ขณะกำลังเดินกลับมาผมก็ค่อยฟื้นฟูความแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ
+ว้าว โลกนี้ พลังปราณนี่! สุดยอดจริงๆ.. ตะกี้ตอนอยู่ในห้องโถงประชุม เพราะใช้พลังความคิด ใช้พลังปราณมากเกินไป หลายๆ่เลยรู้สึกเหมือนจะเป็ลม จะอ้วก ปวดตามเส้นตามตัวไปหมดั้แ่ปลายหัวจรดปลายเท้า .. แต่พอได้พักซักนิด ได้เดินซักหน่อย ก็เหมือนได้พลังงานกลับเข้าร่างเลย!
เมื่อคิดทบทวนถึงตอนที่ออกเดินทางจากสุสานไปที่ดอยปู่ไทรตอนนั้นผมไม่อ่อนล้าแต่อย่างใด ก็มีเหนื่อยจากการเป่าขลุ่ยปราณเล็กน้อย เมื่อตอนที่ผมเริ่มคำนวณความเป็ไปได้และเรียบเรียงรายงานสำหรับการนำเสนอหาทางรอดชีวิตครั้งนี้ ตอนนั้นก็ยังไม่ได้คิดจะใช้พลังอะไร ..แต่พอมาถึงดอยปู่ไทรที่เกิดเหตุ ผมกลับััถึงรอยร่องมากมายที่เกี่ยวข้องกับผู้บุกรุก! จึงรีบเค้นสมองประมวลข้อมูลที่สังเกตได้เร่งความเร็วการคิดวิเคราะห์ เป็ 2, 3 และ 4เท่าจนปวดหัว แทบรู้สึกจะอาเจียนและหมดสติ ไปหลายรอบใน1ชั่วโมงนั้นแล้วก็ตระหนักได้ถึงลิมิตของการใช้พลังความคิดแบบโกงๆของตัวเองด้วย จึงค่อยได้แนวทางใช้พลังความคิดจนบริหารเวลาให้ได้ดีที่สุด เพราะกำลังจะไปขึ้นเขียงที่โถงประชุม
เรียกได้ว่า่เวลาที่ผ่านมาหลายชั่วโมงนี้ผมทุ่มกำลังไปมาก พอออกจากโถงประชุมก็โล่งอก ความตึงเครียดการคลายตัวลง จนแทบอยากนอนลงตรงนั้นแต่เพื่อความสบายใจของทุกคนที่ห่วงใยอยู่.. ก็ต้องพยายามไม่แสดงอาการเหนื่อยล้าอะไรลากตัวเองกลับมาให้เรือนก่อน ปรากฏว่ายังไม่ทันถึงเรือน ร่างกายก็ฟื้นฟูกระปี้กระเป่าขึ้นมานี่เป็ประสบการณ์ที่อินทราไม่เคยพบมาก่อน เขาไม่เข้าใจสภาพร่างกายและการใช้ปราณขั้น2 เมื่อผมจะรู้ความทรงจำของเขาส่วนที่อินทราได้ดู.ฟัง.ัั แม้เขาไม่รู้เื่ ผมก็ทบทวนดูและทำความเข้าใจได้..แต่ถ้าอะไรที่เขาไม่ได้ดู ฟัง ัั ผมจะรู้เื่ได้ไง..
กำลังคิดเื่เบาๆ เดินช้าๆให้ลมปราณไหลอย่างเรียบง่าย ก็จะมาถึงเรือนแล้ว ผมก็ััได้ว่า มีคนกำลังยืน,เดินกะเผลกไปมาอยู่หน้าประตูเรือน! ซึ่งเขาก็คือคนที่คุณก็รู้ว่าใคร! หึหึ คงไม่ใช่วอเดอร์มอร์ซินะ..
พอเดินเข้าไปใกล้ผมก็เอ่ยขึ้นพอจะให้ทั้ง3คนได้ยิน “เอ๊ะ ใครที่ไหนมาซุ่มอยู่หน้าเรือนเรากันนะ พี่ทั้งสองว่าจะใช่คนดื้อรั้นไม่ยอมพักผ่อนที่เราอยากจับมัดไว้กับเตียงหรือไม่..”
พี่ไคน่านทำท่าจะพุ่งเข้ามาหาผมก็พุ่งตัวไปประคองตัวแกเข้าเรือนนอน .. อืม มีคนแกล้งหลับอยู่2คนด้วยแหม ระบบประสาทเรดาห์ผมตอนนี้ดีจริงๆ สุดยอด มันสนุก น่าเล่นมากๆ! ..หลังจากทักทายกันสักพักก็มาถึงเื่สำคัญ
ไคน่าน “สรุปคือคุณชายไม่มีความผิดใดๆ จากเื่ราวครั้งนี้ใช่ไหมขอรับ?”
ผม “ใช่แล้ว ดังที่ข้าบอกกับพี่นั่นแหละ”อืม ต้องสรุปย้ำเกือบ3รอบ ถึงจะยอมเชื่อ
(ตอนนี้กำลังคุยกันในความมืด มีแสงจันทร์เล็กน้อยนอนอยู่เตียงใครเตียงมัน)
ผม “เอาล่ะ อยู่พร้อมหน้ากัน3คนแล้ว(ไม่รวมไอ้2ตัวที่แกล้งหลับ) ข้าจะสรุปให้ท่านทราบไว้”แล้วผมก็สรุปข้อสันนิษฐานเหมือนกับที่แจ้งไว้ในที่ประชุมใหญ่
1 กลุ่มโจมตีพวกเราเป็ทหารรับจ้างยอดฝีมือ มีเป้าหมายเพื่อทำลายหน่วยผู้ปกป้องตระกูลตงฟาง
2 ไส้ศึกที่บอกกำหนดการหน่วยผู้ปกป้องวัน เวลา เส้นทางขึ้นลงดอยตะวันออก และอื่นๆ คือกลุ่มพ่อค้าต่างถิ่นที่มาร่วมฉลองวันปีใหม่ของตระกูล เมื่อวันที่1-3 เดือน1 ที่ผ่านมานี้
3 เป้าหมายเื้ัการโจมตี คือลดกำลังของตระกูลลง ให้ง่ายต่อการหรือแย่งผลประโยชน์ทางการค้าของตระกูลตงฟาง
แน่นอนว่า นี่คือเื่ที่ผมบอกเฉพาะที่แจ้ง ในที่ประชุมใหญ่ ไม่ได้บอกความจริงในกลุ่มประชุมเล็กกับท่านลุงทั้ง2
“อา ที่แท้เป็เช่นนี้” ทั้ง3คนพึมพำออกมา
(รวม2,860ตัวอักษร) ^_^
บทที่11 21,900ตัวอักษร