“คุณหนูของนมกำลังยืนคิดอะไรอยู่ตรงระเบียงนี้เหรอคะเราลงไปทานของว่างกันดีกว่าวันนี้นมทำขนมบัวลอยให้คุณหนูทานด้วยนะคะ”
“ฉันอายุจะห้าสิบอยู่แล้วนมยังเรียกฉันว่าคุณหนูอยู่อีกไม่อายเด็กๆในบ้านกันหรือยังไงป่านี้เด็กๆเ่าั้ได้หัวเราะกันเป็อย่างแน่”
“ใครกล้าหัวเราะคุณหนูของนมเดี๋ยวนมจะจัดการให้เองแต่ตอนนี้เราไปทานของว่างดีกว่าคะพอมันเย็นแล้วคงจะไม่อร่อยเหมือนตอนนี้แน่เลย”
“ได้คะแม่นมฉันจะลงไปทานของว่างพร้อมกับนม”
สองนายบ่าวพากันเดินลงไปทานของว่างและนั่งอ่านหนังสือกันอยู่ที่มุมโปรดภายในสวนจนถึงเวลาเย็นก็พากันไปพักผ่อนตอนนี้เวลาที่ปรากฎอยู่ในจอเหลือไม่อีกกี่ชั่วโมงแล้วที่เธอจะต้องจากไปแล้วเธอจึงตั้งใจเข้าห้องพระเพื่อสวดมนต์ก่อนนอน
เซียนเซียนเดินไปรอบๆห้องนอนของเธออย่างอาวรณ์ดูหนังสือเล่มโปรดที่เธอชอบอ่านมองดูรูปถ่ายครอบครัวที่เธอถ่ายรวมกันกับพ่อแม่ภาพรวมกับพี่ชายทั้งสองคนและถ่ายกับหลานๆตอนไปเที่ยวกันทำให้เธอนึกถึงวันวานเ่าั้
เซียนเซียนเดินกลับไปยังเตียงนอนของเธอก่อนที่ลมหายใจของค่อยๆแ่เบาลงพร้อมกับเวลาที่เดินไปจนถึงเช้าวันใหม่ลมหายใจของเซียนเซียนก็หมดลงไปเช่นกันเซียนเซียนที่หลับอยู่ค่อยๆรู้สึกตัวและรู้สึกปวดไปทั้งตัวก่อนจะลืมตาขึ้นมา
ตอนนี้เธอได้มายังอีกโลกหนึ่งแล้วอย่างที่อันอันบอกแต่ก่อนอื่นเธออยากรู้ว่าเธอได้มาเกิดใหม่หรือมาสิงอยู่ในร่างของใครกันแน่
“อันอันอยู่กับฉันไหมตอบฉันหน่อย” เซียนเซียนที่เอ่ยเรียกอันอันด้วยความกังวลเล็กน้อยที่มีแต่ความเงียบ
“สวัสดีเซียนเซียนยินดีต้อนรับสู่โลกใบนี้ตอนนี้ท่านได้มาอยู่ในร่างของเซียนเซียนหญิงสาวที่ชื่อคล้ายกับท่านแต่ความเป็อยู่ช่างต่างกันเป็อย่างมากเซียนเซียนเป็เด็กกำพร้าพ่อแม่ของนางป่วยตายลงเพราะไข้ป่านางจึงถูกปู่กับย่าเลี้ยงดูมาตลอด”
เพราะด้วยอายุที่เยอะแล้วทำให้ทั้งสองคนไม่สามารถเลี้ยงเซียนเซียนได้เป็อย่างดีแต่ท่านทั้งสองก็มอบความรักและสอนให้เซียนเซียนสามารถเอาตัวรอดในภายหน้าได้จนไม่นานท่านทั้งสองได้ทยอยจากไปจนเหลือเพียงแค่เซียนเซียน
เธอจึงเสียใจและตรอมใจตายตามไปที่สุดและเซียนเซียนก็ได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทนเซียนเซียนหญิงวัยห้าสิบที่ตอนนี้ได้ย้อนกลับมาเป็สาววัยสิบห้าปีทำให้เธอรู้สึกดีเป็อย่างมากในโลกนี้เธอจะใช้ชีวิตในด้านที่เธอไม่เคยได้เป็เธอจะเป็คนดีและเป็ผู้หญิงที่เรียบร้อยให้ได้
“ไหนๆก็ต้องอยู่ที่นี้ฉันว่าออกไปดูด้านนอกก่อนดีกว่าอย่างน้อยจะได้ดูความเป็อยู่ของคนในหมู่บ้านด้วย”
เซียนเซียนลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะหันไปมองรอบๆทำให้เห็นว่าภายในห้องมีเพียงตู้เสื้อผ้าโต๊ะเครื่องแป้ง เตียงนอน ผ้าห่มที่เห็นรอยปะเต็มไปหมดเซียนเซียนถอนหายใจก่อนจะเดินสำรวจภายในบ้านเห็นมีห้องนอนเพียงสองห้องและห้องครัวที่มีเพียงโต๊ะสองอันวางอยู่
ถ้วยจานก็มีรอยร้าวและเก่าเป็อย่างมากเธอจึงเดินออกไปด้านนอกก็ต้องถอนหายใจซ้ำๆกับตัวเองภายนอกมีแต่ความเงียบรั้วที่ใกล้พุพังข้างบ้านมีแต่หญ้าที่ขึ้นอยู่เต็มจนมองไม่เห็นรอบข้างเลยว่ามีเป็อย่างไร
“อันอันถ้าฉันอยากจะซ่อมแซมบ้านและทำรั้วใหม่นายสร้างใหม่ให้ฉันได้ไหมฉันว่าหากมีลมแรงๆพัดมาบ้านหลังนี้คงจะได้พงลงอย่างแน่นอนแล้วไม่มีบ้านคนเลยเหรอทำไมมันเงียบอย่างนี้ละ”
“เซียนเซียนอันอันไม่สามารถสร้างให้ใหม่ได้หรอกครับแต่ป่าด้านหลังมีสมุนไพรเยอะมากเลยนะแถมในยุคนี้มีตลาดมืดอีกด้วยครับนอกจากนี้บ้านของเซียนเซียนอยู่อีกฝั่งเดินไปทางขวาเข้าไปในหมู่บ้านได้ส่วนทางซ้ายมีทางลัดที่สามารถเข้าไปในเมืองได้ครับ”
“แล้วฉันอยู่คนเดียวไม่มีใครอยู่ตรงนี้เลยเหรอมันน่ากลัวนะแถมยังเงียบ” เซียนเซียนหันไปมองรอบๆบ้าน
“ด้านขวามือมีบ้านอยู่หลังหนึ่งครับแต่สภาพบ้านก็ต่างจากบ้านของเซียนเซียนเลยอีกไม่นานพวกเขาก็จะย้ายมาอยู่ที่นี้แล้วครับระหว่างนี้เซียนเซียนสามารถนำเครื่องมือมาตัดหญ้ารอบๆบ้านหรือนำรั้วไม้ไผ่จากระบบออกมาได้”
“งั้นฉันขอดูของในระบบได้ไหมแล้วฉันเข้าไปอยู่ในระบบได้ป่าวเผื่อยามฉุกเฉินอะไรแบบนี้”
617
