หงเฟินบอกให้สาวใช้พานางมายังตลาดที่ใกล้ที่สุดหลังจากสำรวจจวนตัวเองเสร็จ ตอนนี้ยามเว่ยย่างเข้ายามเซิน ร้านค้าทยอยเก็บข้าวของร้านไหนที่ตั้งโดยใช้ห้างร้านชั่วคราวก็เริ่มปิดร้าน ทำให้ผู้คนไม่หนาแน่นนักสองขายาวก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า สองตากวาดมองทางโน้นที ทางนี้ทีอย่างคนไม่เคยเห็นตลาดมาก่อน
“ข้าอยากกินบะหมี่ร้านนี้พี่ซานลี่”หงเฟินชี้มาที่ร้านบะหมี่ข้างทาง ตัวร้านไม่ใหญ่มากลูกค้าที่นั่งกินกันส่วนใหญ่ก็คือชาวบ้านแถวนี้นานๆทีจะมีลูกค้าจากตระกูลใหญ่ๆมานั่งกินทำให้เถ้าแก่เ้าของร้านเมื่อเห็นว่ามีคุณหนูดูจากการแต่งตัว เนื้อผ้าที่ใส่อยู่ในระดับดี แถมยังมีคนใช้ประจำตัวน่าจะเป็คุณหนูจากตระกูลไหนซักตระกูล จึงเข้าไปต้อนรับอย่างดี
“ร้านเรายินดีต้อนรับขอรับคุณหนูรับบะหมี่กี่ชามดี
“สองชาม”หงเฟินพูดดักสาวใช้อย่างรู้ทัน ใครเขาอยากจะนั่งทานคนเดียวกันหล่ะ
“คุณหนูอยากกินอาหารนอกบ้านทำไมมากินร้านนี้หล่ะเ้าคะด้านหน้าไม่ไกลมีโรงเตี๊ยมใหญ่ อาหารเลิศรสทั้งนั้น”สาวใช้กระซิบที่ข้างหูเ้านายเมื่อหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ตัวน้อยตรงข้ามอีกฝ่ายแล้วถึงเงินที่เหลืออยู่มีไม่มากก็จริง หากคุณหนูบอกว่าจะยอมรับเงินที่ส่งมาจากท่านพ่อคุณหนูแล้วย่อมไม่ต้องประหยัดมานั่งกินอาหารข้างทางเช่นนี้
“เอาเถิดน่าพี่ซานลี่วันนี้ข้าอยากมาซื้อเสื้อผ้า เครื่องประดับเสียหน่อย เอาฤกษ์เอาชัยเข้าตัว”ประโยคหลังหงเฟินจงใจแ่เสียงลงบ่นพึมพำกับตนเอง แม่สาวใช้ของนางช่างไม่รู้จักนิสัยที่แท้จริงนางเสียแล้วกลัวนางประหยัดยิ่งนัก ในมิติก่อนนางได้ฉายาว่า
มีเท่าไหร่นางใช้หมดเชียวแหล่ะ
เวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อชามบะหมี่สองชามถูกยกมาโดยเถ้าแก่ วางตั้งอยู่ตรงหน้านาง
“เชิญคุณหนูทานให้อร่อยนะขอรับวันนี้เป็เกียรติจริงๆที่มีคุณหนูคนสวยมาเยี่ยมเยียนร้านอั๊ว”เถ้าแก่พูดจ้ออย่างอารมณ์ดีเพราะยังไม่ทันไรลูกค้าหนุ่มมากหน้าหลายตาก็แวะเวียนเข้ามานั่งในร้านเขาจนเกือบเต็มลูกน้องรับลูกค้ากับแทบไม่หวาดไม่ไหวถึงรู้แก่ใจว่าลูกค้าเหล่านี้มิได้มีจุดประสงค์มาเพื่อชิมรสมือเขาก็เถอะ
“ขอบคุณเ้าค่ะ เถ้าแก่”เมื่อได้รับคำชมนางจึงส่งยิ้มจริงใจกลับไปยิ่งทำให้บรรดาหนุ่มน้อยใหญ่ที่แอบมองนางอยู่พากันหายใจไม่ทั่วท้อง
แม่นางเป็ใครไยพวกเขาไม่เคยพบเจอมาก่อน
“ว่าแต่คุณหนูมาจากที่ใดหรือ”หงเฟินกระพริบตาปริบๆ นางอยากจะบอกเต็มทนว่านางอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้วแค่ไม่ออกมานอกบ้านเท่านั้นเองแต่นางเกรงว่าอีกฝ่ายจะถามนางต่ออีกว่าเพราะเหตุใดจึงพยายามตัดบท
“เพิ่งมาอยู่ที่จวนท้ายแคว้นเ้าค่ะ”มือบางเรียวดังบุบผาบานรีบคว้าตะเกียบทำท่าจะกินบะหมี่ตรงหน้าเพื่อสื่อกับเถ้าแก่ว่านางอยากกินเสียแล้ว ซึ่งเถ้าแก่ถึงแม้อยากรู้เื่แม่นางนี้ใจจะขาดแต่เขาก็มีมารยาทมากพอไม่ขัดการกินลูกค้า จึงล่าถอยกลับออกไปทำบะหมี่ตัวเองต่อ
เฮ้อสงสัยวันหลังคงต้องปิดหน้าหรือไม่ก็ปลอมตัวออกมาเสียแล้ว จะได้ไม่ยุ่งยาก
“หลบไป หลบไปดิวะ หลบ” เส้นบะหมี่ร้อนๆกำลังจะเข้าปากเสียงะโตามมาด้วยเสียงล้มของคนตลอดทางก็ดังขึ้นขัดจังหวะการกิน
จิ้บๆจิ้บๆ
นกตัวอ้วนกลมบินฉวัดเฉวียนไปมาวิ่งผ่านหน้าร้านที่หงเฟินนั่งอยู่ไปก่อนตามด้วยชายร่างท้วมสองร่าง เ้าของเสียงะโวิ่งตามและสุดท้ายเป็ร่างชายหนุ่มในอาภรณ์ยาวเหมือนเป็คุณชายจากสักตระกูลแถวนี้ใช้วิชาตัวเบาล่องผ่านหน้าไป
นกที่พวกนั้นวิ่งตามช่างคุ้นเคยนัก
ดวงตาหงษ์หลี่ลงอย่างใช้ความคิดก่อนจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อจำสิ่งที่เธอขอมาอีกชิ้นจากท่านตาบุญธรรมเธอ
เ้านกแก้ว
สองเท้างามเร่งวิ่งออกจากร้านตามกลุ่มคนเมื่อสักครู่ไปทันทีโดยไม่สนใจเสียงทัดทานของสาวใช้เลย
“อ้าว คุณหนูคุณหนูจะไปไหนเ้าคะ…เถ้าแก่ๆเก็บเงินเ้าค่ะ”ซานลี่รีบเรียกเ้าของร้านให้มาคิดเงิน ทั้งๆที่ยังไม่ได้กินสักคำสายตานางมองตามร่างเ้านายไปอย่างเป็ห่วง
คุณหนูนะคุณหนูพอออกจากบ้านก็หาเื่ใส่ตัวเสียแล้ว
จ่ายเงินเสร็จนางก็รีบตามร่างบางของคุณหนูตนไป
********************
เื่นี้เขียนจบแล้วมีอีบุ๊คแล้วนะคะอุดหนุนได้ทั้งในเวบนี้และในเมบเลยค่า^^
366K
