กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ระหว่างที่กริมยังไม่ได้หันกลับมาสนใจหัวหน้าสาขากิลด์นักผจญภัยมันตอนนี้มันต้องคิดหาทางหนีไม่ว่ายังไงต้องหนีไปให้ได้ แต่ผิดกับฝั่งกิลด์นักฆ่าเพราะหลังจากที่ทุกคนเห็นพลังของกริมพวกมันตัดสินใจละทิ้งฐานะทุกอย่างในกิลด์นักฆ่าแล้วตั้งใจติดตามกริมทันที
''เหลือเจ้าแค่คนเดียวแล้ว ต้องการคนรักของข้า? คู่รักที่แกร่งที่สุด? ทาสกาม? สนุกด้วยกัน?ในหัวของเจ้ามันมีแต่เรื่องที่คิดจะแย่งคนรักของคนอื่นหรือไง หรือเจ้าไม่มีปัญญาหาเอาเองช่างน่าสมเพชนัก''ตูม! ตูม! ตูม! กร๊อบ! กร๊อบ! กร๊อบ! กริมใช้ความเร็วต่อยอีกฝ่ายด้วยพลังที่พอเหมาะกระดูกทั้งร่างของมันได้แตกร้าวและหักลง หมั่บ! จับไปที่ไหล่ของอีกฝ่ายจากนั้นจึงเหวี่ยงขึ้นฟ้าไปด้วยพลังของกริมไม่มีใครรู้เลยว่าคนที่ถูกเหวี่ยงขึ้นไปจะมีสภาพยังไงและมันจะไปตกที่ไหน
''ทีนี้ก็พวกเจ้า เจ้าคิดว่าเจ้ามีอำนาจมากนักหรือไง จะให้ข้าไปกับเจ้า?เดิมทีข้าไม่คิดจะลงมือยิ่งเจ้าเมืองอะไรของเจ้านั่นด้วยแต่ตอนนี้ข้าจะถอนรากถอนโคนเนื้อร้ายออกจากเมืองทั้งหมดและเปลี่ยนที่นี่ให้เป็นที่ของข้า''พูดจบกริมก็เดินเข้าหาหัวหน้าสาขากิลด์นักผจญภัย
''ดะ...เดี๋ยวก่อน นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด คนที่เจ้าเมืองต้องการตัวไม่ใช่ท่าน ขะ...ข้าจำคนผิด''กริมไม่พูดอะไรอีกแล้วเพราะพูดกับคนที่กำลังจะตายไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร วูบ! ออร่า2สีหมุนรวมกันจากนั้นออร่าก็เคลื่อนตัวออกไปราวกับมีชีวิตมันเข้าปกคลุมคนของกิลด์นักผจญภัยทั้งหมด โผล๊ะ!แค่แรงกดดันเล็กน้อยก็เพียงพอจะฆ่าคนเหล่านี้แล้ว
''พวกเจ้าตัดสินใจได้หรือยัง''กริมหันไปเอาคำตอบจากหัวหน้าสาขากิลด์นักฆ่าต่อทันที
''พวกข้าจะติดตามท่านจอมราชันย์''ทั้งหมดยอมติดตามกริม การได้ติดตามจอมราชันย์นับเป็นความภาคภูมิใจของพวกมันไปแล้วในตอนนี้
''ดีรับแหวนนี่ไปหยดเลือดลงไปซะแล้วจากนี้พวกเจ้าจะเป็นคนของข้าและไม่สามารถทรยศต่อข้าได้นอกจากนี้แหวนวงนั้นยังทำให้พวกเจ้าเข้าออกตลาดมืดได้ในพริบตาซึ่งที่นั่นข้าคือเจ้าของ''ทั้งหมดรับมาแล้วหมดเลือดใส่โดยไม่ลังเล
''ดี พวกเจ้าคงอยู่ที่นี่มานานเพราะฉะนั้นน่าจะรู้ว่าตระกูลไหนเป็นยังไงบ้าง...ข้าต้องการข้อมูลทั้งหมดนอกจากนี้เตรียมตัวเอาไว้ข้าจะจัดการกับเจ้าเมือง''จากนั้นกริมจึงใช้เพลิงสีทองเผากองเลือดออกไปและโดยที่กริมไม่ได้รู้เลยว่าออร่าที่ตนเองปลดปล่อยออกไปคนเกือบทั้งเมืองได้เห็นกันหมดแล้วและด้วยเหตุนี้ชาวบ้านต่างมารวมตัวกันรอบตระกูลหมื่นเผ่าพันธุ์
''นะ...นี่ ท่านพ่อท่านเห็นมั้ยออร่า2สีที่ปรากฎออกมานั่น จะ...จอมราชันย์ จอมราชันย์อยู่ในเมืองนี้ทะ...ท่านพ่อ ขะ...ข้าคิดว่าจอมราชันย์คนนั้นต้องเป็นคนคนเดียวกันกับคนที่เอาซากมังกรไปแน่ๆเพราะแสงสีทองสุดท้ายแล้วมันบีบไปที่หุบเขาปีศาจและที่นั่นมันไม่มีใครนอก...''
''อะ...อะไรนะ เจ้า...ทำไมเจ้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้''นี่ต้องโทษเจ้าเมืองเองเพราะความโลภบังตาหลังจากบังคับให้ลูกตัวเองบอกลักษณะของคนที่เอาซากมังกรไปแล้วเจ้าเมืองก็สั่งให้ลูกตัวเองอยู่ในห้องจนตอนนี้นางถึงออกมาแล้วได้เห็นออร่าที่ใหญ่โตนั่นนางจึงพูดเรื่องนี้ออกมาอีกครั้ง
''แย่ นี่มันแย่สุดๆ เร็วเข้ารีบมุ่งหน้าไปที่ที่ออร่าพุ่งออกมา''เจ้าเมืองและลูกสาวพุ่งตัวออกไปอย่างรีบร้อนเรื่องราวมันมาถึงขั้นที่พวกมันอาจจะโดนฆ่ายกตระกูลเลยก็ได้หากไม่รีบไปขอโทษแล้วทำให้อีกฝ่ายพอใจฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ด้วยที่ทั้งคู่ฝึกพลังของสายนักรบทั้งคู่จึงทะยานร่างออกไปด้วยกำลังทั้งหมดตุ่บ! มาหยุดอยู่ที่ตระกูลหมื่นเผ่าพันธุ์ซึ่งที่นี่เองก็มีชาวบ้านแทบทั้งเมืองมาห้อมล้อมเอาไว้
''หลบออกไปให้หมด''เปล่งเสียงออกมาสุดกำลัง เจ้าเมืองไม่สามารถรอได้อีกต่อไป
''หืม...นั่นมันเจ้าเมืองนี่หว่า ไม่ต้องมาเสียงดังหรอกตอนนี้เจ้ามันจบไปแล้ว''
''ใช่ ตอนนี้เจ้าโดนจอมราชันย์คนที่6หมายหัวแล้วรู้มั้ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า''
''พวกเราจะได้มีชีวิตที่ไร้การกดขี่ซักที ข้าเบื่อกับเจ้ามากหากข้ามีพลังมากกว่าเจ้านะ ฮึ่ม''ชาวบ้านหันมาสนใจเจ้าเมืองแล้วต่อว่ากันอย่างหนักและหลังจากที่เจ้าเมืองฟังชาวบ้านต่างๆพูดใบหน้าของมันถึงกับขาวซีดด้วยความหวาดกลัว
''ถะ...ถอยออกไปเร็วๆเข้า''เจ้าเมืองทนไม่ไหวอีกแล้วมันแหวกคนที่มุงดูออกทันทีจากนั้นจึงตรงดิ่งเข้าไปด้านในตระกูลหมื่นเผ่าพันธุ์ ปึ่ก! คุกเข่าลงอย่างไร้เรี่ยวแรงทั้งเจ้าเมืองและลูกสาวตัวเปียกไปด้วยเหงื่อขณะคุกเข่าลง ทั้งคู่ได้แต่หวังให้เรื่องนี้ไม่มีอะไรรุนแรง
''ท่านจอมราชันย์ ขะ..ข้าขอโทษที่วุ่นวายกับท่าน ได้โปรดออกมาพบข้าด้วย''วูบ! กริมปรากฎตัวที่ด้านหน้าเจ้าเมืองและลูกสาวของมันพร้อมกับสายลมที่พัดอย่างรุนแรง
''อีกไม่นานข้าจะไปหาเจ้าอยู่พอดี ในเมื่อเจ้ามาแล้วก็ดี แต่เดี๋ยว...เจ้ามันคนที่หนีไปได้ใช่มั้ยอ่อ...ข้าเข้าใจทั้งหมดแล้วที่เจ้าต้องการตัวข้าเป็นเพราะซากมังกรสินะ''ใบหน้าของทั้งคู่ซีดขาวหนักเข้าไปอีก ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่พอใจขึ้นเรื่อยๆหากปล่อยไว้แบบนี้ตายแน่ๆ
''ทะ...ท่านจอมราชันย์ หากข้ารู้ว่าเป็นท่านข้าคงไม่ทำแบบนี้เพราะฉะนั้น...''จิตสังหารเล็ดลอดออกมากริมกำลังข่มอารมณ์อยู่เพราะหลังจากฆ่าคนในกิลด์นักผจญภัยไปมันทำให้กริมอยากฆ่ามากขึ้นอีก
''หมายความไง? หากเป็นคนอื่นเจ้าก็เลือกที่จะทำแบบนี้ใช่มั้ย''
''นะ...นี่''เจ้าเมืองไม่สามารถตอบได้เพราะที่กริมพูดคือความจริงหากเป็นคนอื่นมันจะทำแบบนี้แน่จากนั้นเจ้าเมืองและลูกสาวอยู่ในอาการอ้ำอึ้งขณะที่ชาวบ้านต่างเฝ้าดูเหตุการณ์อย่างสะใจ
''ข้าจะให้โอกาสเจ้า ไปรวบรวมเงินและสมบัติทั้งหมดของเจ้าออกมา แบ่งมันออกเป็น2ส่วนส่วนแรกคือส่วนที่เจ้าขูดรีดชาวบ้านและได้มันมาแบบผิดวิธี ส่วนที่2คือที่เหลือจากส่วนแรกแล้วก็...นำตัวไอ้คุณชายวายุอะไรนั่นมาหาข้าด้วย''กริมหายไปแล้ว กริมไม่คิดจะฆ่าเจ้าเมืองและลูกสาวแต่กับคนที่ชื่อวายุไม่มีทางที่กริมจะปล่อยไปเพราะมันส่งคนมาตามฆ่ากริมถึง2รอบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่58:หากรู้ว่าเป็นท่านข้าคงไม่ทำ

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่58:หากรู้ว่าเป็นท่านข้าคงไม่ทำ

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้