จักรพรรดิ์มารมนตราบรรพกาล

อันนาที่ตอนนี้กำลังใช้มีดในมือทั้งสองข้างของตนเองฟาดฟันใส่โนอาร์อย่างต่อเนื่อง เริ่มปรากฏอาการเหนื่อยออกมาอย่างชัดเจน เนื่องจากการโจมตีของนางทั้งหมดนั้น ชายหนุ่มสามารถหลบหลีกปัดป้องมันได้อย่างง่ายดายราวกับว่าเขาสามารถรู้ล่วงหน้าได้ว่าการโจมตีของนางนั้นจะโจมตีไปที่ใด ถึงแม้จะสร้างบาดแผลบนร่างกายของชายหนุ่มได้บ้างแต่ก็ไม่ได้เป็นบาดแผลสาหัสหนักหนา ซึ่งทำให้ในใจของนางตอนนี้ร้อนรนเป็นอย่างมาก นั่นเพราะว่าคู้ต่อสู้ในรอบนี้มีความสามารถจริงๆและนางไม่สามารถเอาชนะได้เลย แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นตัวของนางก็กัดฟันสู้จนถึงที่สุดเพราะว่านี่มันเป็นโอกาศเพียงหนึ่งเดียวของนางที่จะทำให้ชีวิตของตนเองดีขึ้น ดังนั้นจะต้องทุ่มทุกสิ่งทุกอย่างที่มี ถึงแม้จะแพ้ก็จะได้ไม่ต้องเสียใจในภายหลัง
'น่าสงสารจริงๆ ที่ต้องมาพบกับข้า หากว่านางอยู่เวทีประลองอื่นคงจะชนะไปแล้ว แตข้าเองคงจะไม่ยอมแพ้แล้วก็ติดแหง็กเป็นทาสที่นี่ไปตลอดหรอกนะ ' โนอาร์คิดในใจขณะที่เขากำลังหลบหลีกปัดป้องคมมีดของอันนาไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่ตนเองนั้นมีความสามารถที่จะเอาชนะได้ตลอด แต่เขานั้นจงใจแสร้งทำเป็นไม่สามารถหาช่องว่างให้โจมตีกลับได้ และให้หญิงสาวได้แสดงทุกสิ่งทุกอย่างของนางออกมาอย่างเต็มที่ ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งนั้นก็เพื่อที่จะได้ปกปิดความสามารถของตนเองด้วย
'บ้าชะมัด อยู่นิ่งๆให้ข้าฟันเจ้าสิ ข้าเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว' อันนาคิดในใจหลังจากโจมตีชายหนุ่มมาได้สักระยะนึง ซึ่งตอนนี้ความเร็วในการโจมตีของนางลดลงอย่างเห็นได้ชัด'ใกล้จะถึงขีดจำกัดของนางแล้ว ' โนอาร์คิดในใจแล้ว
หมับมือซ้ายของหญิงสาวถูกมือขวาของโนอาร์จับบิดจนมีดในมือหล่นจากมือ แต่โนอาร์เองก็ไม่ได้กระทำรุนแรงนักเพียงแต่ทำให้มีดหล่นจากมือของนางเท่านั้น เพราะอย่างไรตัวของเขาเองก็เป็นคนที่รักหยกถนอมบุปผา จึงไม่อยากกระทำรุนแรงต่ออิสตรีที่ไม่สามารถต่อสู้กับตนเองได้อย่างทัดเทียมเท่าไหร่นัก ส่วนมีดที่หล่นลงมาโนอาร์ก็ได้ใช้ความเร็วของเขาคว้ามาอยู่ในมือได้อย่างรวดเร็วก่อนที่จะใช้มือซ้ายของตนจับข้อมือขวาของอันนาไว้แล้วใช้มีดที่ตนช่วงชิงมาได้ไปจ่อที่คอหอยของอันนา
'เร็วมาก' อันนาคิดในใจอย่างหวาดหวั่น เพราะหากนี่เป็นการต่อสู้เอาชีวิตจริงๆ ตนเองคงจะตายไปแล้ว "หมายเลข 14 โนอาร์ เป็นผู้ชนะเวทีประลองที่ 7 " ชายชราซึ่งเป็นคณะกรรมการประกาศออกมา ทำให้ผู้คนโดยรอบต่างตกตะลึงกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น เดิมทีพวกเขานั้นคิดว่าชัยชนะนี้เป็นของอันนาแล้วอย่างแน่นอน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันกลับตรงกันข้ามกับที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้อย่างมาก นอกจากนี้ทุกผู้คนล้วนแล้วแต่อิจฉาในตัวของโนอาร์ยิ่งนักเพราะไม่เพียงแต่มีความสามารถในการต่อสู้ แต่เขานั้นยังพกดวงมาเยอะอีกด้วยทำให้สามารถผ่านเข้าถึงรอบชิงได้โดยที่ไม่ต้องออกแรงอะไรมากมายเลย
"ข้า ขอโทษ" โนอาร์กล่าวเสียงเบาด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อยต่อหญิงสาว แม้จะรู้ว่าเขานั้นไม่ผิดอะไรเลยก็ตาม"ไม่จำเป็นต้องขอโทษ เจ้ามีความสามารถมากกว่าข้า และเอาชนะข้าได้อย่างใสสะอาด" อันนากล่าวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยแต่ในดวงตาของนางนั้นบ่งบอกได้เลยถึงความเสียใจที่ตนไม่อาจคว้าโอกาศตามคุณหนูของตระกูลคาร์ตันไปที่สถาบันเวทย์มนต์ขั้นกลางได้ "เอาล่ะ อันนาเจ้ากลับไปได้แล้ว ส่วนเจ้าโนอาร์ ตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปรายงานตัวกับคุณหนูทั้งสอง" ชายชราเอ๋ยแล้วลงจากเวทีไป ส่วนโนอาร์นั้นก่อนที่เขาจะตามชายชราลงไป เขาก็เดินไปหาอันนาแล้วแอบร่ายเวทย์อย่างรวดเร็วแล้วเอามือของเขาไปดีดหน้าผากของอันนา
ปึก"นี่เจ้าทำบ้าอะไรกัน" อันนาพูดออกมาด้วยความโกธรเคืองที่อยู่ดีๆ ชายหนุ่มก็มาทำแบบนี้กับนาง"ก็แค่ให้ของขวัญปลอบใจผู้แพ้เท่านั้น" โนอาร์พูดแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินตามชายชราไปโดยไม่สนใจใบหน้าที่บูดบึ้งด้วยความโมโหของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย"นี่ เจ้า...." อันนาที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมาด้วยความโกธร แต่อยู่ๆนางก็หยุดแล้วมองไปที่แผ่นหลังของโนอาร์ที่กำลังเดินลงจากเวทีไปเรื่อยๆ ด้วยอารมณ์อันหลากหลาย'เจ้าเป็นใครกันแน่โนอาร์ ' อันนาคิดในใจด้วยความสงสัย ก่อนที่จะเดินลงจากเวทีไป
โนอาร์เดินตามชายชราไปเรื่อยๆจนในที่สุดเขาก็เดินมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ที่ตอนนี้มีคนอยู่แล้วกลุ่มหนึ่ง และโนอาร์ก็สามารถคาดเดาได้ทันทีเลยว่าต้องเป็นผู้ชนะกับกรรมการของแต่ล่ะเวทีอย่างแน่นอน ซึ่งพวกเขานั้นยืนอย่างนอบน้อมเจียมตัวต่อหญิงสาวที่กำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์โดยที่ไม่ได้สนใจพวกเขาเลยแม้่แต่น้อย'นั่นมันหญิงสาวเมื่อตอนนั้นนี่ แสดงว่าทั้งสองคือคุณหนูจูเลียกับแชลเนียสินะ หากให้ข้าเดานางคงจะเป็นคุณหนูจูเลียอย่างแน่นอน' โนอาร์คิดในใจขณะที่กำลังเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับคนที่ยืนรออยู่ก่อนหน้านี้
'นั่นมันเจ้าคนเมื่อตอนนั้น' จูเลียที่นั่งไขว้ห้างแปลกใจเล็กน้อยที่เห็ฯโนอาร์เดินเข้าไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ เนื่องจากตนนั้นนึกไม่ถึงว่าจะต้องมาพบกับชายหนุ่มเมื่อ 3 เดือนก่อนอีกครั้ง และเขาเองก็เป็นหนึ่งในทาสที่ต้องตามไปรับใช้ตนหรือไม่ก็แชลเนียที่สถาบันเวทย์ขั้นกลางอีกด้วย 'เจ้าคนมาใหม่นี่หน้ามันคุ้นๆ'แชลเนียคิดในใจขณะที่เห็นโนอาร์เดินเข้ามา แต่ไม่ว่านางคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าเคยพบเจอโนอาร์ตอนไหน
เวลาผ่านไป 30 นาที ในที่สุดผู้ชนะการประลองของทุกเวทีก็มารวมตัวที่นี่กันหมด ทุกคนที่ผ่านเข้ารอบมาได้นี้ต่างก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากเนื่องจากอนาคตข้างหน้าของพวกเขานั้นได้รับการรับรองแล้วว่าจะต้องได้เป็นจอมเวทย์และมีตำแหน่งในตระกูลคาร์ตันอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้อยู่ต่อหน้าคุณหนูทั้งสองทาสทั้งหมดที่อยู่ในที่นี้ต่างก็ต้องเก็บกดอารมณ์ทั้งหมดเอาไว้ก่อนเพื่อไม่ให้โดนตำหนิหรือโดนลงโทษที่เสียมารยาท
"เอาล่ะในเมื่อพวกเจ้ามากันครบแล้ว ข้ากับจูเลียเลือกใครมาเป็นทาสรับใช้ส่วนตัวก็ให้ก้าวออกมาแล้วแนะนำตัวต่อพวกข้า" หญิงสาวผมเจ้าของเรือนผมสีแดงกล่าวออกมา ซึ่งทำให้เหล่าทาสทั้ง 10 ที่ฟังอยู่ต่างตื่นเต้นและลุ้นเป็นอย่างมากว่าตนนั้นจะได้ไปรับใช้ใครในคุณหนูทั้งสองคน แต่พวกเขาทั้งหมดต่างก็คาดหวังว่าจะได้ไปรับใช้คุณหนูแชลเนียกันทั้งนั้น เพราะทุกคนต่างก็รู้ดีว่าคุณหนูแชลเนียนั้นมีพรสวรรค์มากกว่าคุณหนูจูเลียหลายเท่านัก ซึ่งในที่นี้มีเพียงแค่โนอาร์เท่านั้นที่ต้องการไปอยู่กับคุณหนูจูเลีย เนื่องจากเขามีชนักปักหลังอยู่ เพราะถ้าเกิดวันใดคุณหนูแชลเนียเกิดจำได้ว่าเขาเป็นใครมันคงจะเป็นฝันร้ายสำหรับเขาอย่างแน่นอน
"เริ่มจาก เจ้าแนะนำตัวแล้วเดินมาอยู่ด้านหลังข้า" แชลเนียชี้นิ้วไปที่ชายหนุ่มรูปร่างท่าทางบึกบึนคนหนึ่ง "ข้ารอมสัน ค็อก ขอบพระคุณท่านที่เลือกข้า" ชายผู้นั้นก้าวออกมาแล้วรายงานตัวก่อนที่จะเดินเป็นอยู่ด้านหลังของแชลเนียตามที่นางบอก"ตาเจ้าแล้วจูเลีย" แชลเนียพูดแล้วหันไปทางจูเลีย ซึ่งจูเลียไม่ได้เอ๋ยคำพูดใดออกมาเพียงแค่ชี้นิ้วชี้เอาเรียวงามของนางไปที่ชายหนุ่มที่มีผมเทาให้ก้าวออกมา "ข้าโนอาร์ คลาร์ก ขอบพระคุณท่านที่เลือกข้า" โนอาร์แนะนำตัว และกล่าวตามคำพูดของชายคนแรก แล้วจึงเดินไปที่ด้านหลังของคุณหนูจูเลียด้วยความรู้สึกปลอดโปร่งเป็นอย่างมากเนื่องจากเขาไม่ต้องไปรับใช้คุณหนูแชลเนียแล้ว
เวลาผ่านไปไม่นานนักทาสทั้ง 10 คน ต่างก็ถูกเลือกโดยหญิงสาวทั้งสองเรียบร้อย แม้ว่าคนที่ไปอยู่กับคุณหนูจูเลียจะผิดหวังไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร ในใจพวกเขาทั้งหมดก็ยังคงเต็มใจที่จะรับใช้คุณหนูจูเลียอย่างเต็มความสามารถอยู่ดี "จูเลีย อย่างลืมของที่เราพนันกันเอาไว้ล่ะ ข้าขอตัว" แชลเนียพูดกับจูเลียด้วยรอยยิ้มอันพึงพอใจของผู้ชนะก่อนที่จะเดินพาเหล่าทาสทั้ง 5 คนของตนจากไป ส่วนจูเลียนั้นทำได้เพียงกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง
'พวกนางพนันกันด้วยอะไรล่ะนั่น' โนอาร์คิดในใจเมื่อสังเกตเห็นท่าทางของจูเลียที่แค้นเคืองเช่นนั้น "พวกเจ้ากลับไปเตรียมตัวให้เรียบร้อย แม้ว่าทางสถาบันยังไม่เปิดเรียน แต่พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางทันที เจอกันพรุ่งนี้ตอนเช้าที่หน้าประตูทางเข้าตระกูล " จูเลียพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนที่จะเดินจากไปโดยที่ไม่เหลียวหลังกลับมามองพวกเขาทั้งเลย
"เฮ้ เจ้าชื่ออะไร" เสียงของหญิงสาวผมสีฟ้าเอ๋ยทักทายโนอาร์"เมื่อครู่ทุกคนก็แนะนำตัวกันไปแล้วไม่ใช่เรอะ" โนอาร์กล่าวถามกลับด้วยสีหน้างุนงง"ก็ข้า ลืมไปแล้วนี่ เมื่อกี้เอาแต่ตื่นเต้นและลุ้นอยู่ว่าจะได้ไปรับใช้คุณหนูคนไหน" หญิงสาวพูดโนอาร์หน้ามุ้ยเล็กน้อย"ข้าโนอาร์ " โนอาร์แนะนำตัว"ข้าข้าเซร่า " หญิงสาวแนะนำตัวแล้วยิ้มให้กับโนอาร์ ก่อนที่นางจะหันไปถามกับคนอื่นที่เริ่มจะทักทายกันเองแล้ว
เวลาผ่านไปไม่นานทั้ง 5 คนที่เป็นทาสรับใช้ประจำตัวคุณหนูจูเลียก็ได้รู้จักกันหมด โดยทั้ง 5 คนนั้นมีหญิงสาวอยู่สองคนนามว่า เซร่ากับอลิส ส่วนชายหนุ่มอีก 3 คนนั้น ก็มี โนอาร์ แอล และ แฟรง ซึ่งทั้ง 5 คนพูดคุยทำความรู้จักอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะแยกย้ายกลับไปที่พักตนเองเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเดินทางในวันพรุ่งนี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9

นิยายแนะนำ

จักรพรรดิ์มารมนตราบรรพกาล

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้