ตอนที่ 3 โรงค้าทาส(ตอนต้น)
มันต้องมีอยู่สิ เ้าสิ่งนั้นที่ฉันเห็นตอน มีเื่กับพ่อค้าทาส พลังแปลกๆ ของเรามันแสดงให้เห็นตอนนั้น เหมือน
สายธารออกวิ่งกลับมาที่ตลาดอีกครั้งเพื่อตามหาบางสิ่ง
การที่เรามาอยู่ที่นี้ได้ยังไง ยังเป็ปริศนาอยู่ สิ่งที่เรารู้ตอนนี้คือที่นี่เป็โลกที่ต่างออกไปทั้งความย้อนยุคทั้งความแปลกประหลาดของสิ่งก่อสร้าง วิทยาการที่ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ แล้วยัง...การมีอยู่ของเวทมนตร์
แม้ทุกสิ่งจะคล้ายกับเื่ที่ถูกแต่งขึ้น แต่การได้มาัักับสถานที่ที่ไม่รู้จัก ทิวทัศน์ต่างๆ ไม่ได้มีแค่ความสวยงาม ยังมีการกดขี่ทาส ความเ็ปที่ได้รับจากการวิวาท มันเป็ของจริง มันไม่ได้น่าพิสมัยเท่าไรเลย
“นี่สินะ”
สายธารมาถึงบริเวณที่ทะเลาะกับพ่อค้าทาส เขาหยิบเอาบางสิ่งที่ตกอยู่บนพื้น ขึ้นมาเพื่อตรวจสอบข้อมูลที่เขาได้เห็น ตอนวิวาทกันกับั์
“เศษแร่นี่ ที่เราััได้ตอนชนเข้ากับั์ตนนั้น”
อึก!
เมื่อัักับเศษแร่ชิ้นนั้น พลังในการแสดงข้อมูลก็ปรากฏขึ้นพร้อมความหนักหน่วงก็กดทับมาที่สติของเด็กหนุ่ม
แร่XXX
ระดับ : A
จุดแข็ง : XXXXX XXXXXXXX
จุดอ่อน : XXXXXX
คุณสมบัติ : ให้ความอบอุ่น ต้านอาการเยือกแข็ง XXXXXXXX
สถานะ : XXXXXXXX
XXXXXXXX : XXXXXXXX XXXXXXX
ยิ่งระดับสูง ข้อมูลที่มองเห็นได้จากการััสิ่งของ ก็จะถูกจำกัดเหรอ ขอลองพยายามอีกหน่อย เข้ามูลเท่านี้มันยังไม่พอ
สายธารพยายาม ฝืนอ่านข้อมูลในส่วนที่เข้าไม่สามารถอ่านได้
วูบ!....
การใช้พลังของสายธารมาถึงขีดจำกัดโดยไม่รู้ตัว ก่อนหน้านี้เด็กหนุ่มไม่มีเวลาเพียงพอในการเรียนรู้ซึ่งพลังที่ตนได้รับมา ทำให้การเปิดใช้งานอย่างไม่มีการควบคุมส่งผลเสียแก่ตัวเอง
...
ภาพหน้าห้องฉุกเฉินที่วุ่นวาย เต็มไปด้วยหมอและพยาบาล
เตียงพร้อมร่างร่าง หนึ่งที่ถูกเข็นเข้าไปอย่างรีบร้อน
...
“สายธาร ริน ต่อไปนี้มาอยู่กับปู่นะลูก”
...
“ปู่ ตื่นสิปู่ ปู่คับ!...ฮึก... ผมโทรหาโรงพยาบาลแล้วนะ ฮือออ.. ไม่เป็ไรแล้วนะ ปู่ต้องไม่เป็ไร”
...
“พี่!! ช่วยด้วย! ช่วยหนูด้วย!!”
“ริน...ไม่นะ”
“ริน!”
พรึบ!! สายธารสะดุ้งพุ่งตัวลุกขึ้นนั่ง
“ว๊าย!”
เสียงเด็กสาวคนนึงดึงสติของสายธาร
“ข...ข้า ขอโทษ”
นี้เราสลับไปงั้นเหรอ
หลังจากตั้งสติได้ สายธารทำใจให้สงบแล้วลองพยายามเปิดหน้าต่างข้อมูลอีกครั้ง
วูบ!
หน้าต่างข้อมูลของแร่ก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้นมา แต่ข้อมูลยังคงถูกปกปิดไว้เช่นเดิม
แร่XXX
ระดับ : A
จุดแข็ง : XXXXX XXXXXXXX
จุดอ่อน : XXXXXX
คุณสมบัติ : ให้ความอบอุ่น ต้านอาการเยือกแข็ง XXXXXXXX
สถานะ : XXXXXXXX
XXXXXXXX : XXXXXXXX XXXXXXX
“อึก”
ยังหนักหัวอยู่แฮะ แสดงว่าอาการสลบเกิดจากการใช้พลังนี่จริงๆ ต้องลองปิดการใช้งานดู
วูบ!
ข้อมูลที่เคยปรากฏอยู่ตรงหน้าหายไปทันที
มันทำงานด้วยความตั้งใจของเรางั้นสินะ อาการปวดจะเกิดขึ้นหลังเปิดใช้งานหลายๆ ครั้ง นี้คือสิ่งที่เราเจอ งั้นคงต้องปิดไว้ใช้แค่ในยามจำเป็ ไม่งั้นคงได้สลบแบบเมื่อกี้อีก
“ริน...”
ก่อนหน้านี้ที่ตลาดความสงสัยกับความอยากรู้ข้อมูลของริน คงไปกระตุ้นการทำงานของมันสินะ
ภาพที่เห็นในฝันกลับมาหลอกหลอนเด็กหนุ่ม สีหน้าที่เ็ปในความไร้พลังของตัวเองก็ปรากฏ ต่างโลก พลังพิเศษ ไม่ใช่อะไรที่น่าสนุกเลยสักนิดสำหรับคนที่สูญเสียสิ่งสำคัญไป
“คือ ขะ...ข้า เห็นเ้านอนอยู่ข้างถนน ข้าจึงพาเ้ามาพักที่นี่ สีหน้าเ้าดูไม่ดีเลย จะ...เ้าเป็อย่างไรบ้าง”
เมื่อได้ยินเสียหญิงสาวสายธารหลุดออกจากห้วงความคิด เขาพบว่าตนเองตื่นขึ้นมาบนพื้นอาคารในสถานที่ที่คล้ายกับร้านค้าขนาดใหญ่
“ขอบคุณเ้ามากนะ ข้าดีขึ้นแล้วล่ะ...”
สายธารพึ่งสังเกต เห็นหญิงสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ เขา
หูยาวแหลม รูปร่างหน้าตาสะสวย ผิวขาว ผมสีบรอนซ์
“เอลฟ์เหรอ!?”
“เอ่อ...ท่านแม่ข้าเคยบอกว่า มีคนเรียกเราเช่นนั้น แต่ที่เมืองนี้คงรู้จักเผ่าพันธุ์ข้าในนาม ‘นางไม้’ น่ะ”
นางอธิบายอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“อย่างนั้นรึ”
ไม่ได้ช่วยให้ข้าหายใเลย มีแม้แต่เอลฟ์
“ท่านเคยพบเผ่าพันธ์ุของข้ามาก่อนอย่างนั้นรึ”
แม้ก่อนหน้านี้นางจะกลัวท่าทางของเด็กหนุ่มอยู่บ้าง แต่การที่นานๆ จะมีคนรู้จักเผ่าพันธุ์ของนาง ก็ชวนให้นางตื่นเต้น จนเผลอทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็นออกมา
แม้เมื่อครู่สายธารจะได้พบกับความเ็ป จากความทรงจำในอดีตแต่นางไม้ตนนี้ก็ช่วยให้บรรยากาศรอบข้างสดใสขึ้นมาบ้าง
“ข้าไม่เคยเจอตัวจริงหรอกนะ เพียงแค่เคยได้ยินเื่ราวมาบ้างก็เท่านั้น”
“งั้นหรอกรึ”
นางตอบด้วยน้ำเสียงผิดหวังลงเล็กน้อย
“แล้วเ้าชื่ออะไร ตอนนี้ข้าอยู่ที่ใดกัน?”
เื่สำคัญที่ฉันควรต้องรู้ตอนนี้
“ที่นี่คือ โรงค้าทาสน่ะ ข้าเห็นท่านสลบอยู่ตอนข้าออกไปทำความสะอาดริมถนน...ส่วนชื่อของข้าคือ ซีริน”
ทั้งชื่อแล้วก็ความสดใสนี่ คล้ายกันจริงๆ แม้ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับริน แต่ก็อดคิดถึงไม่ได้
“อย่างนั้น...เ้าทำงานที่นี่งั้นรึ”
“เอ่อ...จะว่าเช่นนั้นก็ใช่ ข้าเป็ทาสที่เกิดในเรือนเบี้ยน่ะ”
ทาสที่เกิดในเรือนเบี้ยนั้นต่างจากทาสทั่วไป เป็ทาสที่เกิดจากพ่อแม่ขณะที่เป็ทาสอยู่ที่เรือน ไม่สามารถไถ่ตัวเองออกจากเรือนได้ ไม่ต่างจากสิ่งของที่ พ่อค้าทาสถือว่าเป็กำไรจากการได้ทาสมา
“งั้นพ่อแม่เ้าก็...”
“อืม ใช่แล้วล่ะพวกท่านเป็ทาสของที่นี่เช่นกัน...”
“เอาล่ะ พอแล้วข้าขอโทษที่ข้าถามไม่เข้าเื่”
สายธารรีบตัดบทสนทนา เนื่องจากสีหน้าของสาวน้อยที่พึ่งแสดงความสดใสเมื่อครู่ หม่นลงไปอย่างมาก สีหน้าของคนที่เ็ปในความไร้พลังของตัวเอง... เขาเข้าใจมันดี
“ไม่เป็ไร...เ้าไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก”
“ปลอกคอของเ้า นั้นคือ” ปลอกคอนั้นเหมือนกับที่ั์ตนนั้นใส่ไว้
“ใช่แล้วท่านอาจทราบดี ทาสทุกคนล้วนสวมสิ่งนี้มันกอปรมนต์บางอย่างที่จะทำให้ทาสทรมานหากขัดขืนคำสั่ง”
“ซีริน!! ซีริน!!!”
ซีรินสะดุ้งด้วยความใ
มีเสียงะโเรียกชื่อนาง มาจากทางเข้าอาคารด้วยความไม่พอใจ
“เ้าทำความสะอาดประสาอะไร ทำไมมันยังสกปรกแบบนี้!!”
!!!
“ขะ...ข้าขอตัวก่อน หากท่านดีขึ้นแล้วข้าอยากให้ท่านเร่งจากไป ก่อนที่นายท่านของข้าจะมาพบ เขาไม่ค่อยพอใจนัก หากมีคนแปลกหน้าที่ไม่ใช่ลูกค้าเข้ามาที่นี่”
“แล้วข้าไปที่ไหนได้บ้าง!”
“หลังร้าน...ท่านรีบไปหลบทางนั้นก็ได้”
สายธารเรียบวิ่งไปที่โถงทางเดินมุ่งไปยังหลังโรงค้าทาส
“ซีริน นั้นเสียงใคร นี้เ้าคุยกับใครอยู่!!! เ้าอู้งานแล้วยังแอบพาผู้ชายเข้ามาพลอดรักกันอย่างนั้นรึ!!!”
ซีรินรีบออกไปรับหน้าเพื่อถ่วงเวลา แม้นางจะกลัวการถูกทำโทษก็ตาม
“เ้าคิดว่าที่ข้ายอมเลี้ยงดูเ้าโดยไม่จับเ้าขังไว้ แล้วเ้าจะทำอะไรก็ได้รึ!”
“ขะ ข้าเพียงแค่..”
“อย่ามาต่อปากต่อคำกับข้า!!!”
...
แม้จะรู้สึกผิดที่ต้องหนีออกมา แต่สายธารรู้ตัวว่าหากถูกพบตัวเข้า ซีรินอาจตกที่นั่งลำบากมากกว่านี้ ด้วยความสามารถของเขาตอนนี้ เขายังหาทางช่วยนางไม่ได้
หลังโรงค้าทาสเป็ทางเดินยาวที่มีการตกแต่งเล็กน้อย มีกรงขังเรียงรายอยู่สองข้างทาง เพื่อง่ายตอนการเที่ยวชมสินค้าของลูกค้า ทาสในโซนด้านหน้าจะเป็ทาสที่คุณภาพดีรูปร่างหน้าตาดี เพื่อดึงดูดเหล่าลูกค้ามากตัณหา แต่ยิ่งลึกลงเข้าไปก็ยิ่งพบกับทาสที่สภาพย่ำแย่ลงเรื่อยๆ แม้จะมีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์จากสภาพทาสภายในกรงอยู่บ้าง แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับโซนลึกสุดของอาคาร
“ที่นี่มัน...!!!”
103
