลงไปนอนกับพื้น อู่ชิงหยางใบหน้าด้านซ้ายปูดบวมแดงเป็ลูกตำลึง เขารีบซัดฝ่ามือขวาลงพื้นใช้แรงปะทะลุกขึ้นมามองหน้าจินหยางดวงตาแดงก่ำ
“เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าท่านจะตบปากข้า แล้วเหตุใดใบหน้าของท่านถึงปูดบวมเช่นนั้นเล่า?”
“หากวันนี้ข้าไม่สังหารเ้าอย่าเรียกข้าว่าอู่ชิงหยาง!!”
จินหยางเอื้อมมือขวาคว้าจับไปที่ด้ามกระบี่ด้านหลัง
“ทุกท่านคงได้ยินแล้วใช่หรือไม่ว่าคุณชายอู่ชิงหยางคิดจะสังหารข้า”
“ได้ยินแล้วอย่างไร? ข้าอู่ชิงหยางหาได้หวาดกลัวต่อผู้ใดในเมืองแห่งนี้”
อู่ชิงหยางะเิพลังปราณซัดฝ่ามือทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ปราณฝ่ามือมากกว่าสิบฝ่ามือพุ่งทะยานเข้าหาจินหยาง จินหยางหรี่ตาไปมองด้านหลังเขางอเข่าเท้าสองลงเล็กน้อยชักกระบี่ออกจากฝักฟาดฟันออกไป ปราณกระบี่พุ่งเข้าปะทะปราณฝ่ามือ เปรี้ยง! ฝุ่นควันฟุ้งกระจายชาวบ้านที่อยู่แถวนั้นต่างหลบหนีกันจ้าละหวั่น จินหยางเก็บกระบี่เข้าฝักใช้ทักษะย่างก้าวพยัคฆ์พุ่งเข้าหาอู่ชินหยาง อู่ชิงหยางหาได้ตื่นใซัดฝ่ามือทั้งสองสกัดกั้นแต่จู่ๆ จินหยางก็หายไปจากสายตา เมื่อเข้ามาระยะก่อนที่อู่ชิงหยางจะซัดฝ่ามือ จินหยางะโตีลังกาไปด้านหลังเขาใช้มือขวาคว้าจับหัวไหล่ขวาด้านหลังของอู่ชิงหยาง ซัดฝ่ามือซ้ายไปที่ด้านหลังของอู่ชิงหยางถนัดถนี่ เปรี้ยง! อู่ชิงหยางกระอักเืออกมา จินหยางใช้มือขวาออกแรงกดจนอู่ชินหยางคุกเข่าลงกับพื้น
“เหตุใดคุณชายอู่ชินหยางแห่งสำนักหมัดปีศาจถึงคุกเข่าลงคารวะคุณชายหยวนจางเช่นนี้เล่า?”
ชิวฟูที่ยืนอยู่ด้านหลังจินหยางเขาล้วงไปที่อกเสื้อดึงมีดสั้นออกมาพุ่งเข้าหาจินหยางจากด้านหลังพร้อมกับแทงมีดสั้นออกไป จินหยางได้ยินเสียงแว่วขึ้นมาในหูเขารีบฟาดฝ่ามือซ้ายไปที่หัวไหล่ซ้ายของอู่ชิงหยาง เปรี้ยง! พร้อมะโตีลังกาไปด้านหน้า ชิวฟูถึงกับตื่นใรีบหยุดเท้าแต่มันก็สายเกินไปมีดสั้นในมือเขาได้พุ่งแทงเข้าไปด้านหลังของอู่ชิงหยาง ตัดขั้วหัวใจทะลุออกไปที่หน้าอก ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณชิวฟูถึงกับสั่นสะท้านแขนขาอ่อนแรงลงไปนั่งกับพื้น จินหยางเองเมื่อหันกลับไปมองเขาก็ใไม่น้อยเช่นกัน ชิวฟูรีบยกมือขวาชี้ไปที่จินหยาง
“เ้า! เ้า! มันเป็เพราะเ้า!”
จินหยางหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น
“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! คุณชายชิวฟูท่านเอ่ยสิ่งใดกัน? เหตุใดท่านถึงไม่มองไปให้รอบด้านละว่าเกิดสิ่งใดขึ้นที่นี่ เป็ท่านเองไม่ใช่รึที่เป็คนลงมือแทงคุณชายอู่ชินหยาง? แล้วจะเป็ข้าได้อย่างไร? อีกอย่างหากท่านไม่คิดทำร้ายข้าจากด้านหลังเื่ทั้งหลายมันคงไม่เป็เช่นนี้ ข้าว่าตอนนี้ท่านคิดหาคำพูดที่จะบอกกล่าวถึงการตายของคุณชายอู่ชินหยางต่อคนตระกูลอู่เถอะ ไม่แน่ความสัมพันธ์ของพวกท่านคงจบสิ้นภายในวันนี้เสียแล้ว”
จินหยางหันไปมองชาวบ้านโดยรอบ
“ทุกท่านคงเห็นแล้วว่าเป็ผู้ใดที่สังหารคุณชายอู่ชินหยาง ได้โปรดเอ่ยวาจาของพวกท่านให้ข้าได้ยินได้หรือไม่?”
ชุนฟงแสยะยิ้มยกมือขวาขึ้นมาชี้ที่ชิวฟู
“เป็คุณชายชิวฟูที่สังหารคุณชายอู่ชินหยาง!”
หลังจากนั้นชาวบ้านมากมายต่างชี้นิ้วไปที่ชิวฟูพร้อมกับเอ่ยวาจาตามชุนฟงเสียงดังลั่น ชิวฟูได้ยินเช่นนั้นเขาถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวจนสลบลงไปนอนกับพื้น ทันใดนั้นเองได้มีกำลังทหารของเ้าเมืองเข้าล้อมพื้นที่เอาไว้
“เกิดสิ่งใดขึ้นที่นี่กัน? เหตุใดถึงมีคนตกตายลงที่นี่?”
แม่ทัพใหญ่ฟงมู่ก้าวเดินเข้ามาจ้องมองไปที่จินหยางพร้อมกับหันไปมองศพของอู่ชินหยางและชิวฟูที่นอนอยู่ หยวนจางรีบก้าวเท้าออกมาด้านหน้า
“เรียนท่านแม่ทัพ น้องชายจินหยางและคุณชายอู่ชินหยางประลองฝีมือกันอยู่ แล้วจู่ ๆ คุณชายชิวฟูก็ใช้มีดสั้นที่แอบซ่อนเอาไว้แทงน้องชายจินหยางจากด้านหลัง ทว่าน้องชายจินหยางหลบหลีกได้ทันแล้วทุกอย่างก็เป็อย่างที่ท่านแม่ทัพเห็นขอรับ”
ฟงมู่ถึงกับขมวดคิ้วเพราะคนที่ตายคืออู่ชินหยางบุตรชายของอู่อิงเ้าสำนักหมัดปีศาจ เขาหันไปมองรอบด้าน
“เื่ที่เกิดขึ้นเป็จริงอย่างที่คุณชายหยวนจางบอกกล่าวใช้หรือไม่?”
ชาวบ้านทั้งหมดต่างะโออกมาเสียงดัง
“เป็คุณชายชิวฟูที่สังหารคุณชายอู่ชินหยาง!!”
ฟงมู่สูดลมหายใจเข้าปอดก่อนสั่งการทหาร
“นำศพของคุณชายอู่ชินหยางไปส่งที่สำนักหมัดปีศาจพร้อมกับจับกุมตัวคุณชายชิวฟูเอาไว้!”
ทางด้านตระกูลชิว ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องโถงกำลังประชุมกับผู้าุโในตระกูล
“ผู้าุโชิวมู่ถัง เตรียมคนของเราให้พร้อมเพราะอีกไม่นานท่านอู่อิงจะส่งคนไปจัดการพวกแม่ทัพและทหารที่ค่ายโจรแมงมุมแดงในอีกสี่วันข้างหน้า และเราจะทำการสังหารลอบสังหารหยวนหยางจวิน ทันทีที่ตาแก่นั่นตกตายข้าจะใช้อำนาจของตระกูลชิวเข้ายึดอำนาจ”
“ขอรับท่านเ้าสำนัก!”
ทันใดนั้นเองได้มีคนรับใช้ผู้หนึ่งรีบวิ่งเข้ามาในห้องโถงอย่างเร่งรีบ
“ท่านเ้าสำนักขอรับ รองแม่ทัพิหวังขอเข้าพบเป็การด่วนขอรับ บอกมีเื่สำคัญจะแจ้ง”
อู่อิงขมวดคิ้วทั้งสองหันไปมองเหล่าผู้าุโที่ยืนอยู่รอบด้าน
“เชิญท่านรองแม่ทัพเข้ามา”
ิหวังก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับทหารติดตามสองคน
“โอ้! เกิดสิ่งใดขึ้น? เหตุใดท่านรองแม่ทัพหวังิถึงมาเยือนข้าอู่อิงถึงตระกูล เด็ก ๆ เตรียมน้ำชาต้อนรับแขก”
หวังิยกมือขวาขึ้นห้าม
“ไม่เป็ไรขอรับท่านอู่อิง ข้ามาที่นี่เพื่อมาแจ้งข่าวเท่านั้นหาได้มาจิบน้ำชา”
“เช่นนั้นท่านแจ้งข่าวมาเถอะว่าเป็เื่ด่วนอันใด”
“ตอนนี้ทางเราได้ควบคุมตัวคุณชายชิวฟูเอาไว้ โทษฐานที่เขาสังหารคุณชายอู่ชินหยางบริเวณหน้าร้านขายอาวุธของเถ้าแก่เกา ชาวบ้านส่วนใหญ่ที่อยู่บริเวณนั้นต่างเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพวกเขาสามารถเป็พยานได้ ตอนนี้ข้าได้ให้คนของข้าส่งจดหมายและส่งศพของคุณชายอู่ชินหยางที่สำนักหมัดปีศาจแล้ว อีกไม่กี่วันคงถึง ส่วนคุณชายชิวฟูรออีกสองวันท่านเ้าเมืองจะเป็คนตัดสินคดี”
ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณภายในห้องโถง ชิวเมิ่งกัดฟันเสียงดังเพื่อระงับความโกรธ หวังิหาได้สนใจสิ่งใด
“ข่าวที่ต้องแจ้งแก่พวกท่านก็รับทราบแล้ว เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน”
หวังิรีบพาทหารติดตามออกไปนอกห้องโถง อู่อิงถึงกับฟาดฝ่ามือขวาทำลายที่พักแขนแหลกละเอียด เปรี้ยง!
“ไอ้ลูกบัดซบ! แผนการที่ข้าวางเอาไว้หลายปีพังทลายหมด บัดซบ! บัดซบ!”
ชายชราผู้หนึ่งรีบเอ่ยวาจาออกมา
“ใจเย็น ๆ ก่อนชิวเมิ่ง ข้าว่าเื่นี้มันแปลกประหลาดลูกฟูคงไม่ทำเช่นนั้นแน่”
“แล้วเราจะทำอย่างไรดี? ตอนนี้ทหารคงนำศพของคุณชายอู่ชินหยางออกจากเมืองแล้ว”
“เ้าอย่าได้ห่วง ข้าคิดบางอย่างออกแล้วเื่ที่เกิดขึ้นอาจเป็เื่ที่ดีก็ได้”
“ท่านมีแผน?”
“แน่นอน ข้าจะให้คนของเราเร่งติดตามทหารกลุ่มนั้นแล้วเราก็สังหารพวกมันเสีย เปลี่ยนข้อความในจดหมายแจ้งว่าเป็หยวนจางหลานชายของเ้าแก่นั่นเป็คนสังหารแทน ส่วนลูกฟูคืนนี้ข้าจะนำคนไปบุกช่วยเหลือเอง”
ชิวเมิ่งแสยะยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
“ดี เช่นนั้นท่านพ่อรีบจัดการเถอะ”
“เ้าไม่ต้องเป็ห่วงหลังจากช่วยเหลือลูกฟูได้แล้ว ข้าคงต้องส่งเขาไปอยู่ที่อื่น หากเราจัดการเื่ที่นี่เสร็จสิ้นค่อยไปรับตัวเขากลับมาก็ยังไม่สาย”
“เช่นนั้นเื่นี้ข้าคงต้องปล่อยให้ท่านจัดการแล้วขอรับท่านพ่อ”
1K
