“ไนย!” เสียงคนแก่ตะคอก ก่อนที่ชายหนุ่มจะยกมือขึ้นมาจุ๊ปาก
“เบาสิครับ เดี๋ยวพยาบาลก็แตกตื่นหมดหรอก พ่อแรงดีขนาดนี้ผมก็เบาใจ ว่าพ่อของผมจะอยู่ไปได้อีกนานแสนนาน จริงไหมครับ” เขายกยิ้มหวาน แล้วหันไปยังบิดาที่กำลังโกรธจัดกับคำยอกย้อนนั้น
“ฉันหมดคำจะพูดกับแกจริง ๆ” ชายชรานึกงอน แล้วหลับตาลงไม่อยากมองหน้าลูกชาย ก่อนที่ชายหนุ่มจะยกยิ้ม แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้อย่างเบามือ
“ฝันดีนะครับคุณพ่อ” เขาบอกลาบิดาแล้วหันตัวเดินกลับไป ก่อนจะเปิดประตูมาพบกับพยาบาลสาวสวยคนเดิมที่ยืนรออยู่
“วันนี้คุณไนยมีเวลาให้ลิตาหรือยังคะ” พยาบาลสาวถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่รอยยิ้มของเขาจะยกขึ้น พลันอ้าแขนรอรับหญิงสาว
“ว่างแล้วครับ ผมจะตอบแทนคุณยังไงดีนะ”
“ตอบแทนอะไรเหรอคะ” หญิงสาวถามเขา อย่างคนไร้เดียงสา
“ตอบแทนที่คุณดูแลพ่อผมอย่างดีไงล่ะ” ว่าแล้วเขาก็ก้มลงหอมแก้มหญิงสาวในทันที ก่อนที่ลิตาจะปัดป้องอย่างเล่นตัว
“เดี๋ยวคนอื่นเห็นค่ะ ไม่ดี” เธอส่ายศีรษะปฏิเสธ ก่อนเขาจะถอนหายใจ แล้วจูงมือเธอกลับมายังบ้านหลังใหญ่ใจกลางเมือง หลังจากประตูห้องสุดหรูปิดลง ธไนยก็ผลักร่างเล็กล้มลงกับเตียง แล้วบรรจงดูดดื่มกับความวาบหวามนั้น
“คุณไนยคะ” ลิตาดันตัวเขาเล็กน้อย แล้วทอดสายตามองตรงไปยังใบหน้าหล่อเหลานั้นด้วยความลุ่มหลง
“ฉันรักคุณนะคะ คุณรักฉันบ้างไหม” เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
“ความรักมันมีจริงบนโลกด้วยเหรอครับ” ชายหนุ่มถามพร้อมกับก้มลงดูดลำคอสวยของหล่อน ก่อนที่ลิตาจะดันตัวเขาออกอีกครั้ง
“คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไงคะ คุณไม่ได้รู้สึกแบบที่ลิตารู้สึกกับคุณเหรอคะ”
“รู้สึกยังไง ผมต้องรู้สึกยังไงคุณถึงจะยอม” เขาถามกลับพลางขมวดคิ้ว ก่อนที่หญิงสาวจะเข้าใจทุกสิ่งในเวลาอันรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะตัดสินใจพูดบางอย่างออกมา
“ใคร ๆ ต่างก็ว่าคุณเป็คนเ็า และไม่เคยรู้สึกรักใครจริง นอกจากตัวเอง”
“นอกจากคุณพ่อแล้ว พยาบาลพวกนั้นเหรอ ที่บอกคุณ” เขากระซิบ ก่อนที่ลิตาจะเบี่ยงหน้าไปทางอื่น หากแต่แรงของคนหนุ่มที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาดึงรั้งร่างเล็กไว้
“ผมจะไม่ปฏิเสธคำกล่าวหานั้น” เขาพูดพร้อมกับก้มลงหอมแก้มนวลอย่างกระหาย
“หมายความว่าคุณไนยยอมรับเหรอคะ ว่าคุณไนยเป็แบบนั้นจริง ๆ” สายตาส่อระส่ำด้วยความผิดหวังของพยาบาลสาว ทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจ แล้วผละตัวออกจากร่างเล็ก
“ร่างกายเป็ของคุณ ถ้าคุณไม่เต็มใจก็ออกไป ผมจะไม่บังคับ คุณขัดอารมณ์ผมหลายทีแล้วนะ” ลิตาได้ยินดังนั้นจึงชะงักนิ่ง แม้รู้เต็มอกว่าอาจเป็ได้เพียงของเล่นชั่วคราวของเขา แต่เธอก็ยังมั่นใจว่าความสวยที่มีนั้นจะเหนี่ยวรั้งใจของเขาได้ ก่อนจะหันใบหน้าสวยกลับมายังชายหนุ่ม แล้วปล่อยยิ้มหวานให้เขา
“ใครว่าล่ะคะ ฉันเต็มใจเป็ของคุณค่ะ” หลังจากได้ฟังคำยินยอมนั้น เขาแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอด แล้วเริ่มบทรักกันอย่างเร่าร้อนบนเตียงสีทึบที่ผ่านารักมามากมาย นับไม่ถ้วน
“ความรักไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้หรอกครับคุณพ่อ ทุกคนล้วนมีจุดมุ่งหมายเป็ของตัวเอง ผู้หญิงที่เข้าหาผม ต่างก็หวังใช้ผมเป็บันได ไต่ขึ้นไปเพื่อหน้าตาทางสังคม”
“มันก็แค่บางคนเท่านั้น” ชายชราเอ่ยเตือนสติ
“ทุกคนครับ หากผมไม่ใช่ลูกของพ่อ หากผมไม่ได้มีเงิน พ่อคิดไหมครับ ว่าใครจะเหลียวมองผม พ่อเชื่อคนพวกนั้นง่ายเกินไป จนหลายครั้ง พวกมันก็ได้ใจพากันสูบเืสูบเนื้อ ถ้าไม่มีผมคอยตรวจตราดูแล ป่านนี้โรงพยาบาลของเราก็คงได้เป็โรงทานไปแล้วจริง ๆ”
“ปากแกนะ ร้ายยิ่งกว่ากรรไกร เคยคิดดี ๆ เป็บ้างไหม หัดมองโลกในแง่ดีบ้าง ใช่ว่าทุกคนที่เข้ามาหาเราเขาจะมองหาแต่ผลประโยชน์เสียเมื่อไหร่”
“งั้นพ่อช่วยยกตัวอย่างคนที่เข้ามาหาเรา แล้วไม่หวังผลมาให้ผมหนึ่งคนจะได้ไหมครับ”
“....” ชายชรานิ่งเงียบไป ก่อนที่ธไนยจะยกยิ้มแล้วกล่าวต่อด้วยท่าทางราบเรียบ
“ไม่มี ไม่มีใช่ไหมครับ ดังนั้นผมก็จะจัดการในแบบของผมต่อไป พ่อวางใจเถอะครับ ชาตินี้ทั้งชาติผมคงไม่แต่งงาน”
“ตอนนี้ฉันแก่ใกล้ตายแล้ว คงไม่สามารถบังคับและเปลี่ยนความคิดของแกได้ แต่ฉันก็อยากเห็นแกแต่งงานมีครอบครัวที่อบอุ่น ได้เห็นแกเปลี่ยนความคิด และมีจิตใจอ่อนโยนมากกว่านี้” เสียงสั่นเทาทำให้ธไนยเดินเข้าไปแล้วจับมือบิดาไว้แน่น
“ผมรักพ่อนะครับ มันคงเป็ความรักเดียวที่บริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่ผมััได้ แต่เื่มีครอบครัวนั้น พ่อเลิกคิดว่าผมจะทำมันสำเร็จได้เลย”
“แล้วแกจะหิ้วผู้หญิงเข้าออกเป็ว่าเล่นอย่างนี้ไปตลอดน่ะเหรอ แกไม่คิดเห็นใจผู้หญิงพวกนั้นบ้างหรือไง ว่าเขาจะเ็ปแค่ไหนที่ถูกแกทิ้งอย่างไม่เห็นค่า”
“ผมไม่เคยบังคับใคร พวกเธอเต็มใจเองทั้งนั้น”
“แล้วสักวันแกจะรู้ ว่าความเ็ปเจียนตายจากการถูกทิ้ง ถูกเมินเฉยมันจะเป็ยังไง” ดวงตาแข็งจับจ้องมายังลูกชายหวังเตือนสติ หากแต่อีกฝ่ายจับมือบิดาขึ้นมาหอม แล้วปล่อยยิ้มออกมาอย่างไม่สะท้าน
965
