บทที่9 ธาตุมืดของเนี่ยฟง
เงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากม่านพลังเป็คนสุดท้าย สภาพเขามีเืเต็มตัวเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง หน้าตามอมแมม ผมยาวสีดำปลิวไสว แต่ร่างกายเขาดูกำยำขึ้น เขาก้าวเดินช้าๆตรงไปหาแม่ของเขา
"ท่านแม่เหตุได้ท่านจึงร้องเช่นนี้มีใครเป็อะไรหรือไม่?"
"เ้าปลอดภัย.....แม่ดีใจยิ่งนักแม่คิดว่าเ้าตายไปแล้วแม่หนูคนนี้บอกตามหาเ้าไม่เจอเห็นดาบหักของเ้าตกอยู่หน้าเหวแต่นางก็ไม่กล้าลงไปเพราะมันสูงจนมองข้างล่างไม่เห็น"
"ฮ่า...ฮ่าา ใช่แล้วท่านแม่ข้าตกลงไปเพราะโดนหมาหกตัวไล่กัดข้าเนี่ยฟง"พูดพร้อมหัวเราะ "ไม่รู้ว่าหมาพวกนั้นยังอยู่ดีหรือไม่" หลิงหยูทรวง งงอยู่พักหนึ่งแล้วก็เข้าใจ "เ้าคงถูกผู้เข้าทดสอบคนอื่นรังแกเอาสินะนี่เล่นกันถึงตายเลยหรือเนี่ย"หลิงหยูทรวงคิด
"เนี่ยฟงข้าดีใจที่เ้าปลอดภัยข้ากับหลี่ิคงตามหาเ้าจนทั่วเลย...ข้าขอขอบคุณเ้าที่ช่วยข้าไว้จนตัวเองเกือบตาย" "อย่าคิดมากเลยข้ากลับมาแล้ว" เขายิ้มนิดๆ"อ่อ...แล้วพวกเ้ามีใครเป็อะไรหรือไม่คงสร้างอาวุธได้ทุกคนนะ" "พวกเรากลับมาปลอดภัย นี่อาวุธข้าธนูทอง" "โอ้โห้...มันสวยและดูทรงพลังเ้าต้องฝึกมันให้ชินล่ะ"
"แล้วเ้าล่ะทำสำเร็จหรือไม่" "ข้าได้พยายามาสร้างมันครั้งหนึ่งแล้วล้มเหลวหินกายเป็สีเทา พลังข้าน้อยเกินไปควบแน่นไม่ได้ในครั้งแรก" เย่หวิ๋นทำหน้าไม่ถูกเพราะสงสารเนี่ยฟง
เนียฟงสังเกตเห็นสีหน้านาง "ไม่ต้องห่วงสุดท้ายข้าก็ทำได้สำเร็จ" "เ้าพูดจริงรึ เขาพูดพร้อมหงายมือขึ้นกระบี่สีดำก็ปรากฏขึ้นในมือของเนี่ยฟง "โอ้...เ้าทำสำเร็จจริงๆ"เย่หวิ๋นพูด
" ลูกแม่เ้าเก่งมากเพียงตัวคนเดียวยังสามารถรอดมาได้"ฟิงหารยิ้ม "ลูกพ่อเ้าคงลำบากมากกว่าจะได้มา"
"ท่านแม่ลูกของท่านไม่ใช่คนอ่อนแอข้าแค่โชคร้ายนิดหน่อยเท่านั้นเอง" "ในใจเขาเองก็คิดว่าที่จริงเขาโชคร้ายมากๆเลยเจออสูรระดับ3ล่ามาเจออี๋เฟยล่าอีกแต่ยังไงในความโชคร้ายยังมีความโชคดี"เข้าถอนใจ
เหม่ยตู้ซาสังเกตเห็นกระบี่บนมือนางััได้ถึงพลังที่คล้ายกับนาง แต่นางก็ไม่แน่ใจว่าเป็อะไร "หนุ่มน้อยเ้าทำสำเร็จแล้วข้ายินดีรับเ้าเข้าป่าไผ่ดำเ้ายังอยากไปกับข้าหรือไม่"เหม่ยตู้ซายิ้ม
"พี่สาวข้าไปอยู่กับท่านแน่นอนข้าได้ป้ายสำนักมาแล้วตอนนี้ข้าเป็คนของป่าไผ่ดำแล้ว"เขายิ้ม
ในขณะที่ ชางตงกำลังชักชวนหลีิคงเข้าสำนัก อี๋เฟยก็กำลังคุยกับจูเก๋อเช่นกัน อาจารย์ทัังสองกำลังทาบทามศิษย์ที่ดูเหมือนเป็ยอดอัจฉริยะแห่งยุค มู่เฉินก็โดนทาบทามด้วยเช่นกันจากสำนักผา์
ผู้ผ่านการทดสอบต่างพากันเข้าไปพักกันในกระโจมของแต่ละตระกูล เพราะทุกคนเหนื่อยล้าจากการทดสอบมาก
ในขณะเดียวกันในป่าลึกบนยอดเขามีชายชรายืนอยู่บนต้นไม้สูงมองลงมาจากระยะไกลแต่เขามองเห็นชัดเจนเหมือนอยู่ตรงหน้า "หึ....แล้วข้าจะไปเอากระบี่คืนหวังว่าเ้าจะไม่ตายก่อน"
"หนุ่มน้อยเ้าจะไปสำนักกับข้าพรุ่งนี้ได้เลยหรือไม่ ... "หลิงหยูทรวงใ" เหตุใดท่านจึงรีบนักอาจารย์เหม่ย" หยูทรวงถาม
"ข้ารู้สึกว่าหนุ่มน้อยจะต้องได้รับการฝึกอย่างเร่งด้วยในการควบคุมพลังใช่หรือไม่หนุ่มน้อย"นางยิ้ม
หยูทรวงยิ่งงงไปใหญ่พลังลูกฟงน้อยเพียงนี้ไยต้องฝึกควบคุม
"พี่สาวท่านสมเป็ยอดหญิงแห่งซุยซานมองข้าทะลุหมด"เขายิ้ม .... "หนุ่มน้อยเ้าไม่ได้หล่ออย่างเดียวปากเ้าหวานเหลือเกินนัก" นางหัวเราะเบาๆ
ฟิงหารเดินไปข้างเนี่ยฟงแล้วตอบว่าข้าเต็มใจอย่างยิ่งท่านอาจารย์ ฟิงหารไม่เคยคิดว่าลูกชายจะมีโอกาสได้เข้าสามสำนักใหญ่มาก่อนเนื่องจากพลังที่น้อยแค่ระดับ1นั่นทำให้เขารู้สึกว่าเราจะพลาดโอกาสนี้ไม่ได้ต้องรีบคว้าไว้
เมื่ออี๋เฟยเห็นเนี่ยฟงเขาใมากแต่ทำหน้าปกติ มันออกมาจากเหวได้ยังไงกันไม่ใช่ว่าตายไปแล้วรึมันลึกขนาดนั้น เป็ไปได้อย่างไร แต่ก็ดีข้าจะได้แก้แค้นมันครั้งก่อนมันดันตกเหวข้ายังไม่ได้ได้อัดมันเลย
"เนี่ยฟงข้าได้ยินว่าเ้าสร้างอาวุธได้ข้าขอประลองได้หรือไม่"อี๋เฟยถามด้วยสายตาเหยียดหยาม...
เนี่ยฟงหันไปมองด้วยหน้ายิ้มๆ "ครั้งนี้ตัวต่อตัวหรือไม่หรือเ้าจะมาเป็กลุ่มอีก"
เมื่อทุกคนที่ได้ยินเนี่ยฟงพูด คนที่พอจะรู้เื่ก็พอเข้าใจว่าหมาหกตัวหมายถึงอะไร เย่หวิ๋นทำหน้าโกธ”เป็เ้าจริงๆเ้าคนใจร้าย” หลี่ิคงพอได้ยินก็ไม่พอใจเช่นกัน หยูทรวงทำหน้าเ็า
อี๋เฟยยังทำหน้าเ็า”ข้าไม่รู้เ้าพูดเื่อะไรจะรับคำท้าหรือไม่!!!!.” เขาเริ่มใช้อารมณ์ในน้ำเสียง
"แน่นอนถ้ามันหนึ่งต่อหนึ่ง"
"ลูกแม่เ้าสู้เข้าได้หรือแม่ได้ยินว่าอาวุธเข้าระดับ2นะ" ส่วนฟิงหารบอก"ลูกเราไม่ใช่คนขี้ขลาด" "ใช่แล้วท่านแม่ข้าสู้เขาได้แน่นอน" ได้ยินดังนั้นนางก็เริ่มกังวลน้อยลง
เมื่อทุกคนได้ยินเื่การประลองจึงแหวกพื้นที่ตรงกลางเพื่อเป็สนามประลองกัน พวกอาจารย์ใหญ่และคนทั้งหมดต่างออกมาจากกระโจมเพื่อมาดูการประลองนี้
"ลูกพ่อไม่ต้องออมมือโชว์ให้เห็นความแข็งแกร่งให้ทุกคนเห็น ฮ่า ฮ่า ฮ่า "หารชินอินพูด
ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันห่าง10เมตร “หึ...เ้าตายแน่เนี่ยฟง” อี๋เฟยโดดพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วหมุนตัวขวานคู่ปรากฏในมือฟาดลงไปที่เนี่ยฟง
ตู้ม!!!!!!
ขวานฟาดลงไปที่พื้นเนี่ยฟงเบี่ยงตัวหลบ เขาทำท่าแทงกระบี่ไปที่อี๋เฟยทางด้านขวา กระบี่ก็ปรากฏเป้าหมายอยู่ที่คออี๋เฟย ขวานในมือขวาอี๋เฟยปัดกระบี่เนี่ยฟง ออกแล้วเขาหมุนตัวฟาดขวานในมือซ้ายเข้ามาที่ห้วเนี่ยฟง เมื่อััโดนเนี่ยฟงเข้าเห็นรอยยิ้มเนี่ยฟงกลายเป็ควันสีดำขวานเขาผ่านหัวเนี่ยฟงไป เขาไปมองรอบๆ มันหายไปไหนเมื่อกี้มันคืออะไร อยู่ๆกระบี่นับสิบก็แทงเข้ามาด้วยความรวดเร็ว ขวานในมือปัดป้องตอบสนองทันๆกัน เนี่ยฟงเริ่มเร็วขึ้น เขาโพล่มาในอากาศรอบทิศทาง อี๋เฟยได้แต่ตั้งรับ
เหม่ยตู้ซายิ้ม "หนุ่มน้อยเ้าไปได้อะไรมาข้าอยากรู้นักเพียงไม่กี่วันเชาสามารถเร็วได้ขนาดนี้ช่างน่าใ"
"เ้าเร็วนักรึ งั้นเจอนี่ ขวานปีศาจจจจ"
ตู้มมมมม!!!!
ด้วยความสามารถอาวุธระดับสอง ทิศทางที่ขวานฟาดลงไปเป็ทางยาวด้วยการะเิพลัง ในเวลาเดียวกันเนียฟงะโขึ้น
"พลังเธาตุมืดดดดดด !!!!!!!"
จากนั้นควันสีดำออกมาจากร่างเนียฟงแล้วแผ่ขยายคลุมพื้นที่อย่างรวดเร็ว
ทักษะหมอกดำ!!!! ร่างเนี่ยฟงกลายเป็ควันกลืนในความมืดกระบี่นับพันวิ่งวนโจมตีอี๋เฟยด้วยควมรวดเร็ว
ทุกคนตกตะลึงกับพลังธาตุ "เข้าใช้ธาตุได้อย่างไร นี่มันไม่ปกติแล้ว เกิดอะไรขึ้นเขาไปถึงขั้น ิญญาแห่งเซียน แล้วอย่างนั้นหรือ เป็ไปไม่ได้"
เหม่ยตู้ซาคิด"มิน่าข้าถึงรู้สึกว่าเหมือนพลังของข้าแต่เข้าใช้ธาตุได้อย่างไรกัน"
ธาตุนั้นมีทั้งหมดอยู่6ชนิด มี ดิน น้ำ ลม ไฟ แสง และความมืด ธาตุที่หายากมี แสงกับความมืด ธาตุจะแสดงขั้นเมื่อบ่มเพาะพลังิญญาถึงระดับ ิญญาแห่งเซียน แล้วเท่านั้น แต่ละธาตุมาจุดเด่นแตกต่างกัน
ดิน มีความสามารถในการป้องกัน
น้ำ มีความสามารถในการสะท้อนพลัง
ลม มีความสามารถในการเสริมความไวในการเคลื่อนที่
ไฟ ความสามารถในการเพิ่มพลังทำลาย
แสง มีความสามารถในการรักษา
ความมืด เร้นกายไปมาแบบไร้ร่องรอย
นอกจากนี้ทุกธาตุยังมีทักษะเฉพาะตัวอีกด้วย
ในท่ามกลางความมืดอี๋เฟยกำลังปัดป้องกระบี่เนี่ยฟงอยู่ มันเร็วมากจนข้าจะตามไม่ทันแล้ว "หึ....แต่แค่นี้ยังทำอะไรข้าไม่ได้หลอก"
"ย๊ากกกก โล่นักรบขวาน!!!!!!"
แสงสีทองป้องกันตัวอี๋เฟยไว้เข้ารวบรวมพลังิญญาแล้วใช้ทักษะ
"ขวานคนั์!!!!!!!"
เขาทุบขวานลงไปบนพื้นทำให้เกิดแรงะเิ
ตู้ม!!!!!!!!!!
แรงะเิทำให้ทุกอย่างกระจายออก เมื่อควันและธาตุมือกระจายออก ทั้งสองคนยืนในตำแหน่งเดิมเหมือนตอนเริ่มต้น พวกเข้ายืนนิ่งไม่พูดอะไรอึดใจแล้วก็พุ่งเข้าหากันเนี่ยฟงแทง สายตาคนทั่วไปเห็นว่าเขาแทงเพียงหนึ่งครัั้ง แต่จริงๆแล้วเขาแท่งครั้งหนึ่งนับได้10-20ครังแต่ละครั้งทรงพลังมาก อี๋เฟยยกขวานในมือซ้ายรับกระบี่จากนั้นพุ่งเข้าหาเนี่ยฟงแล้วบิดตัวจากด้านล่างงั้นขวานขึ้น เนี่ฟงเอนตัวไปข้างหลังหลบการโจมตีจากนั้นเขาะโขั้นะโว่าเพลงกระบี่ พิรุณความมืด
เพลงกระบี่ในหอหนังสือประจำตระกูลเนี่ยมีทักษะธาตุมืดอยู่บ้างแต่ไม่มีใครสนใจเพราะธาตุมืดนั้นหายากจึงถูกทิ้งไวในกล่องเก่าๆไม่นึกว่าเนี่ยฟงจะไปพบมัน
เพลงกระบี่รวดเร็วพุ่งลงมาจาก้าราวกับ ฝนสีดำตกกระหน่ำ "หึ....คิดว่าข้ากลัวรึ าาขวาน" ปรากฏร่างนักรบโบราณเหวียงขวานั์ไปปะทะ
ตู้ม!!!!!!!
เนี่ยฟงหายไม่จากสายตา ร่างกายขยับราวภูตพราย จบกันตอนนี้แหละ
ได้เข้ามาเลย ขวานวายุ
กระบี่เงาอสูร!!!!!
ย๊ากกกก!!!!!!!!…………..