ภายในถ้ำขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในป่าลึก และห่างไกลจากผู้คน
**ครืนๆๆ**
ขณะนี้ได้มีการประลองเกิดขึ้นอย่างดุเดือดภายในถ้ำแห่งนี้
พลังที่เกิดขึ้นมันรุนแรงมาก จนทำให้บรรยากาศโดยรอบต่างบิดเบี้ยว พลังนั้นสามารถทำให้ถ้ำแห่งนี้ะเิหายไปได้อย่างง่ายดาย
**ปังๆๆๆ**
**แฮ่กๆๆๆ**
เม็ดเหงื่อได้ไหลชโลมไปทั่วร่างกายของเด็กหนุ่มราวกับเม็ดฝน จากการประลองทักษะกับท่านปู่ทำให้มันรู้สึกเหนื่อยหอบอย่างมาก
"ไม่เลวเลยเ้าหลานรัก เ้าใช้เวลาฝึกฝนเพียง5ปี เ้าก็สามารถรับมือข้าได้ถึง150กระบวนท่าแล้ว "
ท่านปู่คิดในใจ เขารู้สึกภูมิใจอย่างมาก ถึงพร์อันเป็เลิศของหลงชาน
หลงชานนั้นคือเด็กที่มันเก็บมาเลี้ยงเมื่อ10ปีก่อน
ก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่เดือนนั้น หลงชานยังไม่ได้แข็งแกร่งมากถึงขนาดนี้
"ช่างเป็การเติบโตที่น่ากลัวยิ่งนัก .
อย่างไรก็ตาม เขา้าอยากรู้ถึงขีดจำกัดของหลงชาน จึงขยายการฝึกฝนออกไปอีก
ถึงแม้ตอนนี้ภายในใจของท่านปู่จะเต็มไปด้วยความชื่นชม แต่การแสดงออกทางสีหน้าของท่านปู่กลับดูโหดร้ายเป็อย่างมาก
ทันใดนั้นเขาก็ะโขึ้นมาว่า "อย่าได้ใจไปเ้าหนู ถ้าเ้ายังรับมือข้าได้ไม่ถึง200กระบวนท่า ก็อย่าหวังว่าจะไปสู้เด็กคนอื่นๆได้ "
**อะไรนะ**
หลงชานแน่นิ่งไปชั่วขณะ นี่ข้ายังไร้ความสามารถถึงขนาดนั้นเลยหรือ !
ยังไม่ทันให้ได้คิด หมัดของท่านปู่ก็ได้พุ่งตรงเข้ามาหาหลงชานอย่างรวดเร็ว
**หึ** หลงชานหันไปมองและแสะยิ้มอย่างชั่วร้าย
**นี่มัน ** เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของหลงชาน
ท่านปู่ก็รู้สึกหนาวสั่นในทันที เขาไม่เคยพบเจอกับเด็กหนุ่มรุ่นเยาว์ที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน
นี่ข้ากำลังเลี้ยงสัตว์ประหลาดอยู่งั้นหรือ ??
**ปังๆๆ**
การปะทะกันของหมัด ได้สั่นะเืไปทั่วทั้งถ้ำแห่งนี้่
หลงชานได้ทำการรับหมัดทั้งหมดเอาไว้อย่างยากลำบาก
ด้วยความแตกต่างทางด้านอายุและประสบการณ์ ทำให้ท่านปู่ยังคงเหนือกว่าหลงชานอยู่หลาย่ตัวนัก
**ปังๆๆ**
การประลองของทั้งคู่ได้ดำเนินผ่านไปอย่างรวดเร็ว
มันรวดเร็วอย่างมาก จนดวงตานั้นไม่สามารถมองได้ทัน
และถ้าหากมีคนบังเอิญได้มาพบเห็นเห็นการต่อสู้ในครั้งนี้แล้วล่ะก็ พวกมันจะต้องคิดว่านี่เป็การต่อสู้ของยอดฝีมืออย่างไม่ต้องสงสัย
และถ้าหากพวกมันได้รู้ว่า คนที่กำลังต่อสู้อยู่นั้นเป็เพียงเด็กอายุ10ขวบ พวกมันจะต้องช๊อกตายเป็แน่
จนกระทั่งการต่อสู้ได้ผ่านไปถึงกระบวนท่าที่ 190 หลงชานก็รู้สึกหมดแรงจนสู้ต่อไม่ไหว เพราะความจริงนั้นหมดแรงไปั้แ่กระบวนท่าที่150แล้ว
"ที่ข้าต่อสู้มาได้ถึงขนาดนี้ เป็เพราะพลังลึกลับในร่างกายข้า."
หลงชานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ พลังลึกลับในร่างกายทำให้มันสามารถทำลายขีดจำกัดของตนเองได้ครั้งแล้วครั้งเล่า
"อืม...คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ด้วยอายุเพียง10ขวบเ้ากลับต่อกรกับข้าได้ถึง190กระบวนท่า....." ท่านปู่คิดในใจไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ
ในอดีตมีเพียงจักรพรรดิมารคนเดียวเท่านั้นที่สามารถต่อกรกับตนเองได้ถึง 200กระบวนท่า เรียกได้ว่าในทวีปแห่งนี้ไม่มีใครที่จะเอาชนะมันได้แล้ว
เพียงแต่ว่าในตอนนี้พลังิญญาของมันได้เกิดความเสียหายอย่างหนัก ซึ่งเป็ผลจากการฝึกใช้วิชาต้องคำสาป
ทำให้มันต้องใช้เวลาอีกหลายปีเลยทีเดียวถึงจะสามารถฟื้นฟูพลังทั้งหมดให้กลับมาได้ และข่าวการสูญเสียพลังของมันนั้นก็ได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งทวีปอย่างรวดเร็ว ทำให้ศัตรูของมันที่มีอยู่ทั่วทุกสารทิศนั้นต่าง้าชำระแค้น
ด้วยผลกระทบของวิชาต้องคำสา่่ป ท่านปู่ก็ได้หลบหนีมาหลบซ่อนตัวอยู่ในป่าแห่งนี้ และก็ดันมาพบเจอกับสัตว์ประหลาดอย่างหลงชานเข้า
ในตอนแรกนั้นท่านปู่้าเก็บหลงชานมาเลี้ยงไว้เป็แค่เพื่อนคลายเหงาเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าหลงชานจะมีพร์ดังสัตว์ประหลาดเช่นนี้
มันจึง้าให้หลงชานเป็ผู้สืบทอด ทรัพย์สมบัติทั้งหมดรวมถึงทักษะวิชาต่างๆ
"หรือว่าเด็กคนนี้อาจจะมีถิ่นกำเนิดอยู่ที่ดินแดน์ในตำนาน ดินแดนของผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง "
"อืม คาดเดาไม่ได้เลยจริงๆ ข้ารู่แค่ว่าในอนาคตเ้านั้นจะต้องกลายเป็ผู้ยิ่งใหญ่แน่นอน และข้าจะเป็คนสนับสนุนเ้าเอง "
ท่านปู่ยืนลูบเคราอย่างครุ่นคิด ด้วยประสบการณ์ต่อสู้กว่า3200ปีของมันในโลกแห่งนี้ ทำให้มันได้เจอผู้แข็งแกร่งมามากมายนับไม่ถ้วนและสามารถเอาชนะมาได้อยู่ตลอด นั่นจึงทำให้ชื่อเสียงของมันโด่งดังไปทั่วทั้งทวีปแห่งนี้ภายในชื่อของ จักรพรรดิโลหิต ตัวตนผู้ยิ่งใหญ่ ที่มีพลังฝึกตนสูงถึงวิิญญาณจักรพรรดิ์ขั้น7
อย่างไรก็ตาม เมื่อ11ปีที่แล้ว ก่อนที่มันจะฝึกฝนวิชาต้องคำสาปเพียงหนึ่งปีนั้น
ท่านปู่ได้พ่ายแพ้ให้กับเด็กสาวคนหนึ่งที่มีอายุเพียง18ปี ซึ่งเป็ความพ่ายแพ้ต่อการโจมตีของนางเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ทำให้มันาเ็สาหัสจนเกือบตาย
ส่วนสาเหตที่นาง้าสังหารข้า เป็เพียงเพราะข้ารับรู้ถึงการคงอยู่ของนางเพียงเท่านั้น
ถึงแม้ในตอนนั้นนางจะมีอายุเพียงแค่20ปี แต่พลังของนางกลับสูงถีง วิิญญาณจักรพรรดิ์ขั้น5 โดยเป็ระดับพลังที่แม้แต่ตัวมันยังต้องใช้เวลาในการบ่มเพาะถึง3000ปี ! ดังนั้นมันจึงคิดเป็อย่างอื่นไปไม่ได้เลยว่า นางจะต้องเป็เด็กสาวอัจฉริยะที่มาจากดินแดน์อย่างแน่นอน
"วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน เ้าทนฝืนมาได้ถึง190 กระบวนท่า ถือว่าพอใช้ได้ " ท่านปู่กล่าว พร้อมกับเดินหายไปในทันที
"พอใช้ได้งั้นหรือ..... ฮ่าๆๆๆท่านปู่ชมข้าแล้ว " หลงชานะโโลดเต้นอย่างดีใจ เพราะนี่คือครั้งแรกที่มันได้รับคำชมจากท่านปู่
ั้แ่จำความได้หลงชานต้องมาประลองกับท่านปู่แบบนี้แทบทุกวัน แต่ท่านปู่มักจะบอกเสมอว่าฝีมือของมันนั้นไม่ได้เื่ และยังสู้เด็กคนอื่นไม่ได้
ทำให้หลงชานนึกสงสัยอยู่เสมอว่าเด็กคนอื่นๆนั้นแข็งแกร่งมากแค่ไหน
หลังจากนั้นหลงชานก็มุ่งหน้าไปอาบน้ำที่บ่อน้ำร้อน ซึ่งอยู่ห่างจากถ้ำแห่งนี้ไม่ไกลมากนัก
เมื่อมาถึงแล้ว หลงชานก็ะโลงไปแช่ในบ่อน้ำร้อนทันที
"เหตใดร่างกายของข้าถึงยังผอมแห้งอยู่แบบนี้นะ"
หลงชานรู้สึกแปลกใจมากที่มันยังคงเป็เด็กหนุ่มผอมแห้งอยู่เช่นเดิม
ถึงแม้จะผ่านการฝึกฝนกับท่านปู่มานับไม่ถ้วน แต่ร่างกายของมันก็ไม่ได้มีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย
ในความคิดของมัน คนที่จะยิ่งใหญ่และเป็นักรบระดับเซียนได้นั้นจะต้องมีร่างกายที่แข็งแกร่งดั่งสัตว์ร้าย
และเมื่อหันมามองตัวเองมันก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเมื่อเทียบกับเด็กรุ่นเยาว์คนอื่นๆที่อยู่ในเมืองหลวงแล้ว มันยังคงอ่อนแอเป็อย่างมาก
"เป็จริงอย่างที่ท่านปู่บอก ข้ายังคงอ่อนแอเกินไป "
เมื่ออาบน้ำเสร็จหลงชานก็ได้ตัดสินใจเดินเข้าไปด้านในป่า เพื่อหาวัตถุดิบมาทำอาหารเย็น
"การล่าอาหารของข้าวันนี้อาจต้องใช้เวลาประมาณ30นาที ถ้าหากนานกว่านั้นท่านปู่ต้องเป็ห่วงแน่ๆ"
ขณะนี้หลงชานกำลังคิดว่าจะล่าสัตว์อสูรประเภทไหนมาเป็อาหารเย็นดี
"อืม...ข้าคิดว่าเนื้อวัวป่าิญญาก็ไม่เลวเลยทีเดียว ไม่คาวแล้วก็ไม่เหม็นจนเกินไป "
หลงชา่นเลือกเนื้อสัตว์อสูรที่ไม่เหม็น เพราะเนื้่อสัตว์อสูรนั้นจะมีกลิ่นเฉพาะตัวแทบทั้งสิ้น
ไม่รอช้าหลงชายก็ได้พุ่งทะยานเข้าไปด้านในป่าอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้จะเป็ตอนกลางวัน แต่ตลอดเส้นทางนั้นกลับมืดมิดเป็อย่างมาก
เพราะ่นี้เป็ฤดูหนาว จึงมีหมอกหนาปกคลุมไปทั่วทั้งผืนป่าราวกับเป็ตอนกลางคืน
แต่หลงชานก็สามารถจดจำเส้นทางได้เป็อย่างดีราวกับป่าแห่งนี้เป็เพียงสนามเด็กเล่นเท่านั้น
เมื่อเข้ามาได้ไม่ไกล หลงชานก็ได้พบเจอกับฝูงวัวป่าิญญาตามที่้า
**อะไรน่ะ **
หลงชานพบว่า วัวป่าิญญาจำนวนถึง8ตัวตรงหน้า พวกมันกำลังวิ่งหนีบางอย่าง
เมื่อเห็นท่าไม่ดี หลงชานก็ได้ะโขึ้นไปหลบบนต้นไม้อย่างรวดเร็ว
**นั่นมัน ! **
หลงชานพบเห็น รุ่นเยาว์จำนวน5คนเป็ผู้ชายทั้งหมดกำลังวิ่งตามฝูงวัวเข้ามา พวกมันมีอาวุธครบมือ ที่สำคัญอาวุธเ่าั้ช่างงดงามยิ่งนัก โดยเฉพาะคันธนูสีทองที่อยู่ในฝ่ามือเด็กหนุ่มผมแดง
"บัดซบ ฝูงวัวพวกนี้วิ่งเร็วชะมัด เห็นทีข้าต้องเอาจริงแล้วสินะ"
ทันใดนั้นเด็กหนุ่มผมแดง ได้ยกคันธนูสีทองขึ้นมา พร้อมกับเล็งไปยังกลุ่มฝูงวัวที่กำลังหลบหนี
"หึหึ!นี่คือ ธนูทองอร่าม สมบัติระดับ3ดาว ที่มีเพียง500ชิ้นในโลกเพียงเท่านั้น
ด้วยอานุภาพอันแข็งแกร่งของธนูทองอร่าม ศิษย์พี่หวังเฉียงจะต้องกลายเป็ศิษย์คนแรกของโรงเรียกหมอกขาวที่สามารถสังหารวัวป่าิญญาระดับ3ดาวได้แน่นอนขอรับ "
ได้ยินเช่นนั้นเด็กหนุ่มผมแดงก็แสะยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ธนูทองอร่ามคือสมบัติที่มันได้รับมาจากท่านพ่อเมื่อไม่กี่วันก่อน
มันคิดว่าภายใต้การโจมตีของคันธนูทองอร่ามที่เป็ถึงอาวุธิญญาระดับ3ดาวนั้น จะต้องสังหารวัวป่าระดับ3ดาวตรงหน้าได้อย่างแน่นอน
ต้องบอกก่อนว่า วัวป่าระดับ3ดาวนั้นไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดา มันแข็งแกร่งอย่างมาก การจะสังหารมันได้จำเป็ต้องใช้ศิษย์ถึง20คนเลยทีเดียว
"วันนี้ข้าจะแสดงให้ทุกคนได้เห็นว่าด้วยตัวข้าเพียงคนเดียวนั้น ก็สามารถสังหารวัวป่าระดับ3ดาวได้ "
พริบตาเดียวนั้น คลื่นพลังิญญาในร่างของเด็กหนุ่มผมแดงก็ได้พุ่งกระจายออกมาอย่างรุนแรง จนทำให้เศษใบไม้ระยะ10เมตรฟุ้งกระจายไปทั่ว
ขณะเดียวกัน พลังิญญานั้นก็ได้ก่อตัวเป็ลูกธนู
**ฟิ้ว**
**ฉึบ** !
ลูกธนูได้เสียบทะลุเข้าไปบริเวณท้องของวัวเข้าอย่างจัง โลหิตสดๆได้พุ่งกระจายออกมา
โฮกกกกก !
ผลลัพย์ที่ปรากฏออกมา ก็ไม่ได้ทำให้พวกมันต้องผิดหวัง
วัวป่าร้องอย่างเ็ป พร้อมกับล้มลงและตายในทันที
"ฮ่าๆๆๆ สำเร็จ ! "
เด็กหนุ่มผมแดงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก การใช้ยุทธภัณฑ์ระดับ3ดาว จำเป็ต้องดูดพลังิญญาของมันไปเกือบทั้งหมด
อย่างไรก็ตามผลลัพย์ที่ได้นั้นกลับคุ้มค่าเป็อย่างมาก เพราะนับจากวันนี้เป็ต้นไป ชื่อเสียงของมันจะต้องโด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหมอกณภาอย่างแน่นอน ในฐานะรุ่นเยาว์คนแรกที่สามารถสังหารอสูริญญาระดับ3ดาวได้เพียงลำพัง
"เ้าได้ใช้ลูกแก้วจดจำ บันทึกภาพทั้งหมดเอาไว้แล้วใช่ไหม ? " เด็กหนุ่มผมแดงถามไปยังสหายด้านหลัง
ลูกแก้วจดจำนั้นคือสมบัติหายากที่มีราคาสูงถึง 5หมื่นเหรียญทองเลยทีเดียว โดยมันสามารถบันทึกภาพได้นานถึง30วินาทีเลยทีเดียว แต่ก็ใช้ได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
"เรียบร้อยขอรับศิษย์พี่ ... "
ขณะเดียวกันหลงชานที่อยู่บนต้นไม้ก็รู้สึกสงสัยอย่างมาก
"คนพวกนี้ แค่สังหารวัวป่าิญญาได้เพีัยงตัวเดียว ก็ดีใจขนาดนี้เลยงั้นหรือ ?? "
ในสายตาของหลงชาน การสังหารวัวป่าิญญานั้นเป็เื่ที่ง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเสียอีก แล้วคนพวกนี้มันดีใจเื่อะไรกันนักหนา ??
ด้วยความสงสัยนั้นเอง หลงชานก็ได้ะโลงไปยังด้านล่างทันที