ย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน

บทที่14 ห้าง2บิลและมิ้วน้องสาวโลลิน้อยเดินเคียงคู่กันมาในตอนนี้มันดูราวกับพี่หมีกินเด็กเลยทีเดียว"เราจะไปที่โซนเครื่องมือคอมพิวเตอร์กัน"บิลกล่าวออกมาก่อนที่จะเดินตามเส้นทางที่อยู่ตามแผนที่ที่ติดไว้หน้าห้าง.....การเดินดูไปเดินมาเพื่อดูสิ่งของที่ต้องการซื้อและการมุ่งไปจุดหมายที่ต้องการของสองพี่น้องในที่สุดก็มาถึงจุดจบมันคือร้านขายอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ต่างๆที่มองแล้วสะดุดตาที่สุดก็คงจะเป็นเคสคอมที่ดูสวยงามเล็กน้อยมันก็ทำให้บิลยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างน้อยก็มีสิ่งที่เข้าตาบ้าง.."สวัสดีครับน้องไม่ทราบว่าต้องการที่จะซื้ออะไรบอกพี่มาได้เลยนะ"เสียงของชายหนุ่มที่เป็นเสียงห้าวนุ่มกับคำสุภาพที่ดูเหมือนกล่าวออกมาอย่างขัดๆเล็กน้อยได้กระทบเข้าสู่โสตประสาทของบิวและมิ้วนี่ทำให้บิลอดที่จะขำขันในความคิดของเขาไม่ได้แต่บิลก็ไม่ได้แสดงออกมาทางหน้าตาและอิริยาบถแน่นอนว่าบิลเข้าใจว่ามันเป็นการเป็นงานของเสียงนั้นบิลก็ไม่ได้เก็บเอามาขำขันให้มากนักและเริ่มกล่าว"สวัสดีครับ...ครับพี่พอดีว่าผมต้องการเมาส์ปากกาน่ะครับไม่ทราบว่ามีให้ผมเลือกดูหรือเปล่า..."เสียงของบิลกล่าวนั้นนุ่มนวลและแลดูสุภาพมากจนมิ้วนั้นได้ฟังรู้สึกขนลุกแต่ก็รู้สึกว่ามันช่างละมุนเหลือเกิน"......"พนักงานชายคนนี้มีหน้าตาค่อนข้างดูดีผิวข้าวผมสีน้ำตาลเข้มเขามีรูปร่างที่ค่อนข้างดีราวกับนายแบบแต่ตอนนี้ใบหน้าของเขาราวกับครุ่นคิดอะไรหรือกำลังเพ้ออะไรสักอย่าง"อะแห้ม!...เอ่อ..พี่ได้ยินผมหรือเปล่า"บิลยิ้มพร้อมกับปากที่ส่งเสียงพูดออกมาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดีเพียงเขาพูดเสียงที่ดูละมุนนุ่มนวลสุภาพหน่อยมันก็ออกมาร้ายกาจขนาดนี้ถึงขนาดทำให้คนเข้าภวังค์"ทะ..โทษที...วะ..ว่าไงนะน้องพี่เหม่อไปหน่อยต้องขออภัยด้วย"พนักงานเมื่อได้สติก็กล่าวออกมาขอโทษทันทีเขาได้แต่คิดว่าตนเป็นอะไรไปอยู่ดีๆก็รู้สึกว่าเสียงของร่างอ้วนแต่ดูดีเบื้องหน้าของเขาละมุนและนิ่มนวลเหลือเกินมันทำให้เขารู้สึกเคลิ้ม"เมาส์ปากกาครับพี่ผมขอดูหน่อย"บิวยิ้มและกล่าวออกมาแต่ได้ลงดีเทลหรืออินเนอร์กับเสียงเนื่องจากผลก็อาจจะทำให้พนักงานเป็นดั่งเมื่อกี้อีก"เมาส์ปากกาหรอ...รอพี่แปปนะครับเดี๋ยวไปหยิบมาให้"พนักงานก้าวเท้าด้วยความรวดเร็วเขาทำงานอย่างแข็งขันแต่มันดูเทอะทะเล็กน้อยบิลได้แต่ขำในใจกับท่าทางของพนักงานส่วนมิ้วเองตอนนี้เมื่อบิลได้หันหน้าไปมองยังเธอก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้เพราะตอนนี้น้องสาวเขายังไม่ออกจากภวังค์เลยตอนนี้ยืนหน้าเหม่อลอยอยู่อย่างไม่สนใจรอบข้างจึ้ง!นิ้วมือขาวของชายร่างอ้วนอย่างพี่ชายแสนดีอย่างมนุษย์ที่มีนามว่าบิลได้ขยับอย่างลื่นไหลก่อนที่จะไปสัมผัสแก้มขาวเนียนของหญิงสาวตัวเล็กแก้มนี้มีสีแดงเล็กน้อยที่เป็นสัญญาณว่านี่ยังเป็นคนเป็นไม่ใช้คนตายหรือผียังมีเลือดไหลเวียนสัมผัสของแก้มแดงนี้ย่อมนุ่มนิ่มน่าสัมผัสแต่ว่าอย่างไรก็ตามสาวน้อยนามว่ามิ้วยังไม่มีท่าทีว่าจะได้สติจุ๊บ!ฟ้อด!มันเป็นเสียงดังขึ้นอย่างไม่คาดคิดริมฝีปากนุ่มของหนุ่มร่างอ้วนแต่ดูดีได้สัมผัสลงแก้มขาวเนียนของหญิงสาวนามมิ้ว"เอ๊ะ?..เอ๋?!...ทะ..ทำอะไร.."มิ้วเมื่อตื่นจากภวังค์เธอได้ตื่นตะลึงและรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันทีมันนานเท่าไหร่แล้วกันนะกับสัมผัสแบบนี้ที่เขาเคยได้รับเมื่อตอนเด็กกว่านี้หลายปีเธอสัมผัสได้ว่าพี่ชายของเธอยังไม่ได้เปลี่ยนไป...."หืม...ทำอะไร?..ก็หอมแก้มตัวแสบไงล่ะ..ทำอย่างกับว่าพี่ไม่เคยทำฮิฮิ"บิลกล่าวออกมาอย่างขบขันเมื่อเห็นหน้าแดงของน้องสาวเขาและทำอะไรไม่ถูกอยู่กับที่"...บ้า.."เสียงแผ่วเบาของน้องสาวตัวน้อยของบิลกล่าวออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ก้มลงมองดูปลายเท้าอย่างเขินอายหมับ!"ไม่ต้องมาทำเป็นเขินเลยยัยตัวแสบ..พี่รู้ว่ายัยตัวแสบอย่างเธอแสดงเก่งฮิฮิ"มือที่ยื่นไปลูบหัวที่น่ารักของน้องสาวเขาและกล่าวออกมาตามความคิดของเขาและสรุปตามความทรงจำของเขาเมื่อวัยเด็กเอาอย่างดื้อๆทั้งๆที่ไม่รู้อะไรเลยสักนิดว่ามิ้วเขินอายจริงๆ....จากนั้นทั้งบิลและมิ้วก็ได้ออกจากร้านมาบิลได้สิ่งที่ต้องการมาแล้วมันคือเมาส์ปากการาคา 3000เมดี้ถือว่าเป็นเมาส์ปากกาที่ยอดเยี่ยมอยู่ไม่เบาสำหรับราคาไม่ถึงหมื่น"ไปกินข้าวกินเถอะ"บิลยิ้มพร้อมกับจูงมือน้องสาวตัวแสบน่ารักของเขาอย่างสบายใจส่วนมิ้วก็ยิ้มขึ้นมาและเสียงใสก็ได้เปล่งขึ้น"คร้า!"
จบ....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่14 ห้าง2

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลากลับไปสู่โลกคู่ขนาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่14 ห้าง2

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้