ตอนที่ 10: ความลับแห่งสองโลก และศาสตราที่ตื่นรู้
แสงนวลสีฟ้าและประกายไฟสถิตพุ่งออกมาจากภายในกล่องนิรภัย ส่องกระทบใบหน้าของน้ำมนต์และโมนา สิ่งที่นอนสงบอยู่บนกำมะหยี่สีดำภายในกล่องคือ "ถุงมือโลหะนาโน" ที่มีลวดลายเส้นเืวงจรไฟฟ้าวิ่งผ่าน และ "ฝักดาบโบราณ" ที่ปลายด้ามพันด้วยผ้าดิบสีดำจารอักขระขอมเรืองแสง
สำหรับคนทั่วไป การพบกันของเทคโนโลยีระดับสหัสวรรษที่สามและวิชาอาคมโบราณอาจดูเป็เื่ที่ขัดแย้งและไม่มีวันเข้ากันได้ น้ำมนต์เองก็เคยสงสัยในคำถามนี้ว่า โลกสองใบที่ห่างกันนับพันปีจะรวมเป็หนึ่งได้อย่างไร?
"เ้าโฮสต์หน้าจืด... อย่ามัวแต่ทำหน้าสงสัยเป็กุ้งต้ม!" เอเต้ลอยลงมาลอยคว้างอยู่เหนือกล่อง "นายคิดว่า 'อาคม' ของนายคืออะไร? มันไม่ใช่เื่ผีสางเทวดาไร้สาระหรอกนะ แต่มันคือ 'การใช้สมาธิขั้นสูงในการจัดระเบียบคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและกระแสประสาทในร่างกาย' เพื่อไปเหนี่ยวนำกับพลังงานธรรมชาติรอบตัว! ส่วนวิทยาการของมิตินี้ มันก็คือการควบคุมโมเลกุลผ่านวงจรไมโครชิป... ทั้งสองอย่างมันคือเื่เดียวกัน! แค่พูดคนละภาษาเท่านั้นเอง!"
เอเต้ฉายภาพโฮโลแกรมจำลองการทำงานของดาบพลาสม่าให้ดู "กล่องพัสดุชิ้นนี้ ถูกสร้างขึ้นโดยสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ทหาร ร่วมกับเกจิอาจารย์สายเวทย์ที่กองทัพรวบรวมมา ดาบเลเซอร์อาคมนี้ ใช้ตัวรับสัญญาณนาโนโพรเซสเซอร์เป็ตัวขยาย 'แรงสมาธิ' ของผู้ใช้ ถ้านายส่งอาคมสายขาวที่มีคลื่นความถี่เสถียรเข้าไป นาโนชิปจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็ใบดาบพลาสม่าที่มีความร้อนสูงถึงสามพันองศาเซลเซียส และมีความเฉียบคมในการตัดโมเลกุลศัตรู!"
น้ำมนต์เอื้อมมือที่พันด้วยผ้าดิบลงไปแตะที่ด้ามดาบ ความรู้สึกแรกที่ััได้คือความเย็นเยียบของโลหะผสม แต่เมื่อเขาเริ่มตั้งสมาธิ รวบรวมลมปราณและบริกรรม 'พระคาถาประสิทธิเม' อย่างแ่เบาเพื่อปลุกประสิทธิศักดิ์สิทธิ์ เสียงสวดทุ้มต่ำและจิตที่นิ่งสงบแผ่ซ่านเข้าไปในด้ามดาบ
"อิมัง กายะพันธะนัง อธิษฐามิ... ประสิทธิเม..."
ฟึ่บ... ตู้ม!
แถบไฟวงจรขอมบนด้ามดาบเปล่งแสงสีส้มทองตอบรับ สายใยพลังงานนาโนวิ่งเข้าสู่ข้อมือของน้ำมนต์ หลอมรวมกระแสประสาทของเขากับตัวดาบเข้าด้วยกัน เขากระชากดาบออกจากฝัก ใบดาบพลาสม่าสีฟ้า นวลประกายทองสว่างวาบขึ้นกลางห้องนิรภัย ความร้อนแผ่ออกมาเบาๆ แต่มวลพลังงานกลับหนาแน่นจนอากาศรอบๆ บิดเบี้ยว
อีกด้านหนึ่ง โมนาสวมถุงมือโลหะนาโนเข้าที่มือทั้งสองข้าง ทันทีที่ถุงมือรัดกระชับเข้ากับรูปมือ ระบบประสาทของถุงมือก็เชื่อมต่อกับ 'อีโว-ยีน' ในร่างของเธอทันที เส้นเืสีทองบนแขนของโมนาเรืองแสงวาบ ถุงมือทำหน้าที่เป็กลไก 'ลดแรงต้าน' และ 'ซับแรงกระแทก' ทำให้เธอสามารถปลดปล่อยแรงเตะและแรงชกความเร็ว 50 เท่าได้โดยที่กระดูกและกล้ามเนื้อของเธอไม่ต้องรับภาระจนฉีกขาด
"มัน... มันเหมือนถุงมือนี้กลายเป็เนื้อเดียวกับแขนของฉันเลยน้ำมนต์!" โมนาลองกำหมัด คลื่นอัดอากาศกระจายออกจากกำปั้นเกิดเสียง ควับ! ดังสะท้านห้อง
ทว่าความตื่นเต้นกับศาสตราใหม่ก็ต้องหยุดลง เมื่อพื้นปูน้าของห้องนิรภัยเกิดรอยแตกร้าวขนาดใหญ่ เศษปูนและฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาเหมือนสายฝน เสียงคำรามอย่างหิวโหยดังกึกก้องมาจากทางเดินภายนอก ไม่ใช่สลอธเพชฌฆาตอีกต่อไป แต่มันคือฝูง 'เขี้ยวอัคนี' สัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับสูงที่กลิ่นเืในอาคารดึงดูดพวกมันมา!
639
