อุโมงค์ใต้ดิน
ชายสวมหน้ากากดำก้าวออกจากเงา
ด้านหลังคือทหาร 12 นาย
ปลอกแขนหมาป่าดำ
เขาถอดหน้ากาก
แผลเป็พาดตาซ้าย
“จำฉันไม่ได้เหรอ…หลินเฉิน”
หลินเฉินจ้อง
“ใครวะ”
ชายแผลเป็ยิ้ม
“เคยรู้จักกันดี”
“เดี๋ยวก็จำได้”
หานเฟิงกระซิบ
“โดนล้อม”
หลินเฉินกวาดตา
หน้า–หลังถูกปิด
“ชนตรง ๆ ตาย”
เขาเห็นท่อแก๊สเหนือหัว
หลินเฉินยกมือสั้น ๆ
หานเฟิงพยักหน้า
แยกกำบังทันที
ศัตรูหัวเราะ
“หนีสิ”
ชายแผลเป็ยกมือ
“ยิง”
ปัง! ปัง! ปัง!
หลินเฉินเล็งขึ้น
ปัง!
ท่อแก๊สแตก
แก๊สรั่ว
“หยุดยิง!”
สายไป
หานเฟิงซ้ำอีกนัด
ตูม!!
อุโมงค์สั่น
ควันกลืนทุกอย่าง
ควันจาง
หมาป่าดำล้มหลายคน
หลินเฉินพุ่งฝ่า
แต่ชายแผลเป็ยังยืน
“ไม่เลว”
“เกินรายงาน”
เขาชักมีด
พุ่งเข้าใส่
เคร้ง!
ปืนหลินเฉินรับไม่อยู่
หลุดมือ
ปึก!
เตะท้อง
หลินเฉินกระแทกกำแพง
หานเฟิงยิง
พลาดหมด
“ระดับนี้…”
“ไม่ใช่ทหารธรรมดา”
ปัง!!
ะุเฉียดหน้า
เฟิงเย่มา
“อย่าแตะคนของฉัน”
ชายแผลเป็หยุด
มองเฟิงเย่
“ยังอยู่เหรอ”
เฟิงเย่ตอบสั้น
“หลัวซาน”
“ยังไม่ตายอีก?”
หลัวซานยกมือ
หมาป่าดำถอย
เขามองหลินเฉิน
“จำไว้”
“หลัวซาน”
“ครั้งหน้า ไม่มีใครช่วยนาย”
หายไปในควัน
BLACK RAVEN เข้าถึงตัวประกัน
หลินเฉินปลดเชือก
“ไปได้แล้ว”
ดร.หลี่อวี่หราน
“คุณคือ…”
“BLACK RAVEN”
“กลับบ้านได้แล้ว”
ตู้ม!!
พื้นสั่น
เฟิงเย่ะโ
“ออก!”
หลินเฉินเงยหน้า
เพดานถล่มลงมา
587
