ธันทราชขบกรามแน่น ข่มความโกรธที่กำลังมีมากเกินที่สติจะควบคุม เขาเดินไปที่โต๊ะกระจกและหยิบเอกสารที่หนาพอกำมือ ของเขามาถือไว้ มองหญิงสาวที่นั่งสั่นบนเตียงกุมแขนที่เขาเกือบหักทิ้ง
แวบหนึ่งที่ใจเขาไหววูบอย่างลุแก่โทษตัวเอง เขาไม่ใช่ผู้ชายโหดร้าย เขาเป็ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่เห็นผู้หญิงร้องไห้แล้วอยากปลอบประโลม แต่ทุกอย่างในตอนนี้ที่ทำให้เขาไม่มีทางปล่อยเธอ และยอมให้ความโกรธกลับเข้ามาแทนที่อีกครั้ง
ปุบ! เสียงกระดาษปึกนั้นกระแทกกับเตียงตรงหน้าเอมอร
“นี่คือหลักฐานเกี่ยวกับสิ่งที่แม่เธอทำ ทุกอย่างั้แ่เริ่ม...จนทุกวันนี้” ธันทราชยืนมองหล่อนที่เลื่อนเอกสารมาเปิดทีละแผ่น “ดูสิ่งที่แม่เธอทำ แล้วบางทีเธอจะได้คำตอบว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่...แทนที่จะเป็แม่ของเธอ”
เอมอรอ่านเอกสารแผ่นแล้วแผ่นเล่า ใบหน้านวลยิ่งขาวซีดเผือดลงเมื่อเอกสารบางฉบับเป็สัญญารับซื้อขายที่ไม่ระบุว่าเป็อะไร แต่เดาได้ไม่ยากจากรูปภาพผู้หญิงมากมายโดยมีลายเซ็นที่หล่อนคุ้นตากำกับ
บางฉบับเป็รายการสินค้ารายการจ่ายเงินรับเงินที่หล่อนเห็นชื่อก็รู้ว่าเป็การจ่ายเงินแบบไหน รายชื่อเ่าั้หล่อนรู้จักเกือบทั้งหมด เอมอรอ่านด้วยน้ำตาที่เห็นชื่อมารดาเป็ผู้ยินยอมร่วมกับบิดาในการรับเงินมากมาย
“ไม่จริง...แม่ฉันไม่ได้ทำ”
“ใช่ ไม่ใช่แค่แม่ของเธอ แต่ทำกันเป็ธุรกิจครอบครัว เรียนจบแล้วทำไมไม่ไปทำธุรกิจกับแม่เธอล่ะ” ธันทราชทำเสียงเยาะ
“ไม่จริง พ่อกับแม่ฉันบริสุทธิ์ คุณปลอมเอกสารขึ้นมาหลอกฉัน! คุณ้าใส่ความครอบครัวฉัน” เอมอรแหวใส่ทั้งน้ำตา แล้วต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อเขาเข้ามาใกล้แล้วกระชากหล่อนให้ลุกขึ้นอย่างแรงจนไหล่หล่อนแทบหลุด
“ถูกแล้ว...นั่นเป็คำพูดของพ่อฉันที่บอกกับแม่ของเธอเมื่อสามปีก่อน ความบริสุทธิ์ของแม่เธอแลกกับเกียรติยศ! ชื่อเสียง ชีวิต! ของพ่อแม่ฉัน! แม่เธอ...มันพวกทรยศ”
สาม...สามปีก่อน เอมอรทำหน้าคิดทั้งที่แขนเริ่มชา
จริงสิหล่อนนึกออกแล้ว แม่เคยถูกกล่าวหาว่าทำงานผิดกฎหมายอยู่เื้ัการค้ามนุษย์ โดยที่นักข่าวมีหลักฐานมอบให้ตำรวจพร้อมกับเห็นว่ามีลูกน้องพรรคการเมืองที่แม่ทำงานอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย
แต่...แม่ไม่ใช่คนผิดนี่ แม่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในทุกข้อกล่าวหา แม่ไม่เคยทำเื่แบบนั้น แม้แต่คิดจะทำก็ไม่เคย และตอนนั้นทางตำรวจก็พบตัวผู้บงการตัวจริง ที่เป็หัวหน้าพรรคของแม่...นายธาราคือคนบงการ เอมอรชะงัก มองหน้าเขา
จริงด้วย เขาหน้าคล้ายคุณธารามาก...เพียงแต่ตอนนี้เขาทำหน้าดุกร้าว ผิดกับคุณธาราที่หล่อนเคยเห็นยิ้มแย้มแจ่มใส
“แต่ตอนนั้นแม่ฉันไม่ผิด คุณธาราต่างหากที่เป็ โอ๊ย!” ธันทราชเปลี่ยนมือมากุมคอระหง ปล่อยให้หล่อนพยายามคลายมือเขาออกเพราะเขาค่อยๆ ลงน้ำหนักมือเรื่อยๆ
“เขาเป็ผู้บริสุทธิ์ แต่เพราะความขี้ขลาดตาขาวของแม่เธอที่ไม่ยอมรับความจริง ท่านถึงต้องมารับผิดแทนลูกน้องชั่ว จนทำให้ท่านต้องตายเพราะความผิดที่ไม่ได้ก่อ แม่เธอสมควรตาย! ไม่ใช่...” ธันทราช ตะคอกใส่แล้วปล่อยมือจากคอบอบบาง ตัวหญิงสาวเริ่มสั่น หล่อนกระถดตัวไปนั่งห่างจากร่างสูงแล้วลูบคลำคอที่ยังมีความเ็ปอยู่ “และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่แม่ของเธอต้องชดใช้ ให้ฉัน”
“คุณเป็ใคร? ทำไมถึงต้องทำแบบนี้...” เสียงแ่ระโหยถาม
“ฉันเป็เ้าหนี้ และเธอต้องชดใช้หนี้แทนแม่ของเธอเอมอร”
“อะไรนะ เอมหายไป! แล้วติดต่อไปตามบ้านเพื่อหรือยัง” เจษดาถามภรรยาที่นั่งหน้าซีด “ว่าไงคุณ?”
“ฉันโทรไปทุกที่แล้วค่ะ ทั้งบ้านเพื่อน ทั้งโรงพยาบาลก็ไม่มี” อัมราบอกสามีที่ทำหน้ายุ่ง
“หายไปกี่วันแล้ว”
“อาทิตย์นึงค่ะ”
“ตั้งอาทิตย์นึงแล้ว! ทำไมคุณไม่โทรบอกผม” เจษดาเริ่มขมวดคิ้ว เดินไปเดินมากับความคิด เขาค่อนข้างห่วงลูกสาวมากเพราะ่นี้การค้าของเขามีปัญหา ทั้งคนรับคนส่งของมีพฤติกรรมแปลกๆ เขาถึงต้องลงไปดูแลงานเอง
วงการนี้...การจะทำงานไว้ใจกันได้ก็ต้องมีวางเงินเป็หลักประกัน ยิ่งของดีส่งครบก็ทำงานกันได้ยืดยาว แต่หากมีอะไรสะดุดเพียงนิดก็เป็ปัญหาใหญ่ขึ้นมาได้ทันที
“ก็ยายเอมเคยไปพักบ้านเพื่อน ทำงานอาสาตั้งสี่ห้าวันไม่เคยบอกนี่คะฉันเลยคิดว่าไปอยู่บ้านเพื่อน จนแปดวันแล้วฉันเลยลองโทรตามทุกที่ก็ไม่มีใครติดต่อกับยายเอมเลยั้แ่เรียนจบ ทำยังไงดีคะ? แจ้งความดีไหมคุณ”
“ไม่ได้” เจษดายังแคลงใจ “ผมจะให้ลูกน้องตรวจสอบดูก่อน ผมไม่อยากเห็นตำรวจแถวนี้ พวกนี้จมูกไว ไม่ได้กลิ่นเื่นี้ก็ได้กลิ่นเื่นั้น ผมไม่อยากเสี่ยง แล้วก็บอกพวกคนในบ้านด้วยว่าอย่าแตกตื่นไปพูดกับคนนอก”
“ค่ะ” อัมรารับคำสามีแต่ใจก็ยังหวั่นอยู่
“ไม่ต้องห่วงหรอกคุณ ผมจะตามเื่ลูกเองคุณทำงานของคุณเถอะอีกไม่นานก็จะเลือกตั้งแล้ว ผมเตรียมงานทุกอย่างไว้ให้คุณแล้ว”
“ค่ะ” อัมราถอนหายใจ ลองถ้าสามีรับปากว่าจะจัดการให้แล้วนางก็สบายใจ เพราะลำพังนางเองในตอนนี้ก็ทำอะไรไม่สะดวกนักถูกจับตามองตลอด ยิ่งถ้าเื่ที่ลูกสาวหายไปอาจจะถูกนำมาพัวพันเกี่ยวกับงานของนางก็ได้
209
