ภาคที่ 2 GAMES START ตอนที่21 เกิดเื่
" สิบแปด...สิบเก้า พวกเธอได้มาเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ? " ชายหนุ่มตัวโตยืนนับซากสัตว์ที่พวกฟรานล่ามาได้ใช้ปากกาจดกับสมุดจดที่อยู่ในมือ
" ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วเข้าไปรับเงินข้างในกันเลยเดี๋ยวตรงนี้จะให้พนักงานมาขนไป "เขาเดินนำพวกฟรานเข้าไปที่ห้องห้องหนึ่งที่นั่นมีพนักงานหญิงของกิลด์รออยู่
" นี่เป็สภาพสินค้าแล้วก็จำนวน" ชายหนุ่มฉีกกระดาษออกแล้วยื่นให้เธอขณะที่พวกฟรานนั่งอยู่ตรงหน้าเงียบ ๆ
" คราวนี้ได้เยอะกว่าเมื่อวานอีกนะคะนี่ค่ะเงินจำนวนสามเหรียญทองกับเจ็ดสิบเหรียญเงิน "เธอยิ้มอย่างเป็มิตรดันกองเหรียญมาทางพวกเธอ
" ขอบคุณค่ะ "ฟรานเก็บเหรียญใส่กระเป๋าผ้าเล็ก ๆสำหรับเก็บเหรียญกล่าวขอบคุณส่งท้ายก่อนจะเดินออกไป
" ได้ตั้งสามเหรียญทองเยอะขนาดนี้ไปหาอะไรอร่อย ๆ กินให้พุงกางเลยดีกว่า ฮ่าฮ่า"ชาญตื่นเต้นออกตัวเดินนำหน้าไปยิ้มไม่หุบท่ามกลางชายฉกรรจ์ที่นั่งกินดื่มกันอยู่
พวกเขาเดินเตร็ดเตร่ในตลาดซื้อของกินไปเรื่อย
" พ่อหนุ่มหาของอร่อย ๆอยู่ใช่ไหม ? " หญิงสาวแปลกหน้าที่เดินสวนกันทักชาญเขาหยุดชะงักมองตาครู่หนึ่ง
" ใช่ครับ มีอะไร ?" ชาญยังคงยิ้มร่าเริงอยู่
" มีร้านอาหารร้านหนึ่งที่ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้ไปกินที่นั่นต่างก็บอกเป็ปากเดียวเลยว่าอร่อยเหมือนได้ขึ้น์"
" จริงเหรอครับ ? แล้วร้านอยู่ตรงไหนครับ " ชาญชะเง้อคอมองซ้ายขวาพยายามหาร้านอาหารที่ได้ฟังขณะที่คนอื่น ๆ นิ่งเงียบไม่แสดงท่าทีอะไร
" ตามฉันมาสิเดี๋ยวพาไปที่ร้าน " รอยยิ้มอันทรงเสน่ห์เย้ายวนให้ชาญและคนอื่น ๆคล้อยตามได้ทันที
เวทแบบนี้อีกแล้วถ้าเราขัดขืนพวกเขาก็น่าจะไหวตัวทันงั้นก็ตามน้ำไปละกัน พวกเธอเดินตามหญิงสาวไปไกลจนพ้นสายตาของชาวเมืองทางที่เปลี่ยวและเงียบจนน่าขนลุก
" ถึงแล้วจ้ะพวกเด็ก ๆตัวน้อย " บ้านหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวท่ามกลางที่โล่ง ๆใกล้กับป่า
" ของอร่อย ๆรออยู่ข้างในแล้ว " พวกเธอเข้าไปในบ้านหลังนั้นโดยไม่มีการขัดขืนภายในที่ไม่มีโต๊ะหรือข้าวของเครื่องใช้อะไรเลยแต่กลับมีชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธครบมืออยู่ข้างในแทน
" อะ รีบ ๆ จัดการได้แล้วเดี๋ยวพวกเขาก็ตื่นจากเวทสะกดของฉันหรอก "น้ำเสียงที่แข็งกระด้างพูดเหมือนตะคอกใส่
" แฮะ แฮะ แฮะมีสาวสวยตั้งสองคน พวกเราขอเล่นสนุกก่อนแล้วกัน " ชายตัวสูงแต่กลับผอมแห้งแลบลิ้นออกมาตวัดไปมาเลียมีดของตนเองจ้องมองเรือนร่างของฟรานแลัซันนี่
" งั้นพวกผู้ชายข้าขอเอาไปสับก่อนนะ "หนุ่มตัวอ้วนเดินเข้ามาและง้างมีดสับกระดูกเล็งไปที่ชาญ
" อ๊าก ! "ชายร่างอ้วนคนนั้นพุ่งกระเด็นทะลุกำแพงออกไปนอกบ้าน พวกเขาต่างก็ตกตะลึงมองไปที่ฟรานเธอถือดาบสีดำสนิทอยู่ในมือพร้อมกับชุดสีขาวที่ปกคลุมร่างกายไว้
" ไอ้เด็กนั่นไม่โดนเวทสะกดรีบจัดการมั- " ไม่ทันได้พูดจบฟรานก็ใช้ด้ามของดาบกระแทกเข้าที่ดั้งจมูกของเธอกระเด็นไปจนนอนนิ่งพวกชายฉกรรจ์หลายคนที่เห็นก็เริ่มรู้สึกสั่นกลัวขึ้นมา
" เฮ้ยแค่เด็กคนเดียวอย่าไปกลัว[ Fire Ball ] " ฟรานผลักพวกซากิให้ล้มลงไปก่อนจะโดนลูกไฟเธอสะบัดดาบตัดผ่าบอลไฟทำให้มันสลายไปแล่ววิ่งเข้าใส่พวกมันเก็บดาบเข้าฟักและฟันมันทั้งอย่างงั้นเข้าที่ไหล่และท้องร่วงลงพื้นทันที
" อะไรกันเนี่ย ? พวกมันก็แค่เด็กนักเรียนไม่ใช่หรือไง " พวกมันยืนทั้งที่ขาสั่นอยู่ มือไม้สั่นจับอาวุธไม่ไหวจนร่วงลงพื้นและหันหลังวิ่งหนี
" ลงดาบ [ รูปแบบที่สอง ]"ดาบที่เก็บในฟักฟาดฟันสลับซ้ายขวาใส่พวกมันที่กำลังหนีล่วงลงไปกองบนพื้นกันหมดภายในไม่กี่วินาที
" เฮ้ ฉันมานอนตรงนี้ได้ไงเนี่ย? " ชาญยันตัวเองลุกขึ้นยืน
" นั้นสิ "ชาญช่วยประคองซันนี่ขึ้นมา
" ว่าแต่นี่มันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้นล่ะเนี่ย ? " ซากิและคนอื่นๆ มองไปรอบ ๆ สภาพบ้านที่พังเละและผู้คนที่นอนกองกันบนพื้น
" พวกมันน่าจะเป็โจรที่ล่อลวงเด็กๆ แล้วปล้นฆ่า อวัยวะก็ตงจะขายในตลาดมืดได้แพงน่าดูเลยล่ะ "ฟรานมองหาเชือกเอามามัดพวกมันไว้และลากมากองรวมกัน
" เื่จริงเหรอเนี่ย ?ฉันเกือบจะได้ไปพบคุณย่าซะแล้ว " ชาญถอนหายใจสั้น ๆ
" ฟรานแล้วเธอไม่าเ็ตรงไหนใช่ไหม? " ซันนี่เดินเข้ามาใกล้ชิดมองดูลูบคลำไปทั่วด้วยความเป็ห่วง
" สบายมากพวกเขาไม่เก่งสักเท่าไหร่ " เธอยิ้มแห้งหัวเราะให้เห็นว่าสบายดี
" พวกนายไปเรียกทหารหรือใครก็ได้เดี๋ยวฉันจะเฝ้าพวกเขาเอง "
" อยู่คนเดียวก็อันตรายไปนะเดี๋ยวฉันจะอยู่เป็เพื่อนเอง " พวกเขาพยักหน้ารับรู้กันซากิและฟรานอยู่เฝ้าพวกโจรส่วนชาญและซากิออกไปตามพวกทหาร
" พวกเราทำอะไรไม่ได้เลยนี่ขนาดได้เป็คนที่ถูกเลือกจากค่ายทหารแต่ก็เป็ได้แค่ตัวถ่วงของเธอ "ซากินั่งเหม่อมองไปข้างหน้าพูดเสียงเบา
" เอาน่าเดี๋ยวพวกนายก็แข็งแกร่งขึ้น " ฟรานยิ้มกว้างตบไหล่ซากิเสียงดังจนเขาสะดุ้ง
" อย่างน้อยฉันก็อยากจะมียูนีคสกิลบ้างมันน่าจะทำอะไรได้บ้าง "
ยูนีคสกิลเหรอ ? เหมือนตอนที่เรียนมันจะเป็สกิลที่มีผู้ถือครองเพียงคนเดียวหรืออีกชื่อก็คือ เดอะ (The) เราก็มีอยู่สกิลหนึ่งแต่ก็ยังไม่รู้วิธีใช้ไม่บอกให้คนอื่นรู้คงจะดีกว่า พวกเธอนั่งเงียบรอพวกชาญกลับมา
" ... " บรรยากาศที่เงียบสนิทฝุ่นลอยฟุ้งไปรอบๆ บนพื้นที่แห้งแล้งมนุษย์สัตว์ครึ่งหมาป่ายืนจ้องมองกับหญิงสาวผมบลอนด์ที่ถิอแส้อยู่ในมือ
" ไม่คิดเลยว่าพลโทจะมาจัดการเองไอ้เราก็คิดว่าจะยึดที่นี่ได้แล้วแท้ ๆ "เสียงหอบหายใจไม่คงที่แต่ก็พยายามพูด จู่ ๆ เืก็ไหลออกมาจากสีข้างที่เอามือกุมไว้
" ผู้นำกลุ่มของแกอยู่ที่ไหนถ้าสามารถคุมคนได้มากขนาดนี้เลเวลก็คงไม่ต่ำกว่าเจ็ดแน่ ๆ "ลักซ์สะบัดแส้ข่มศัตรูตรงหน้า เธอค่อย ๆ เดินเข้าหาทีละนิด
" ฮ่าฮ๋าฮ๋านึกว่าพวกเราจะบอกยังงั้นเหรอ ? บอสของพวกเราอยู่ที่ที่ไกลมากๆ พวกทหารตามหาไม่เจอแน่นอน "เขาชูมือขึ้นสูงกองทัพมนุษย์สัตว์จำนวนมากหลายสิบคนโผล่ออกมาล้อมตัวลักซ์ไว้
" อย่าโดนแส้เธอเด็ดขาดไม่งั้นเราจะโดนสกิลเดอะของเ- " ไม่ทันได้พูดจบเสียงก็เงียบหายไปเสียก่อนร่างกายที่ถูกหยุดไว้อยู่กับที่ท่ามกลางสายตาเบิกกว้างตกตะลึง แส้ที่ฟาดออกไปส่งเวทมนตร์บางอย่างไปที่เขา
" ฆ่ามัน ! "พวกเขาร่ายเวทจำนวนมากหลากหลายรูปแบบใส่ลักซ์ เธอะโหลบขึ้นไปบนอากาศตีลังกาเมื่อเธอสะบัดแส้เป็วงกลมกวาดไปทางพวกเขาได้ก่อนจะลงมาบนพื้น
" พวกผมมาแล้วครับพลโท" นายทหารจำนวนมากที่วิ่งมาทีหลังยืนทำความเคารพเธอ
" จับกุมพวกเขาเลยฉันจัดการให้แล้ว" เหล่ามนุษย์สัตว์ทั้งหมดหยุดนิ่งอย่างกับถูกสตาฟไว้แม้แต่เส้นขนก็ไม่ขยับเช่นกัน
" รับทราบครับ ! "พวกทหารกระจายตัวกันไปยึดอาวุธและจับใส่กุญแจมือแ่าโดยที่มีลักซ์ยืนมองอยู่ไม่ไกล
อีกไม่นานเราก็น่าจะได้ยศพลเอกแล้วขนาดเป็พลโทแท้ ๆ ข้อมูลบางอย่างก็ยังเข้าไม่ถึง ถ้าจะได้รู้ความจริงคงต้องเป็นายพลเท่านั้นสินะ
" เรียบร้อยแล้วครับพลโท"
" ก็ดี [ คลาย ] "พวกมนุษย์กลับมาขยับได้เหมือนปกติแต่พวกเขาก็ถูกจับหมดแล้ว
" เหอะเดอะที่โกงขนาดนี้มันเกินจินตนาการของพวกเราไปไกลแล้วยังไม่ทันได้ทำอะไรรู้ตัวอีกทีก็ถูกจับซะแล้ว " ชายหนุ่มคนที่ยังพูดไม่จบเดินผ่านลักซ์พูดแซะพร้อมกับแสยะยิ้มใส่
" ขอให้โชคดีล่ะเดอะสตอปเปอร์ ( The Stopper ) " เสียงะเิดังสนั่นไปทั่วหน้าผาขนาดใหญ่กำลังถล่มลงมาที่เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ ลักซ์รีบวิ่งไปทันทีที่ได้เห็น
" แบบนี้ไม่ทันแน่ [เสริมกำลังระดับแปด ] "ไกลสุดสายที่เนินเขากำลังถล่มหลังจากร่ายเวทเธอก็ออกแรงะโพุ่งไปไกลและเร็วมากใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาทีเธอก็มาถึงตีนเขา
" ก้อนหินจำนวนมากขนาดนี้" เธอเหวี่ยงแส้วเป็กลมรวบรวมมานามหาศาลสะบัดมานาเ่าั้ขึ้นไปเพียงเสี้ยววินาทีก้อนหินั์กำลังจะทับร่างของลักซ์และเมืองมันก็ได้หยุดอยู่กลางอากาศ
" โถ่เว้ยใช้มานาไปเยอะไม่รู้จะยันได้นานแค่ไหน " พวกชาวบ้านต่างก็เดินออกมาดูที่มาของเสียงดังพวกเขาต่างก็ยืนอึ้งไปสักพักเมื่อได้เห็นก้อนหินเล็กใหญ่จำนวนมากลอยอยู่กลางอากาศ
" หนีออกไปให้ไกลเลยค่ะ !" ลักซ์ทำได้เพียงะโบอกเหล่าชาวเมืองที่เอาแต่มุงดูบางส่วนก็วิ่งหนีตายแต่บางคนก็คิดว่าเป็การแสดงไม่ได้กลัวอะไร
พวกเขาใช้เวลาเป็สิบนาทีกว่าจะอพยพประชาชนออกไปไกลมากพอ
" [ คลาย ] "ก้อนหินร่วงลงทับบ้านอาคารต่าง ๆ พังเละ กว่าที่พวกนายทหารคนอื่น ๆจะมาถึงมันก็สายเกินไปที่จะช่วยแล้ว ลักซ์ได้แต่นั่งมองภาพความเสียหายที่เกิด
หวังว่าจะไม่มีใคราเ็นะ เธอเดินดุ่ม ๆ ไปทางพวกทหารที่กำลังมา
" ฝากจัดการด้วยให้งบไปสร้างและเก็บกวาดให้เหมือนเดิม "
" รับทราบครับ ! "พวกเขาทำวันทยหัตถ์ยืนตรงรอให้ลักซ์ผ่านไปก่อน
หงุดหงิดจริง ๆ เลยงานก็เต็มไปหมดเมื่อไหร่จะได้พักสักที เธอโมโหหน้าบูดเดินเหยียบพื้นเสียงดังกลับไปที่ม้าของตัวเอง
" ลักซ์เธอต้องไปที่ตระกูลซีเลียแล้วรีบหมั้นหมายกับลูกชายเขาไว้อายุก็เลยเลขสามแล้วควรแต่งงานแล้วมีครอบครัวสืบทอดสายเืซะแม่กับพ่อของเธอฝากให้ฉันจัดการเื่นี้เพราะฉะนั้นรีบ ๆ ล่ะ "เธอนึกถึงคำพูดที่กรอกหูเธอมาตลอดหลายปีจากผู้เป็ลุงของเธอ
" ทางตอนเหนือเหรอ ?ไกลชะมัดเลยน่าเบื่อจริง ๆ "เธอขี่ม้าไปตัวคนเดียวขึ้นไปทางตอนเหนือของอาณาจักรเซีย
" ครอบครัวเราไปตกลงเื่พวกนี้กันั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เห็นทีเราต้องไปคุยให้เรียบร้อยว่าเราเป็คนรักอยู่แล้ว "ท้องฟ้าสีส้มในยามเย็นใกล้มืด
" รีบหาเมืองสักเมืองดีกว่าไม่ค่อยอยากนอนข้างนอกสักเท่าไหร่ "เธอสะบัดเชือกจูงม้าเร่งให้มันวิ่งไวขึ้นเดินทางไปตามถนนรุกรังที่มีรอยล้อรถ
ณ ป่าแห่งหนึ่งใกล้ ๆ กับเมืองโรโซคานะและสเตล่าอาบน้ำกันอยู่ที่แม่น้ำแห่งหนึ่ง
" ขอบคุณพี่ไอรีนมากเลยที่ให้ใช้สบู่นาน ๆ ทีพวกเราจะได้อาบน้ำ " คานะยิ้มขณะที่หลับตาอยู่ใช้สบู่ล้างตัวและสระผมเช่นเดียวสเตล่า
" ผู้หญิงอย่างเราก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ " ไอรีนถอดเสื้อผ้าเตรียมลงอาบน้ำพร้อมกับพวกเธอ หุ่นทรงนาฬิกาทรายใคร ๆที่ได้เห็นคงต้องหลงเสน่ห์แน่นอน
สเตล่าย่อตัวลงไปในน้ำโผล่แค่หัวขึ้นมาจ้องมองดูคานะและไอรีนทำหน้าบึ้งตึง
" มีแต่พวกใหญ่ ๆทั้งนั้นเลย "
" เธอว่าอะไรนะ ?" คานะได้ยินเสียงบ่นของสเตล่าแต่ก็ฟังไม่รู้เื่
" ไม่มีอะไร "สเตล่าเดินเข้ามาข้าง ๆ คานะจนเธอสะดุ้งใสเตล่าลูบจับไปที่หน้าท้องของคานะจากข้างหลังยิ้มหัวเราะคิกคัก
" ท-ทำอะไรเนี่ย ?" คานะขนลุกซู่หน้าแดงเล็กน้อยพยายามจะปัดมือของสเตล่าออกฟองสบู่ก็ดันไหลเข้าตาทำเอาคานะทำอะไรไม่ถูก
" หุ่นเธอดีมากเลยคงจะฝึกมาเยอะใช่ไหม? " ไอรีนเข้ามาทางด้านหน้าจับจิ้มไปตามกล้ามเนื้อแขนบ้างท้องบ้าง
" อ-อะไรกันเนี่ย ! "เสียงร้องดังลั่นไปทั่วป่าทำนกน้อยใหญ่ใบินกระจายไปหมด
เวลาผ่านไปนานเกือบชั่วโมงกว่าที่พวกเธอจะลุกขึ้นจากแม่น้ำ
" นี่ผ้าเช็ดตัวเริ่มเย็นแล้วด้วยพวกเรารีบกลับกันเถอะ " ไอรีนยื่นผ้าเช็ดตัวให้พวกเธอหลังจากเช็ดตัวและผมจนแห้งแล้วค่อยใส่เสื้อผ้า
" กรี๊ด " ไอรีนร้องเสียงหลงเมื่อคานะผลักตัวเธอจนล้มลงะุมานาเลยผ่านหัวพวกเธอไปพอดี
" ใคร ! "คานะจับมีดแน่นมองไปยังทิศทางที่มาของเวทหมาป่าที่มีเขาแหลมบนหัวเดินออกมาจากพุ่มไม้ ก่อนที่จะมีตัวอื่น ๆ ออกมาอีก
" นั่นมันหมาป่าถ้ำ "ไอรีนพยายามตั้งสติเมื่อได้เห็นฝูงหมาป่าตรงหน้า
" เราต้องหนีแล้วมันมีมากเกินไป" ไอรีนจับไหล่คานะและสเตล่าแต่พวกเธอกลับยืนจ้องตาเขม็งแทนไม่มีท่าทางกลัวแต่อย่างใดแม้พวกมันจะวิ่งกระโจนเข้าใส่แล้วก็ตาม
เพียงคานะและสเตล่าตวัดมีดอย่างรวดเร็วเวทลมและเวทน้ำก็ได้พุ่งเข้าเฉือนฆ่าพวกมันได้หมดเหลือตัวที่ยังอยู่ห่างพวกมันดูท่าทีของพวกคานะอยู่
" พวกเธอ... "เสียงเห่าขู่จากหมาป่าถ้ำที่ยังรอดอยู่ก่อนจะวิ่งหนีตายหายไปในป่า
" หวังว่าจะอร่อยนะ "คานะยิ้มเดินเข้าไปเก็บซากหมาป่าที่ตาย จับที่ขาหลาย ๆ ตัวยกขึ้นพาดไหล่สเตล่าที่เห็นก็รีบเข้ามาช่วยขนตัวที่เหลือทันที
" กลับกันเถอะค่ะพี่ไอรีน" คานะส่งยิ้มที่ดูมีความสุขแบกซากหมาป่าเดินนำไป
" พวกมันพอโตเต็มวัยก็จะเลเวลสามกันทั้งนั้นเลยนะพวกเธอเก่งขนาดนี้เลเวลคงสูงน่าดูเลย " เธอดูสับสนรู้สึกกลัวพวกคานะขึ้นมาตลอดเวลาที่เดินกลับมายังบ้าน
" ฉันเลเวลหก "คานะวางซากหมาป่าก่อนจะตอบกลับ
" ส่วนฉันเลเวลห้า "สเตล่าที่เดินตามมาด้านหลังตอบ
" โห้พวกเธออายุแค่นี้ไปได้ไกลขนาดนั้นแล้วเหรอ ? อนาคตต้องรุ่งแน่ๆ " ไอรีนอ้าปากค้างยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง
สงสัยเธอจะไม่รู้ว่าเราเป็พวกนอกรีต พวกเธอช่วยกันชำแหละซากหมาป่าขณะเดียวกับโรแกนที่พึ่งตัดไม้มา
" อ้าว !พวกเธอได้อะไรมาเยอะแยะเลย " โรแกนใอุทานรีบเข้ามาดู
" พวกเธอเป็คนจัดการน่ะ"ไอรีนยิ้มเจื่อนเมื่อโรแกนมองไปที่คานะและสเตล่าพวกเธอก็ยิ้มเขินเหมือนได้คำชม
" ฮ่าฮ่าฮ่า แบบนี้เราก็มีเนื้อเก็บไว้กินได้นานเลยถ้าเอาไปหมักเกลือแล้วตากแห้ง" โรแกนยิ้มหัวเราะเสียงดังจนพวกเด็ก ๆ สงสัยเปิดประตูออกมาดู
พวกเขาทำอาหารและนั่งกินกันสบายใจความอิ่มอร่อยแสดงออกมาทางสีหน้าที่ยิ้มปลื้มปีติ
" ว่าแต่พวกเพื่อน ๆเธอจะไม่เป็อะไรแน่นะ ? " โรแกนถามขณะที่เก็บข้าวของ
" ฉันไม่รู้เหมือนกันแต่อยากเห็นหน้าตอนที่ทำงานมาก ๆ เลย "คานะพยายามกลั้นหัวเราะไว้แต่ก็มีเล็กรอดออกมาบ้าง
" นั้นสิ คิกคิก "สเตล่าหัวเราะพร้อมกับจินตนาการถึงพวกเซน
" แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณพวกเธอจริงๆ ไม่งั้นพวกเขาก็คงเอาเด็ก ๆ พวกนี้ไป "
" ว่าแต่เด็กพวกนี้เป็ลูกของพี่ไอรีนยังงั้นเหรอคะ? " ทั้งโรแกนและไอรีนต่างก็หยุดชะงักหน้าแดงอย่างกับมะเขือเทศ
" พ-พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกันเลยยังไม่มีลูกหรืออะไรทั้งนั้น " ไอรีนพูดติด ๆ ขัด ๆ
" ใช่พวกเขาเป็เด็กกำพร้าไม่มีที่ไป พวกเราเลยรับมาดูแลถึงแม้จะลำบากไปหน่อยก็เถอะแต่ก็ยังดีกว่าอยู่แบบเร่ร่อนพวกเขายังเด็กเกินไปที่จะเอาตัวรอดได้ "โรแกนพูดทั้งน้ำตาที่ค้างอยู่ในเบ้าพยายามจะเก็บมันไว้
" ขอโทษที่ถามนะคะ "พวกเธอก็รู้สึกเศร้าตามบรรยากาศที่เงียบขรึม
" ไม่เป็ไร ๆ อย่าคิดมากโรแกนก็เป็แบบนี้แหละจิตใจอ่อนไหวเกินไป "ไอรีนยิ้มร่าเริงให้บรรยากาศดีขึ้นเอามือตบหลังโรแกนเสียงดัง
" ไอรีน... "โรแกนโอบกอดร่างของไอรีนแน่น ถึงแม้ตอนแรกจะใแต่เธอก็ค่อย ๆ เลื่อนมือเข้ากอด
" พี่อย่าร้องเลย "เด็ก ๆ ตัวน้อยกอดด้วยกันกับพวกเขาด้วยส่วนสูงที่เตี้ยกว่าเลยกอดได้แค่ขาของโรแกนและไอรีน
" โอ้...เด็ก ๆที่น่ารักของพี่ ถ้าพวกเรามีเงินเก็บเยอะ ๆเมื่อไหร่พี่จะสร้างบ้านให้ใหญ่และดีกว่านี้นะ "พวกเขากอดกันกลมเห็นแล้วรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นแม้จะยืนดูอยู่เฉย ๆ คานะและสเตล่ายืนยิ้มเล็กๆ มองดูแล้วััได้ถึงความรู้สึกของพวกเขา
ไม่นานพวกเธอก็เก็บข้าวของและเข้านอนกันที่นอนของพวกเขาเรียงกันยาวภายในห้องนั้น
" อา...กิ นายทำได้ใช่ไหม ? "เซนนั่งเกร็งขบฟันตัวเองขณะที่มีคนแต่งหน้าให้ทั้งเซนและซึฮากิ
" ฉันไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว" ไม่เป็ไรก็บ้าแล้วใครมันจะคิดว่าต้องมาทำอะไรแบบนี้ ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งแต่ก็เกร็งไม่ต่างอะไรกับเซน
" หนุ่ม ๆทั้งหลายพร้อมหรือยัง ? " ชุดที่หรูหราแต่งด้วยอัญมณีสวนงามราวกับได้กลายเป็เ้าชายทั้งเซนและซึฮากิเดินเข้าประตูแต่สำหรับพวกเขามันเหมือนกับได้เดินลงเหวลึก
" เอาไงก็เอากันวะฉันที่เคยยืนอยู่จุดนั้นมาก่อนจะมากลัวอะไร " เซนหายใจเข้าออกลึก ๆแววตาที่เปลี่ยนไปมีความมั่นใจในตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้า
ม่านขนาดใหญ่ยกสูงขึ้นเปิดให้เห็นฉากและผู้คนบนเวทีใหญ่โรงละครแบบปิดที่สามารถบรรจุคนได้เป็พันคนมืดสนิทมีเพียงแสงไฟที่ส่องอยู่บนเวทีพร้อมกับเสียงปรบมือดังสนั่นจากผู้คนที่นั่งอยู่
" กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในเมืองที่ผู้คนเดินพลุกพล่านเต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้ามากมายแต่แล้ววันที่รุ่งโรจน์ก็หายไปกลายเป็การนองเืที่น่าสลดใจ "เมื่อเสียงที่ดังฟังชัดได้หยุดลง พวกเซนและซึฮากิก็เดินขึ้นมา
" อีกแล้วยังงั้นเหรอ...ซีซ่า"เซนมองดูด้วยความเศร้าก้มลงเอามือัักับร่างของหญิงสาวที่นอนจมกองเืพร้อมกับรอยแผลใหญ่กลางตัว
" พวกเราต้องจัดการพวกมันให้ได้ไอ้พวกโจรชั่ว " ซึฮากิเดินไปตามทางที่มีรอยเืหาต้นทาง
" ไปกันเถอะอดัมเราปล่อยให้ผู้คนตายไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว "เสียงอันหนักแน่นของซึฮากิที่ยืนเคียงคู่กับเซน
" ชายหนุ่มนักผจญภัยทั้งสองคนพวกเขาไม่เป็แม้แต่คนของเมืองแห่งนี้แต่ก็กระโจนเข้าสู่ความเป็ความตาย "เสียงผู้บรรยายจากฉากหลังเมื่อเซนและซึฮากิเดินจากอีกฝั่งและหายไปอีกฝั่งหนึ่ง
" กรี๊ด ! ช่วยด้วย-"เสียงร้องดังของหญิงวัยชราที่กำลังกระเสือกกระสนหนีตายจากกลุ่มชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธที่มีเืเปื้อนอยู่
" รีบฆ่ามันเร็ว ! "
" ได้เลยลูกพี่ "พวกมันกระโจนเข้าใส่ง้างดาบขึ้นสูงหวังฟันลงมาที่หลังแต่เซนก็เข้ามาขวางยกดาบของตัวเองขึ้นป้องกันทันพอดี
" แกเป็ใครวะ !กล้าโผล่หัวออกมาแบบนี้หาเื่ตายแท้ ๆ "พวกมันถอยกลับไปรวมกลุ่มกันอีกครั้งจ้องมองมาด้วยสายตาที่ชั่วร้ายและแสยะยิ้ม
" เหอะมากันแค่สองคนนึกว่าแน่มากใช่ไหม ? งั้นก็จัดให้มันสักหน่อยสิ"พวกมันวิ่งเข้าใส่ง้างแขนฟาดฟันกับเซนและซึฮากิด้วยดาบไม้ใช้ในการแสดงแต่พวกเขาก็สู้กันได้สมจริงเกินกล้าที่จะเตี๊ยมกันมาได้ทุกครั้งที่ดาบง้างกลับมาก็เหมือนกับพวกเขารู้วิถีของดาบในครั้งถัดไป
" บ-บ้าน่า เป็ไปไม่ได้"เซนและซึฮากิใช้ดาบฟันสวนกลับโดนเข้าที่ท้องที่มีเกราะป้องกันแต่พวกโจรก็ทำท่าทางเ็ปและล้มลงไป
การแสดงยังคงดำเนินไปเกือบชั่วโมงท่ามกลางสายตาของผู้ชมที่จับจ้องทุกอิริยาบถของนักแสดงหลังจากที่เซนและซึฮากิกอบกู้และฟื้นฟูเมืองนั้นได้สำเร็จนักแสดงทุกคนเดินขึ้นมาบนเวที
" ขอบคุณครับ "
" ขอบคุณค่ะ "โค้งคำนับเสียงดังผสานกันดังขึ้นก่อนจะมีเสียงปรบมือดังสนั่นและม่านก็ค่อย ๆเลื่อนลงมาปิดเวทีไป
" อดัมหล่อมากเลยจ้า !"
" เลิศสุด ๆ "ช่างตัดผมและเพื่อน ๆ ของพวกเขาต่างก็คุยกันสนุกสนาน
" ถึงแม้ฉันจะชอบผู้หญิงแต่พอเห็นแล้วก็รู้สึกหวั่นไหวเลยล่ะ" ทหารยามที่เฝ้าประตูเมืองใส่ชุดลำลองต่างจากชุดทหารที่เคยเห็น
" ทำดีมากทุกคนวันนี้คนมาเยอะจนตั๋วหมดเลยไปฉลองกันดีกว่า" หลังจากที่พวกเขาลงเวทีกลับมาที่ห้องข้างหลังถอดเสื้อผ้านั่ง ๆ นอน ๆพักกันสบายใจสบายตัว
" ค่าจ้างตั้งหนึ่งเหรียญทองหัวหน้าใจป้ำมากเลยครับ " ชายคนนั้นกำลังจ่ายเงินให้กับนักแสดงทุกคน
" ฮ่าฮ่าฮ่าก่อนถึงการแสดงหน้าก็ซ้อมกันให้ดีล่ะ " นักแสดงคนอื่น ๆเริ่มออกไปทีละคนจนหมดเหลือเซนกับซึฮากิ
" ยังไงฉันก็เป็คนพาพวกนายมางั้นคืนนี้มาพักที่บ้านฉันแล้วกันนะ "รอยยิ้มฉีกกว้างจนเห็นฟันทำให้รู้เลยว่ากำลังมีความสุขแค่ไหน
" งั้นก็ตามนั้นครับ "พวกเซนขึ้นรถม้าพร้อมกับชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ที่รออยู่ข้างนอกกลับไปที่บ้านของชายคนนั้นด้วยกัน
บ้านที่คล้ายกับหอพักสูงหลายชั้นมีทางเข้าที่สะอาดและตกแต่งด้วยดอกไม้
" ตามฉันมาส่วนพวกนายก็ไปพักได้เลย " ชายคนนั้นนำทางพวกเซนเข้าไปส่วนชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ก็แยกไปที่ห้องห้องหนึ่ง
" ที่นี่เป็ของฉันเอง...เป็ทั้งที่พักให้เช่าบ้านและที่ทำงาน "พวกเขาเดินเลี้ยวไปทางขวาที่ห้องเดี่ยวขนาดใหญ่กว่าห้องอื่น ๆอยู่เมื่อเปิดประตูเข้าไปข้างในก็จะเห็นโต๊ะไม้ที่เรียบเนียนมีลวดลายที่สวนงาม
" พรุ่งนี้ค่อยว่ากันตอนนี้ฉันง่วงแล้วจะใช้ห้องน้ำหรือทำอะไรก็ตามใจฉันไปละ " เซนและซึฮากิมองหน้ากันหลังจากที่เขาเดินเข้าที่อยู่ส่วนลึกของภายในและยังมีประตูทางเข้าอีกหลายที่
" ห้องนี้คงใช้ได้นะ "เมื่อเปิดประตูบานหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของชายคนนั้นก็เห็นเตียงขนาดใหญ่หนึ่งเตียงหลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จพวกเขาก็เข้านอนกันแต่กว่าจะหลับก็ผ่านไปเป็ชั่วโมงแล้ว
" เฮ้กินายหลับหรือยัง ?" เซนขยับตัวดิ้นไปมาก่อนจะหันมองซึฮากิที่นอนนิ่งเงียบอยู่ข้างๆ เขาไม่มีการตอบกลับแต่อย่างใดและเซนก็ฝืนนอนต่อไปจนหลับ
205
