เื่:จะรักกันกี่โมง
ตอนที่4 หน้าเหม็นจริงๆ เหรอ ลองดมดูสิ
ผู้แต่ง:รัตนาภรณ์
ตัดภาพมาวันที่ภาขวัญกลับบ้าน
ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังนอนหลับอย่างสบายอยู่บนเตียงนอนกว้าง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงผู้เป็แม่ที่ะโผ่านเข้ามาให้ภาวินได้ยิน
"วินลูก ตื่นหรือยัง? วันนี้วินต้องไปรับน้องที่สนามบินนะลูก"
"ตื่นแล้วครับแม่ ผมขออาบน้ำสักครู่ครับ"พอบอกแม่ออกไปแบบนั้น ชายหนุ่มก็รีบลุกขึ้นมานั่งบนเตียง พร้อมยกมือขึ้นบิดี้เี ยืดเส้นยืดสาย ก่อนหันไปคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอดูเวลา ว่าเป็เวลาประมาณกี่โมงกี่ยามแล้ว ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากที่นอน เดินมาคว้าผ้าเช็ดตัว แล้วเดินตรงไปเข้าห้องน้ำรีบอาบน้ำเตรียมตัวไปรับน้องสาวที่สนามบิน พร้อมกับคิดขึ้นได้ว่าน้องสาวกลับบ้านมาทั้งที กะว่าจะเลี้ยงฉลองให้ภาขวัญสักหน่อย จึงรีบโทรไปหาไอ้หมวดภาวิน
"ไอ้อาร์ม คืนนี้มึงว่างไหม มากินเหล้าบ้านกูหรือเปล่า กูว่าจะเลี้ยงที่น้องกูกลับบ้านเสียหน่อย พอดีมหาวิทยาลัยขวัญพึ่งปิด ขวัญเลยกลับบ้าน"
"บ้านมึงเหรอวะ กูโอเคเดี๋ยวกูไป"ปลายสายรับคำมาเบาๆ
" มึงโทรหาไอ้สองตัวนั่นให้กูหน่อยนะโว๊ย"
"โอเคร "ไอ้หมวดรับคำแล้วมันกดวางสายไป
แล้วชายหนุ่มจึงรีบกดหน้าจอเลื่อนหารายชื่อกลิ่นบุหงาอีกคน
" บุหงาครับเย็นนี้มากินเลี้ยงบ้านพี่น่ะ น้องขวัญกลับบ้านพอดี"
"โอเคค่ะเดียวบุหงาตามไปนะคะพี่วิน"
15นาทีต่อมา
ร่างสูงที่วันนี้แต่งตัวหล่อเหลา แถมยังฉีดพรมน้ำหอมกลิ่นหอมฟุ้ง ก้าวขาเดินลงมาจากบันไดบ้านมา พร้อมกับเดินไปหาผู้เป็แม่ แล้วถามแม่ว่าจะเอาอะไรเพิ่มอีกไหม ตนจะไปชื้อของเข้ามาทำกินเลี้ยงเย็นนี้เลยจะแวะเข้าตลาดไปชื้อเข้ามาให้เลยทีเดียว
"แม่ครับ ผมจะแวะเข้าตลาด ชื้อของมาเตรียมทำอาหารทานกันเย็นนี้ แม่จะเอาอะไรเพิ่มอีกไหม แม่จะได้ไม่ต้องให้ป้านวลไปตลาดอีกไงครับตอนเช้าหลังจากผมไปรับขวัญแล้ว เดี๋ยวผมจะพาน้องเลยไปชื้ออาหารกลับเข้าบ้านมาทีเดียวเลยครับ"
"โอเคลูก เอาแบบนั้นก็ได้ เดี๋ยวรอแม่แปบเดี๋ยวแม่จดก่อน"พูดพร้อมกับเดินไปหยิบปากกา กระดาษมาแผ่นหนึ่ง แล้วลงมือเขียนรายการอาหาร ที่ต้องชื้อก็มีของจำพวกอาหารสด พร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ลูกชาย ภาวินรับมาดู แล้วพูดขึ้นว่า
"โอเคครับ ผมไปแล้วนะแม่ เดี๋ยวรถติด"ว่าแบบนี้แล้วรีบเดินออกจากบ้านมาขึ้นรถแล้วขับออกมาตรงไปยังสนามบินทันที
สนามบิน
พอชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้ามาจอดยังลานจอดรถเรียบร้อยแล้วจึงรีบปิดล๊อกรถ ภาวินรีบเดินเข้าไปภายในอาคารสนามบิน เสียงโทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มก็ดังขึ้นมาพอดี พอยกขึ้นมาดูกลับเป็น้องสาวเขาที่โทรเข้ามาได้จังหวะพอดี เพราะตอนนี้ภาวินกำลังสอดส่ายสายตาหาน้องสาวของเขาอยู่ว่าภาขวัญยืนรอเขาอยู่ตรงไหนของอาคารกันแน่
"ว่ายังไงยัยตัวแสบ พี่พึ่งเดินเข้ามาถึงอาคารผู้โดยสารเอง เราล่ะถึงไหนแล้ว"
"อ่อ! พี่วินหนูนั่งรอพี่อยู่ร้านกาแฟตรงทางเข้า พี่วินเดินตรงเข้ามาเรื่อยๆ เลยค่ะ"
"โอเค! เรารอพี่อยู่ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวพี่เดินเข้าไปรับ"พร้อมกับตัดบทแล้วรีบกดวาง เรียวขายาวรีบเดินก้าวเท้าไปยังบริเวณที่น้องสาวของตนบอก อย่างเร่งรีบ
"พี่วิน! ทางนี้ค่ะ" เป็เสียงยัยขวัญที่ะโเสียงดังขึ้นมา พร้อมกับโบกมือเป็เชิงส่งสัญลักษณ์
"พี่วิน!สวัสดีค่ะ" ภาขวัญและณัชชาต่างยกมือไหว้ทักทายชายหนุ่มพร้อมกัน ภาวินได้แต่มองหน้าน้องสาวเขาด้วยสายสายตาทำนองว่าช่วยพี่ด้วย เพราะตอนนี้ณัชชาเกาะแขนเขาแทบไม่ปล่อย ชายหนุ่มได้แต่หันหน้ามาส่งสายตาดุๆ ปรามณัชชา แล้วหันมาพิจารณาใบหน้าหญิงสาวข้างกาย ณัชชาที่ตอนนี้โตขึ้นมาก ตัวสูง หุ่นบางเพรียว ใบหน้าบางรูปไข่ ดวงตากลมโต เส้นผมยาวดำขลับทัดใบหู ส่งผลให้มองเห็นใบหูเล็กๆ แถมยังมีพวงแก้มอมชมพูน่าจูบ ต่างจากเด็กสาวกะโปโลคนนั้นเมื่อ3ปีก่อน แต่ก็ยังคงทำตัวแก่แดดแก่ลมน่าจับตีก้นให้เข็ดเหมือนเดิม
"คิดถึง! พี่วินที่สุดเลยค่ะ พี่วินละคะคิดถึงณัชชาบ้างหรือเปล่า?"พูดพร้อมกับซบใบหน้าสวยหวานลงมาตรงหัวไหล่หนาของภาวิน พร้อมส่งรอยยิ้มที่ตัวเองคิดว่าตัวเองนั้นดูสวยแถมมั่นใจว่าน่ารักที่สุดออกมา
"ไม่! " พร้อมมือหนาที่ผลักหัวหญิงสาวออกอย่างแรงๆ จนณัชชาหงายเงิบ
"ทีหน้าทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ แล้วอีกอย่างเราเป็ผู้หญิง ใครเขาเห็นเข้าเขาจะมองเราไม่ดี แล้วจะเอาเราไปนินทาเอาได้"ดุออกมาน้ำเสียงจริงจัง
" จะเป็ไรไปค่ะ พี่ก็บอกเขาไปสิว่าเราสองคนเป็แฟนกัน"ว่าออกมาหน้าตาเฉย
"ใครบอกเรา! หึ แล้วอีกอย่างพี่ไปตกลงเป็แฟนเราั้แ่ตอนไหนกัน"ถามออกมาเสียงติดโมโห
"พี่วินค่ะ!" เป็เสียงภาขวัญที่เรียกพี่ชายทำนองห้ามทัพ เพราะกลัวว่าาน้ำลายครั้งนี้จะไม่จบลงง่ายๆ
"หึ..! ว่ายังไงยัยตัวแสบ"เรียกเขาได้ทันเวลาพอดี
"มัวแต่ยืนเถียงกับยัยณัชชาอยู่แบบนี้ ตอนไหนเราจะกลับถึงบ้านกันละคะ"
"แกก็อีกคนณัชชา มัวแต่แหย่พี่ชายฉันอยู่แบบนี้ตอนไหนเราจะได้กลับบ้านกัน"พร้อมหันหน้าไปเอ็ดเพื่อนสาวออกมาเบาๆ
"ใครว่าแหย่ฉันเอาจริงนะขวัญ"
"ปะๆ กลับบ้าน มาๆ เดี๋ยวพี่ช่วยเข็นกระเป๋าให้เอง"ว่าพร้อมหันมาคว้ากระเป๋าภาขวัญออกมาจากมือน้องสาวมาถือเอาไว้เอง
"ส่วนของเรายกเองก็เเล้วกันนะ"หันไปบอกหญิงสาวอีกคนพร้อมรีบเดินหนี
"ณัชชาแกก็น่ะ หนุ่มๆ ที่มหาลัยมาชอบแกตั้งเยอะหลายคน ทำไมแกไม่ตอบรับรักใครสักคนวะ แกจะมาปักใจชอบคนแบบนี้ทำไมกันนักหนาก็ไม่รู้"
"แกลองรักใครจนหมดใจแบบฉันดูก่อนเถอะ จะได้รู้ว่ามันถอนใจยากมากนะเว่ย! ในเมื่อมันถอนใจไม่ได้ ก็แค่เดินหน้าใส่เกียร์ชนอย่างเดียว"
ณัชชาหญิงสาวดาวคณะมหาวิทยาลัยชื่อดัง ณัชชาเป็ลูกสาวคนโตของนายบุญมีผู้เป็หัวหน้าคนงานในไร่อมรศิริโชติ อายุตอนนี้คือ22ปี เป็เพื่อนสนิทของภาขวัญ น้องสาวสุดแสบของภาวิน ณัชชาแอบรักภาวินมาตั้งนานหลายปี แต่พ่อเลี้ยงหนุ่มกลับมีท่าทีรำคาญเธอช้ำยังเห็นเธอเป็เด็กที่ไม่รู้จักโตด้วยซ้ำ เธอจะทำทุกทางเพื่อให้พ่อเลี้ยงหนุ่มหันมาสนใจเธอบ้าง ขอแค่ภาวินมีเธอในหางตาของเขาบ้างเล็กน้อย
"เดี๋ยวพี่จะพาเราสองคนเเวะตลาดก่อนนะ จะได้ชื้ออะไรไปทำกินกันด้วยเลย วันนี้ฉลองกันหน่อย น้องสาวกลับบ้านมาทั้งทีแบบนี้"ทั้งสามคนเดินตามหลังกันมา โดยมีภาวินเดินตามมาสองสาวมาทีหลัง พอออกมาจนถึงลานจอดรถทั้งสามคนจึงช่วยกันยกกระเป๋าขึ้นรถ พร้อมกับเสียงภาขวัญที่เอ่ยดังขึ้นมา
"ณัชชาแกนั่งคู่พี่วินไปนะ ฉันขอนั่งข้างหลังเอง กะจะเอนหลังสักหน่อยรู้สึกเมื่อยๆ ยังไงไม่รู้"
"ขอบใจจ้าเพื่อนรัก แกนี่มันรู้ใจฉันจริงๆ เ้ลย "พูดพร้อมกับเดินไปเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งด้านหน้า โดยที่เ้าของรถยังไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เอาละสิความวุ่นวายในชีวิตเขาจะกลับมาเยือนอีกแล้ว เตรียมปวดหัวรอได้เลยภาวินได้แต่คิดแบบนั้นในใจ
ตลาด
พอขับรถเข้ามาถึงตลาด ภาวินรีบขับรถวนหาที่จอด พอได้ที่จอดรถเสร็จสรรพ ทั้ง3คนต่างเดินตามหลังกันมาเลือกชื้อเนื้อหมู ผัก หมึก ปู กุ้ง ที่ขาดไม่ได้คือเหล้า เพื่อจะเอาไปย่างกินกันเย็นนี้ ส่วนหญิงสาวทั้งสองคน ก็เดินหาพวกอาหารกินรองท้องไปก่อน เพราะกว่าจะกลับถึงบ้านคงใช้เวลาอีกนาน พอได้ของจนครบ ทั้ง3คนจึงหอบหิ้วอาหารไปขึ้นรถและขับกลับบ้านทันที
"แกฉันขอลูกชิ้นกินหน่อยสิ"
"อะ! เอาไป"พูดพร้อมกับยื่นถุงลูกชิ้นให้เพื่อนรัก
"พี่วิน!กินลูกชิ้นด้วยกันไหมคะ เดี๋ยวณัชชาป้อนให้"
"ไม่" พูดแบบไม่ยอมมองหน้าเธอเลย
พอรถกระบะวิ่งเข้ามาจอดยังลานจอดรถของบ้าน ทั้งสามก็ช่วยกันขนของลงจากรถ แล้วช่วยกันยกเข้าไปเก็บไว้ในครัว ภาขวัญที่เห็นผู้เป็มารดา ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดท่านทันทีอย่างประจบประแจง
"คิดถึงแม่ที่สุดเลยค่ะ"
"แม่ก็คิดถึงหนูมากเลยลูกขวัญ" พูดพร้อมยกมือลูบผมผู้เป็ลูกสาวเบาๆ
"สวัสดีค่ะคุณป้า" ณัชชายกมือไหว้ผู้เป็มารดาของชายหนุ่มและเพื่อนรัก
"จ้า! สวัสดีจ้าหนูณัชชา"
"ภาวินลูกสรุปคืนนี้จะมากันกี่คน? แม่จะได้เตรียมของรอถูก"
"ของผมครบองค์ประชุมครับแม่ มีเพิ่มน้องบุหงามาด้วยคนหนึ่งครับ ส่วนของเราล่ะมีใครมาบ้างขวัญ "หันไปถามน้องสาวเบาๆ
" มีแก้ว เจ๊อ๊อฟฟี่ มีหนู และมีณัชชาค่ะ"
"โอเคลูกหนูทั้งสองคนขึ้นไปนอนพักผ่อนก่อนดีไหมลูก เย็นๆค่อยลงมากันใหม่ก็ได้"
"ไม่เป็ไรค่ะคุณป้า เดี๋ยวณัชชาช่วยเตรียมของนะคะ แต่ขอเอาของไปเก็บที่บ้านก่อน ณัชชาจะได้เอาของฝากไปให้อาคมด้วย"
" จริงสิ! ชวนอาคมมาด้วยนะมึง มาหลายๆ คนสนุกดี"
" จ้า. งั้นแม่ไปหาป้านวลก่อนนะลูก คุยกันไปก่อนเลย"คุณแพรนวลพูดพร้อมกับเดินออกไป
"จะให้พี่ไปส่งหรือว่าจะกลับเอง?"
"จะกลับได้ยังไงละคะณัชชาไม่ได้เอารถมา "
"บอกอาคมมารับซะสิ"
"ไม่ค่ะ! พี่วินค่ะ ช่วยไปส่งณัชชาหน่อยสิคะพี่ นะคะ" แถมสายตาอ้อนๆยังส่งมาให้ชายหนุ่มอีกหน
"ทำไมชอบยุ่งยากวุ่นวายจังว่ะ ถ้าจะไปก็รีบเดินตามพี่มา" พร้อมกับเดินนำหน้าหญิงสาวออกไปเลย ณัชชาทำได้เพียงหันมาพยักหน้าให้เพื่อนสาวเป็เชิงว่าเดี๋ยวกลับมาใหม่
"เออวะ! แบบนี้มันค่อยสมน้ำสมเนื้อ เป็คู่ปรับพ่อเสือหน่อย สู้เขานะหญิง ฉันอยากได้แกมาเป็พี่สะใภ้จริงๆ ว่ะ แกดูสู้ชีวิตดี ฉันชอบ" พร้อมกับหัวเราะขบขันในความพยายามเตาะผู้ชายของเพื่อนรัก
"แกรอดูฉันได้เลยยัยขวัญ แล้วแกนะเตรียมตัดชุดเพื่อนเ้าสาวไว้รอเลยด้วย ไม่นานแน่"
"จ้า! แม่คนมั่น หากแกได้แต่งงานกับพี่วินจริงๆนะ ฉันจะแต่งพร้อมแกเลยเพื่อนรักแกว่าดีป่ะ แถมฉันจะรับขวัญพี่สะใภ้แบบแก500,000 ไปเลย เป็ไงดีไหม?"
"เอางั้นเลยเหรอ งั้นแกเตรียมตัวเสียเงินให้ฉันได้เลย แล้วแกหาเ้าบ่าวของแกไว้รอด้วยเลยนะ"พร้อมเดินลากกระเป๋าออกไป พอขึ้นนั่งบนรถเรียบร้อย ชายหนุ่มก็พูดขึ้นว่า
"ทำอะไรทำไมซักช้า ชอบให้คนอื่นรอจัง"
"พี่จะรีบไปไหนกัน"
"รีบไปส่งเธอนะดิ เบื่อเหม็นขี้หน้า" พร้อมกับทำหน้าระอามองมายังหญิงสาว
"หน๊อย! คำก็เบื่อ สองคำก็เหม็นขี้หน้า มาดมดูหรือยังห่ะ ถึงได้รู้นะว่าเหม็น ลองดมดูก่อนไหมล่ะ ไม่เคยมีใครบอกเลยนะ ว่าหน้าณัชชาเหม็น มีแต่คนบอกว่าหอม น่ากอด น่าจูบ เอาไหมลองดมดูก่อนสิ ดมดู! ดมดู!"ว่าพร้อมกับดันหน้าเข้าไปชิดหน้าหล่อเหลาของภาวิน.ฝ่ามือบางจับเบาะคนขับรถเอาไว้ จนใบหน้าทั้งสองแทบจะชิดกัน พร้อมขยับหันแก้มซ้ายที ขวาทีแถมยังขยับเข้าใกล้ๆ ภาวิน จนภาวินเองเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองแทบไม่ไหว เพราะกลิ่นกายสาวที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกลิ่นแป้งเด็ก มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่สาวๆคนอื่นๆชอบใช้กัน ได้โซยเข้าจมูกภาวินเต็มๆ ทำเอาชายหนุ่มได้อารมณ์ไปอีกแบบ
"ถอยออกไป! ทีหลังอย่ามาทำแบบนี้กับพี่อีก อย่าริลองเล่นกับไฟนะ พี่ขอเตือน ไม่ว่าจะกับใครก็ตาม"พอควบคุมสติได้ ก็ผลักหญิงสาวออกให้พ้นตัว เพราะกลัวว่าเขาจะจับปากเ้าหล่อนมากระหน่ำจูบให้หนำใจ แล้วขยำร่างสาวให้แหลกคามือ สมกับความใจกล้าของหล่อน
"เล่นกับไฟงั้นเหรอ? อยากรู้จังว่าไฟกองนี้มันจะร้อนแรงแค่ไหนกันเชียว"พูดกลับมาอย่างท้าทาย
" ร้อนไม่ร้อน มันก็เผาเธอเป็จุณได้แล้วกัน ถ้าไม่อยากเจ็บตัว หรือเจ็บใจ อย่าริอยากลองของ พี่ขอเตือน ไป๊ถึงบ้านแล้วรีบลงไปได้แล้ว เดี๋ยวตอนเย็นๆ พี่จะมารับ ฝากบอกอาคมด้วยให้ไปสนุกด้วยกัน"
หึ!! ไฟมันจะร้อนแค่ไหนกันเชียว อยากลองชะแล้ว ณัชชาได้แต่คิดในใจ งานนี้ไฟร้อนที่ว่า จะไหม้ใครก่อนกันแน่
295
